Het is geen verlengstuk van jou.

 

Als je in verwachting bent

en ook na de geboorte heb je allerlei verwachtingen over je kind. Als zij bijvoorbeeld hun eerste pasjes zetten maar ook als zij naar school gaan, vrienden en vriendinnen krijgen en gaan puberen.

Eigenlijk constant,

tot zij volwassen zijn. En zelfs dan verwachten wij vaak nog van alles van ze. Een kind heb je namelijk niet voor even maar voor het leven. Maar dat wil niet zeggen dat het geen eigen IK heeft.

Ieder kind heeft namelijk

zijn eigen karakter ( verrassing ). Misschien heeft hij wel jou bruine haren en de ogen van zijn vader maar tevens heeft het kind een eigen karakter wat je soms niet snapt. Je krijgt namelijk na de geboorte van je kind geen gebruiksaanwijzing mee. Je ziet dan dat ouders gaan analyseren waar het karakter vandaan komt maar is dit ook daadwerkelijk belangrijk.

Daarnaast beginnen ouders

vaak zonder plan van aanpak – bewust of onbewust – aan de opvoeding van het kind. Meestal op de manier zoals je zelf bent opgevoed, of omdat je zelf iets belangrijk, leuk of gezellig vindt.

Dit gebeurt uiteraard

met de beste bedoelingen maar het kan wel tot verwarring leiden. Jij bent namelijk niet je kind, en je kind is geen verlengstuk van jou. Als je dat niet ziet, of niet accepteert, kan dat een constante bron van onzekerheid, conflicten en irritaties worden.

Het is daarom erg belangrijk

om met een open blik, oprecht en zonder vooroordelen maar vooral zonder verwachtingen naar je kind te kijken. Dit is natuurlijk erg lastig en moeilijk maar kan ook heel erg leuk zijn.
Stel nou eens dat je in het hoofd van je kind kon kruipen en je ziet hoe hij:

- Speelt
- Beslissingen neemt
- Zijn tijd besteedt
- Zijn kamer en speelgoed opruimt – of niet
- En begrijpt waarom hij dat op die manier doet.

Dat is de sleutel tot acceptatie en waardering van de unieke persoon die hij is.

Natuurlijk is opvoeden niet gemakkelijk,

vaak handel je uit bescherming voor je kind. Maar het is juist erg goed als je kind zijn grenzen verlegt. Pas als hij iets mag uitproberen en zichzelf mag zijn kan hij zich ontwikkelen. Laat het kind daarom :

- Zijn energie kwijt kunnen in bijvoorbeeld een speeltuin. Laat hem klimmen en klauteren en probeer niet bang te zijn dat hij valt.
- Zorg er natuurlijk wel zoveel mogelijk voor dat de omgeving kindvriendelijk is – waarschuwen helpt vaak niet – het kind wil toch dingen proberen. Als het niet mag in jou bijzijn dan zal hij het proberen als je niet in de omgeving bent. Hou hem dus wel in de gaten maar geef hem het gevoel dat hij de ruimte heeft.
- Als je het kind te druk vind, trek je dan terug maar zorg er wel voor dat hij zijn emoties kan tonen.
- Als een kind graag alleen speelt respecteer dit dan, dwing geen sociale contacten af.

En dit is dan nog het kind en jij

maar er zijn natuurlijk nog meer omgevingsfactoren zoals : opa en oma, vrienden en vriendinnen. Zij willen zich vaak heel erg graag bemoeien met de opvoeding van je kind. Uiteraard is dit allemaal met de beste bedoelingen maar ….

Het maakt het alleen maar ingewikkelder.

Bovenstaande punten zijn niet afhankelijk van de leeftijd van het kind. Zijn hele leven zul je deze vragen tegenkomen in welke leeftijd dan ook. Als je naar jezelf kijkt zul je dit misschien wel herkennen. Hoe vaak wordt je niet gecorrigeerd door je omgeving – ouders, collega’s, vrienden enz.

Maar ook jij

wil jezelf kunnen zijn en de dingen doen die je graag doet. Of denken over bepaalde onderwerpen zoals je zelf wil.

Dit is namelijk jouw unieke karakter !!
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.