Ooit is er een tijd geweest dat we geen slaaf waren van ons verleden, een tijd dat we verbonden waren met ons ware zelf en in onschuld, vertrouwen en vrijheid leefde.

De pijn uit onze jeugd verhinderd ons vaak die tijd te herinneren, waardoor wij als volwassenen zonder dat gevoel van vrijheid en innerlijke vrede moeten leven. Door het werken met je innerlijke kinderen kan je de wonden uit het verleden genezen, zodat de herinneringen uit die andere tijd weer terug kunnen komen, en als die tijd nooit bestaan heeft, kan jij je innerlijke kinderen die gevoelens geven. Om dat te bereiken zul je de ervaringen uit je verleden moeten veranderen en het kind in je weer tot leven moeten brengen, en moeten genezen.

Het innerlijke kind is de de drager van ons levensverhaal, het voertuig van de herinneringen van zowel het echte kind als het geïdealiseerde kind van vroeger. Het is datgene in ons wat werkelijk leeft. Het is de ziel, dat deel van ons dat alle cycli die we in ons leven doorlopen hebben, heeft meegemaakt. Het is het deel dat lijd, en is de drager van vernieuwing en wedergeboorte, die in ons leven verschijnt, telkens wanneer we loslaten en openstaan voor verandering. Het innerlijke kind belichaamt de eigenschappen van het onschuldige deel van het zelf, en je zult waarschijnlijk snel ontdekken dat er meer dan een stem om hulp roept als je met je kinderen gaat werken. Sommige stemmen horen bij een bepaalde leeftijd, andere bij bepaalde gevoelens, maar de verschillen worden vroeg of laat vanzelf duidelijk.

Wat je niet leert als kind zijnde komt als je volwassen bent terug in de vorm van irrelevante onvolwassen reacties op mensen, plaatsen en dingen. Waar je last van hebt zijn die irrelevante reacties, het feit dat je reageert op een manier die niet past bij je leeftijd. Die reacties zijn voortvloeisels van de pijn en angst die je als kind ervaarde wanneer je behoeftes niet werden vervuld. Of je in iedere fase van je kindertijd leert wat je moet leren hangt af van het feit of je behoeftes in die fase vervuld worden. Hiervoor heb je je veilig moeten voelen bij je ouders en de hulp moeten krijgen die je nodig had. Als dat niet het geval is ontbreekt de fundering die je nodig hebt om die dingen te leren.

Toch gaat het leven dan gewoon door, en je overleeft door andere, in feite verkeerde manieren aan te leren op gebeurtenissen en mensen in je leven. In je jeugd zijn deze manieren van reageren functioneel, omdat ze je helpen overleven, maar als volwassenen geven ze je niet meer wat je nodig hebt, maar omdat je geen andere manier kent, blijf je het gedrag maar herhalen, gedrag waaruit je angst voor liefde, je onvermogen nee te zeggen, je neiging overal kritiek op te hebben, je gevoel van schaamte blijkt. Deze gedragspatronen hebben een storende invloed op je werk, je gevoel van eigenwaarde en het vermogen je plaats in de wereld op te eisen. Deze gedragingen zijn verbonden met bepaalde voorvallen op emotioneel vlak die in specifieke periodes van ons leven hebben plaatsgevonden. Dat is ook de reden dat innerlijke kinderen vaak als kinderen van verschillende leeftijden verschijnen. Bij sommige kan ieder leeftijd of gevoel door een ander kind uitgebeeld worden.

Je innerlijke kinderen kunnen in het dagelijks leven op allerlei manieren naar boven komen. Soms op een positieve manier, bv als het kinderlijke plezier wat je beleeft tijdens een spel, maar kunnen ook gevoelens als kwaadheid, eenzaamheid en verwarring veroorzaken.
Als je op kind huiswerk of een opdracht meekreeg naar huis, maar je daar niet op kon concentreren omdat je aandacht verplaatst was naar de moeilijkheden thuis, als je bang was mishandeld, misbruikt te worden had je misschien niet de emotionele en intellectuele energie om aan je werkstuk te beginnen of om dat af te maken. Misschien kreeg je daardoor zelf nog wel een etiket erbij dat je dom en lui was.

Misschien reageerde je toen we met verlegenheid en schaamte en het idee dat je dom was, dat je het niet kon. Als je als volwassenen in een soortgelijke situatie terecht komt, waarin je een opdracht moet maken, of een werkstuk kun je dezelfde gevoelens van schaamte en vernedering weer ervaren. Om daar van af te komen zou je terug moeten naar de leeftijd en het schoolkind in je moeten helpen zich de benodigde vaardigheden eigen te maken. Als je weet dat het maken van opdrachten in deze ontwikkelingsfase geleerd wordt, weet je ook op welk kind je je moet richten en kun je haar of hem er mee helpen.

