Waarom je niet altijd af moet dingen als je op vakantie bent

Wie op Denpasar landt weet het meteen, je bent in een andere wereld.
Direct na het openen van de deuren van het vliegtuig overvalt de klamme warmte je.
De taxichauffeur bedankte ons plechtig voor onze komst naar zijn eiland.
Wij besloten spontaan gedurende ons verblijf op Bali verder gebruik te maken van zijn diensten.
Hij was een overtuigd hindoe we hebben veel van hem geleerd.
De Balinees denkt niet in goed en kwaad, hij zoekt een balans.

In het hotel werden we verwelkomd door de meest vriendelijke mensen.
Op de achtergrond klonk de zachte muziek van de gamelan.
Lang nadat we weer thuis waren miste ik de klanken van dit bijzondere instrument.
De bijzondere geur, een mengsel van bloemen, specerijen en kretek (de Indonesische kruidnagel sigaret) is me ook lang bij gebleven.
En 's avonds tegen het vallen van de nacht de geluiden van de Gekko's (een kleine hagedis die overal te vinden is)

De volgende dag maakten we kennis met Jimmy, de regelaar van Nusa Dua Beach.
Als je wilde snorkelen, een jet-ski huren, parasailing dan moest je bij Jimmy zijn.
Daarnaast coördineerde hij ook de strandventers, hij zorgde ervoor dat er niet teveel tegelijk op het strand aanwezig waren.
Diegene die het strand op mocht om zijn spullen aan de man te brengen kreeg een blauw hesje met een nummer.
Mocht een onverlaat het wagen zonder hesje het strand te betreden dan werd hij of zij meteen door Jimmy verwijderd.
Hij deed dat met een flair zonder enige irritante autoriteit, iedereen accepteerde Jimmy.

Jimmy was een vriendelijke veertiger met kromme benen, hij had een natuurlijke charme over zich.
Het is dan ook onmogelijk om Jimmy niet aardig te vinden
Hij was ook een overtuigd hindoe en had zich als taak gesteld de toerist zo goed mogelijk van vermaak te voorzien.
Hij vertelde dat hij dat serieus als een opdracht zag dat in zijn karma lag opgesloten.
De geestelijke en financiële beloning, kwam dan van zelf of het kwam niet.
Hij vertelde dat door de bomaanslagen op Kuta Beach en Jimbaran de mensen op Bali flink geleden hadden.
Door het wegblijven van de toeristen hadden de mensen, met name de kleine man, het zwaar gehad.
Hij was dan ook dankbaar voor de komst van elke toerist naar Bali.
Naarmate ik Jimmy beter leerde kennen gaf hij toe wel enige moeite te hebben met het gedrag van sommige Russische toeristen.
Hij liet dat merken op een mooie verpakte manier, zijn moeite met de Russen was niet zozeer hoe ze met hem omgingen als wel met zijn landgenoten.

Als overtuigd hindoe gelooft Jimmy dat elke mens wel wat goeds in zich heeft van welke nationaliteit dan ook.
Aangezien de Belanda's (Nederlanders) in de geschiedenis van Indonesië nogal aardig huis hebben gehouden vroeg ik hem hoe hij daar over dacht.
'Ach de dingen in de geschiedenis gaan zoals ze moeten gaan' was zijn diepzinnig antwoord.

Gaandeweg vertelde hij meer over zijn leven en dat van zijn mensen op het strand.
Jimmy had een zoon en een dochter, beiden gingen nog naar school.
Als het aan hem lag gingen ze naar Jakarta om te studeren.
Jimmy was al jarenlang aan het sparen hiervoor.
Hij vertelde dat hij woonde in een barak in een kampong niet ver van het hotel.
Die barak huurde hij van een huisjesmelker, die elke week zijn geld kwam halen.
Hij was afhankelijk van de inkomsten die hij verdiende op het strand.
Zijn vrouw maakte huisjes schoon bij een rijke Chinese familie.

Hij vertelde ook hoe de strandventers aan hun handelswaar kwamen.
Vaak was dat in consignatie van een Javaanse of Chinese handelaar.
Als het om dure spullen ging (bijvoorbeeld horloges) dan moest er ook een borg betaald worden aan de handelaar.
Verkocht je het dan voor een verkeerde prijs dan was je je borg kwijt.
Dat kwam nog wel eens voor volgens Jimmy kunnen de meeste strandventers niet goed rekenen.

Ik vertelde Jimmy dat in de reisgidsen altijd geadviseerd wordt om af te dingen.
Hij schudde zijn hoofd, altijd is niet goed zei hij.
Er is een verschil bij wie je afdingt mensen met eigen winkeltjes en stalletjes die kopen goedkoop in.
Zij krijgen meer klanten dus die kunnen je korting geven, de mensen hier niet.
Jimmy wees naar een verkoopster van vliegers op het strand.
Zij moet de handelaar 50.000 rupiah betalen (ongeveer 5 euro), ze probeert hem aan jou te verkopen voor 150.000 rupiah (15 euro).
Als het lukt dan kan ze een paar weken eten snap je, als jij korting wilt dan gaat dat van haar marge af niet van die handelaar.
Waarom heb je me dat niet eerder verteld vroeg ik hem, hij antwoordde met een vriendelijke glimlach 'je had er niet om gevraagd.'
Hij wees naar een oude man met schelpen, hij verkoopt nooit iets.
Dan gaan we vandaag schelpen kopen zei ik tegen Jimmy.
Hij riep de oude baas, deze reageerde blij verrast.
De prijs die hij vroeg heb ik betaald, Jimmy knikte goedkeurend.
Met zijn drieën hebben we nog een paar flesjes Bintang versnaperd het was een mooie middag.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.