Als ik terugdenk aan de tijd dat ik bijna van je hield, verklaar ik mezelf voor gek. Jij verdient mijn tranen niet. Ik denk dat ze er daarom ook niet zijn.

Ik zag het niet.

Ik wilde het niet zien. Ik keek wel, maar doorzag het niet.
Ik luisterde wel, maar hoorde niet wat er eigenlijk gezegd werd.
Wilde de waarheid niet de erkenning geven die het verdiende...

Alsof ik verslaafd was aan ellende. Aan de pijn en het verdriet dat jij me bezorgde.
Alsof ik het nodig had gepijnigd te worden. Of dat ik genoot van jouw vernederingen.
Was het dan echt zo slecht?

 

Nu ontken je ons.

Alsof er nooit iets is geweest, alsof wij nooit hebben bestaan.
Prima, als dat is wat je wilt...Als dat is waar jij berusting in vindt.
Ga je goddelijke gang maar. Mij raakt het niet.
Omdat ik je nooit heb toegelaten, nooit dichtbij genoeg gelaten
om  me echt te kunnen kwetsen.

Jij bent nooit echt van mij geweest, ik was nooit echt de jouwe.
Er is nooit écht een ons geweest, al heb ik bijna van je gehouden.
Wat je niet had, dat raak je ook niet kwijt.
Maar was er dan helemaal niets?

Drie jaar lang, al die tijd speelden we een rol.
Voelde leeg, voelde onecht, maar ik hield vol.
Maar ik begreep veel later pas,
dat jij nooit echt de mijne was.
Betekent dat dan dat we een leugen leefden?

 

Het voelt zo ruw.

Zoals je naar me kijkt, over me praat.
Waar ik ooit zo dichtbij leek, zo ver praat je nu bij me vandaan.
Bijna harteloos en o, zo koud zijn de woorden die je over me spreekt.
Waarom? Is dit echt nodig? Heb jij dit echt nodig?

Je had me niet de grond in hoeven boren.
En het laten overkomen alsof het nooit gebeurd is.
Dat we niets waren, dat er nooit iets is geweest.

Ik heb niet langer behoefte aan je liefde,
zelfs niet als je toch over de mogelijkheid blijkt te beschikken
lief te hebben.

Je behandelt me als een onbekende,
als een vreemdeling, een voorbijganger.
En dat doet zeer. Het voelt ruw.
 

Maar ooit leek het anders.

Toen ik leek te vallen, ving jij mij op.
Jouw sterke armen als een veilige haven.
Voordat ik de grond raakte, hield jij mij stevig vast.
Was dat een leugen?

Als ik tranen voor je had gehad, zette jij ze in brand.
Alles draaide om dat wat jij veinsde te zijn;
liefde.

Toen ik ons in de vlammen wierp,
vervlogen we als lucht.
Niets blijft er achter als bewijs van ons bestaan.
Wij waren niet. Of toch?
 

Het was niet nodig geweest.

Was het echt nodig zo laag te gaan?
Want zo af en toe denk ik aan de keren dat jij me belazerde.
Je liet me geloven dat het altijd kwam door iets dat ik had gedaan.
En ik liep er met open ogen in.

Wilde geloven in het 'altijd en eeuwig'
in het 'hand en hand, samenzijn'.
Maar wat betekent liefde, als het inhoudsloos blijkt?

Ik wil niet langer leven op die manier.
Je moeten wantrouwen, ieder woord dat je zegt in twijfel trekken.
Je bent niemand meer dan gewoon
iemand die ik ooit kende.

Ik mis jou niet.

Soms is het beter het verleden te laten. Als iets ooit was, is het nu in ieder geval geweest. Over, uit. Sluit dit hoofdstuk, sluit dit boek. Gedaan, klaar, nooit meer verder. IK ben er klaar mee. Nu jij nog...

If you can feel it, you can heal it..!

 

 

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.