Stappen naar genezing

De pijn in kaart brengen en nader onderzoek van je pijn

Het eerste wat je bij iedere ontwikkelingsfase moet doen is vaststellen wat de pijn die je op die leeftijd hebt opgelopen precies inhoud. Hiervoor is het nodig dat je weet welke vaardigheden een kind in die fase eigen moet maken. Als een kind erin slaagt die vaardigheden inderdaad onder de knie te krijgen, worden zijn behoeftes uit die tijd vervult.
Bij deze stap probeer je zoveel mogelijk informatie te verzamelen over wat er in het leven van je verzorgers is voorgevallen voor je geboorte en tijdens je jeugd. Ook over externe factoren die een negatieve factor hebben gehad op jou ontwikkeling. Als baby zijnde ben jij het middelpunt van de wereld en draait alles om jou, je kunt dan ook niet begrijpen dat een of andere gebeurtenis die niets met jou te maken heeft het gevolg kan zijn dat er iets veranderd in de zorg van jou. Het volwassen deel in jou kan deze externe factoren wel begrijpen.

Je begrijpt de tekortkomingen van degene die je hebben opgevoed. Als je eenmaal inzicht hebt in deze externe factoren kan je volwassen ik het innerlijke kind helpen van de schaamtegevoelens af te komen en te rouwen om wat niet geweest is zodat de pijn verdwijnt.Dit laatste is met werken met kinderen in je van essentieel belang omdat het je zowel bevrijd van de pijn van je verzorgers die je als kind op je genomen hebt als van de neiging jezelf de schuld te geven van die pijn. Dit soort pijn wordt generatie op generatie overgedragen via een proces wat nabootsing genoemd wordt. Als kind deed je je verzorgers in alles na, en zo werd hun pijn op jou overgedragen. Als bv je moeders vader gestorven is vlak voor jij geboren werd zullen jou geboorte en de daarop volgende maanden van je leven sterk beïnvloed zijn door het verdriet van je moeder. Vanwege de symbolische band tussen jullie kan haar verdriet het jouwe geworden zijn. In iedere aanraking, in ieder woord zal je haar verdriet gevoeld en gehoord hebben. Omdat je haar nabootste en reageerde op haar door verdriet overschaduwde gedrag, heb je een aspect van haar verdriet overgeeft. Door onderzoek te doen naar je pijn, oorzaken, en omstandigheden kan je vaststellen welke overgeërfde pijn de kinderen in je meedragen.

Het onderzoek Zelf
Hierin kun je een aantal vragen maken voor jezelf, waarna je deze zonder er bij na te denken gaat beantwoorden. Wat je je herinnert zal voornamelijk bestaan uit wat anderen je hebben verteld of wat je intuïtief voelt. Aangezien ieder het gezinsleven anders beleeft, kunnen jou herinneringen heel anders zijn dan andere van het gezin.
Met een geleide fantasie waarin je met je lichaam praat kunnen emoties naar boven komen die je als kind niet hebt kunnen uiten.. Als je je als kind niet veilig voelde en niet durfde te zeggen wat je voelde of omdat je het nog niet kon zeggen omdat je bv nog niet kon praten, zijn die gevoelens opgeslagen in je lichaam. Want je lichaam houd ongeuite spanningen vast. Die spanning is zichtbaar in de manier waarop je staat, in de houding van je lichaam als je contact maakt met de wereld om je heen en in de stijfheid en spanning in je spieren.

Als je gevoelens niet geuit konden worden werden ze verdrongen of ontkend. Als je als kind moest doen of alles in orde was terwijl je van binnen eigenlijk boos of bang was, onderdrukte je wat je voelde. Ontkenning vond plaats als er iets traumatisch gebeurde wat jij niet aankon. Als je bv slachtoffer van incest bent geweest, kun je je daarvan gedissocieerd hebben, dat wil zeggen innerlijk ontkend dat het gebeurd is. Je plotseling niets meer herinneren, angstaanvallen, elk besef van het hier en nu verliezen, geobsedeerd zijn door onderwerpen die niet ter zake doen of het gevoel hebben dat je uit je lichaam gaat zijn voorbeelden van dissociatie. Verdringen en dissociëren gebeurt onbewust. Als er als volwassenen situaties voordoen waardoor er herinneringen loskomen kan je weer gaan dissociëren.

http://www.xead.nl/wie-en-wat-zijn-innerlijke-kinderen
http://www.xead.nl/ontwikkelingfase--innerlijke-kinderen-deel-1
http://www.xead.nl/ontwikkelingfase-innerlijke-kinderen-deel-2
http://www.xead.nl/ontwikkelingfase-innerlijke-kinderen-deel-3
http://www.xead.nl/methodes-om-met-je-innerlijke-kind-te-werken

http://chayenna.jouwpagina.nl

http://www.stemmenhoren.com

Word fan

Laat een reactie achter

-0

Jack-Hage-Sr schreef op 01 Feb 2012 om 11:18

Raakt me. Mooi. Ik had altijd ruzie op school! Praktijk vakken tienen, Technisch tekenen, cum laude- taal ...ik deed mijn best niet, werd de klas uitgestuurd! Zegt er 15 jaar later iemand dat er dislecten bestaan! Zo maar een voorbeeld, hoe iets kan lopen. Snappie ? D

