Hoe zou jij reageren, als je plotseling oog in oog staat met een lijk. Dat weet je pas als het je overkomt. Je kan dat niet leren uit een boekje. Je kan het ook op zoveel verschillende manieren aantreffen, wel of niet gewild. In mijn vak als politieman, heb ik dat diverse malen meegemaakt, of ik het nu wel of niet wilde. De melding is, wilt u gaan naar het Kleine Gartmanplantsoen, alwaar u wordt opgevangen door 2 passanten. En dan geef je het HB bericht dat je onderweg bent.

Ter plaatse gekomen zagen we een stelletje, dat elkaar stevig vasthield. Het vroor ook een paar graden maar dit was kennelijk ook van de schrik. De man vertelde ons, dat hij een man in de bosjes had zien liggen, maar die bewoog niet meer. Mijn collega, ervaren als hij was, hield zich bezig met de getuigen en ik liep naar de bosjes. Daar zag ik een manspersoon liggen, omgeven door diverse lege sterke drank flessen. Deze zwerver had zich een stuk in zijn kraag gedronken en was daar in slaap gevallen. Of hij dit nu wel of niet wilde, de man was doodgevroren. Om toch een en ander uit te sluiten, voelde ik nog even aan zijn halsslagader. Zo koud als een pier.

Mijn volgende lijk was een waterlijk. Getuigen hadden 112 gebeld en zo werden wij erop af gestuurd. Ter plaatse zagen we een lijk in het water drijven, op aanwijzen van getuigen. Het lijk lag voorover en je zag nog net het achterhoofd. Onmiddellijk de collega's van de waterpolitie geroepen. Gelukkig hadden we die in Amsterdam. Wat bleek, de man was door misdrijf om het leven gebracht. Toen de collega's het lijk uit het water tilden, met behulp van een vangnet, zagen we nog net dat er een arm los kwam en terug viel in het water. Het waterlijk had er dus al wat langer in gelegen.

Ophanging
Er zijn van die zaken die je altijd bij blijven. Als ervaren diender reed ik met een collega, die nog nooit een lijk had gezien. Onze melding was, of we wilden gaan naar een adres, alwaar de zoon des huizes ons op zou vangen. Ter plaatse gekomen zagen we een man, die nogal wit was weg getrokken. Hij was bezorgd om zijn vader, die maar niet open deed. Mijn collega sprak met de man en keek alvast, door het raam van de woning. Het was nacht en ik zag, terwijl ik met mijn staaflantaarn naar binnen scheen, dat er 2 benen bungelden. Ik begreep dat het om een zelfmoord ging.
Ik hield deze constatering nog even voor mij; immers zul je, ook als politieman, alles een keer mee moeten maken. Mijn collega kreeg de huissleutel en ik zei dat hij maar voorop moest gaan. Hij had immers de huissleutel. Binnen gekomen riepen we eerst nog hard: POLITIE.
De collega had zijn staaflantaarn inmiddels ook aangedaan en hij schrok zich het apelazarus. Het bleek dat de man zich van het leven had beroofd, door middel van ophanging.
De zoon van de man verklaarde ons dat het hem niet had verbaasd. Hij had kort geleden zijn vrouw verloren en was verscheurd door verdriet. Maar hij wilde zijn vader niet zo zien hangen. De zoon werd op het bureau voorzien van koffie en een sigaret.

Denk aan de laatste woorden, de laatste woorden die ik je gezegd heb
Het zullen de belangrijkste zijn, in je hele leven

Laat een reactie achter

-0

Merel schreef op 19 Mar 2010 om 19:23

Wanneer mensen een eind aan hun leven maken beseffen ze zich niet wat ze een ander aandoen. Maar ze doen het meestal weloverwogen. kijk maar eens naar mijn artikel zelfmoord van een jonge ondernemerXead.nl

-0

Nils-Peters schreef op 19 Mar 2010 om 20:35

Ik heb samen met mijn zusje het levenloze lichaam van onze oma gevonden, dat was geen pretje kan ik je vertellen, als ik een lijk vind van iemand die ik absoluut niet ken, zou ik daar geen problemen mee hebben. Zonder dood geen leven.

Dat wil niet zeggen dat ik geen respect heb voor de politie en hun confrontaties met de dood, maar ik vind ook dat het bij het werk hoort, net zoals dat een arts tegen bloed moet kunnen :)

't is me wel wat hoor, als je nagaat dat iedereen dood gaat, en niemand zichzelf na de dood kan opruimen, dan is er dus altijd iemand anders bij betrokken, daar hoor je op zich best weinig over... Zou dat door een universele angst voor de dood komen ?

-0

Ben schreef op 19 Mar 2010 om 20:43

Zou best eens kunnen Nils. Maar inderdaad je gevoel kun je in je werk thuis laten. Maar het is me eenmaal overkomen dat dit toch anders ging. Daarover schrijf ik een artikel tzt. Een goed weekeinde.

-0