-0

chrisrik schreef op 01 Feb 2012 om 11:31

Heel mooi artikel, Chayenna!
Ik ben opgegroeid met een ZEER dominante moeder - haar wil was wet! En dat draag ik nog altijd mee. Mijn vader was een h��l braaf manneke!
Ik heb jaren geleefd als onderdanig, nergens durven tegenin komen, vrienden gezocht die de baas waren, zelfs een man naar wie ik luisterde (en zelf geen inbreng).
Het heeft zich gewroken en mijn huwelijk is na 33 jaar uiteengespat! Het sleepte al heel lang aan en mijn kinderen hebben mij bewust gemaakt dat ik "moest proberen anders te leven".
IK BEN VERANDERD en ik kan je zeggen "ik ben gelukkig nu, met mijn tweede man". Het ging niet van vandaag op morgen en ik ben ondertussen al 10 jaar samen met een h��l lieve partner. Hij heeft me geholpen en nu kan ik ook van me af bijten, als het moet. Ik uit mijn mening en voel me stukken vrijer. En toch .... heel dikwijls denk ik terug aan die voorbije jaren ... ik heb het geluk dat ik er steeds was voor mijn kinderen en onze band is h��l sterk.
Ik mis nog steeds mij papa - wij voelden elkaar aan, zonder woorden!
Ik geef een dikke duim voor je schrijven

-0

tipgever83 schreef op 01 Feb 2012 om 11:47

dikke duim erbij van je fan voor je artikel !

-0

Chayenna schreef op 01 Feb 2012 om 11:50

@ Ja Jack, vaak vinden we pas jaren later de reden waarom we een bepaald gedrag vertoonden,of nog steeds vertonen door gebeurtenissen uit het verleden.

@ Ja chris,zo blijven we bezig om oude dingen op te lossen en zo ons eigen leven een draai te geven.

@ Dank je tipgever

-0

Weltevree schreef op 01 Feb 2012 om 11:57

Mijn dochter weet nu nog niet wat van haar is, leeft in de waan die ze als hummel 'aan moest nemen' om erdoor te komen. Ik verzeker je, dat is voor de moeder hard om aan te moeten zien...

-0

Weltevree schreef op 01 Feb 2012 om 11:59

PS: Transactionele Analyse ( T.A.- Ik ben ok�, jij bent ok�) helpt je psyche te genezen en je innerlijke kind terug te vinden.

-0

HJZandman schreef op 01 Feb 2012 om 12:56

Ik vind uw artikel prima: Men moet daar bij jullie beneden (ik zit op de maan) naar u luisteren... Dat van de dame hieronder/boven, (met dat lila blousje aan) onderstreept trouwens helemaal uw en mijn theorie. Mijn eerste verhaal Xeadprobeersel gaat over Sterre ... toont aan hoe belangrijk het is dat ouders hun kinderen met zorg en interesse omringen... Een kind is al klaar als het geboren wordt, hoeft alleen nog jullie regels te leren en is te veel een wonder om plat te lopen of om te kneden tot een replica van de ouders! Foei foei, alsof het klei is...

-0

Jack-Hage-Sr schreef op 01 Feb 2012 om 13:28

Heb je alles gehad, komt die dooie ook nog eens langs! pppppfffff...

-0

Chayenna schreef op 01 Feb 2012 om 14:01

@ Weltevree. Ja het is voor een moeder niet leuk te zien dat een kind de dingen heeft overgenomen. Zeker niet als je het voor jezelf al hebt uitgewerkt.

@ Zandman. Wat je nooit geleerd heb kan jezelf ook niet aan je kinderen doorgeven. Het gaat hier beneden iets anders toe dan daarboven :)

@ whahahah Jack,zo zie je maar zelf een dooie blijft invloed op ons hebben :)

-0

prlwytskovsky schreef op 01 Feb 2012 om 14:32

Zitten herkenbare punten in je verhaal. Drie keer gelezen en drie keer weer iets anders gelezen. Dikke Duim!

-0

dirkbali schreef op 01 Feb 2012 om 15:12

Het gekke is, dat we ons dat kind herinneren, terwijl sinds onze kindertijd ELKE CEL in ons lichaam vervangen is, inbegrepen onze breincellen. In ons zit geen enkele cel meer van dat kind, dat een ander persoon was. Duim.

-0

Chayenna schreef op 01 Feb 2012 om 17:25

Dank je prlwytskovsky,ik ben benieuwd wat die drie verschillende dingen zijn.

@Dirk. Omdat voor mij het werkelijke innerlijke kind niets te doen heeft met het fysieke werkelijkheid.