Waarom zijn er toch altijd mensen die voor je willen denken, alsof jij dat zelf niet kunt? Waarom weten anderen toch altijd zo goed, wat het beste voor je is? Ik kan gewoon zelf denken hoor en ik kan zelf beslissingen nemen, waarvan ik zelf denk dat het beste voor me is!

Dit kun je beter niet doen

Ken je dat? Mensen die voor je denken, mensen die zeggen wat je beter niet kunt doen? Als het om je kinderen gaat, ze zijn nog niet volwassen, dan kun je dit soort opmerkingen plaatsen, maar doe dit niet tegen iemand die wel volwassen is. Je stoot zo iemand af en het zal je zeker op gaan vallen, dat je niet meer betrokken wordt in dingen, waarvan diegene toch al weet dat je er een bepaalde opmerking over zult plaatsen.

Mensen, die voor je gaan denken, zijn mensen die de aandacht van zichzelf af willen houden, door het bij een ander neer te leggen. Vaak zien zij de splinter in het oog van de ander, maar niet de balk in hun eigen ogen. Zij weten altijd een argument te verzinnen, waarom jij iets beter niet kunt doen, achteraf blijkt, dat ze het zelf wel doen of soms nog veel erger doen.

 

De kast

Ik had ooit eens een vriendin, zij had een nieuwe kast gekocht. De oude stond in de garage, maar die mocht weg. Dus vroeg ik haar of ik hem niet kon overnemen. "Ach, joh, die mag je wel hebben hoor, geen probleem:, ik hoor het haar nog zeggen. Maar een paar dagen later, zag ik dat de kast op een aanhanger werd geladen en de kast ging met een ander mee. Verbouwereerd keek ik de auto met aanhanger na. Wat was dat nu? Daar ging toch de kast die ze mij had beloofd?
Toch wachtte ik het juiste moment af, ik ging er niet naartoe, nu ik eigenlijk een beetje van mijn stuk was gebracht. En op een dag stond ze bij me voor de deur, even een bakkie doen......

 

Toen we eenmaal van een kop dampende koffie waren voorzien, vroeg ik haar wanneer ik de kast kon komen halen. Ze verschoot van kleur..... "De kast is al weg", stamelde ze, "maar jij hebt er toch geen plaats voor! Waar moet jij die kast nu neerzetten?"
Je begrijpt, de vriendschap was daarna danig bekoeld. Ik had een afspraak met haar gemaakt, zij had een afspraak met mij gemaakt! Zij hoeft niet voor mij te denken, zij hoeft niet te denken waar de kast zou moeten staan, dat kan ik zelf wel!

 

Het verlaten van mijn partner

Na een heftige ruzie, geweld en veel drankgebruik, besloot ik, na jaren, een echtscheiding aan te vragen. Ik logeerde zolang bij mijn zus, mijn kinderen waren elders, bij familieleden her en der, ondergebracht. Het lukte me echter niet een woning te bemachtigen en de kinderen waren allemaal van streek, want het liefst waren ze toch bij hun ouders. Na een paar dagen, besloot ik dan toch om het nog maar eens te proberen.

Dit besprak ik met mijn manager. Hij vond dat ik die stap niet moest maken, een alcoholist, blijft een alcoholist en zal in 99% weer terug grijpen naar de fles, vertelde hij mij. Waarop ik hem vertelde, dat ik toch terug ging, vanwege de kinderen en het ontbreken van een onderkomen voor mij. Ik had van alles geprobeerd, maar geen enkele instantie wilde mij helpen. Mijn manager vond me onverstandig, toch deed ik wat ik zelf wilde, ik keerde terug. 

 

 

Na een jaar, vond ik dan toch een woning, die ik van een particulier kon huren, zodat ik de scheiding alsnog kon doorzetten. Of het verstandig was om terug te keren? Voor mijn gevoel wel, maar anderen denken er anders over. 

 

Een nieuwe relatie

Het beginnen aan een nieuwe relatie, wanneer je net een scheiding achter de rug hebt, is voor vele mensen een doorn in het oog. Waarom eigenlijk? Een ander gelukkig zien is toch beter dan verdrietig? Toch stuit het velen tegen de borst, wanneer je vlak na een scheiding alweer iemand anders hebt. Er komen negatieve reacties, je moet, volgens anderen, eerst tot jezelf komen, de rust weer terug krijgen. Wanneer je je al zo snel weer in een relatie stapt, dan gaat het niet goed. Toch ben ik er wel in gestapt, ondanks de vele kritieken. Ik besloot om mijn eigen leven te leiden.

De eerste keer, dat ik na een scheiding weer een relatie kreeg, bleek geen succes, maar de tweede keer wel! Ik heb zelf geleerd van mijn fouten, een ander heeft me er niet voor kunnen behoeden, maar ik kan wel zeggen dat ik het op mijn eigen manier heb gedaan.

Fouten maken

We maken allemaal fouten, zo ook ik. Maar om een ander te willen behoeden om fouten te maken, waar zijn we dan mee bezig? Natuurlijk kun je een ander zeggen wat jij vindt, maar je kunt een ander niet zeggen wat hij/zij moet doen. Ieder mens heeft zijn eigen wil meegekregen en kan zelf beslissingen nemen, als het om zichzelf gaat.

Wanneer mijn buurvrouw weigert om met mij te spreken, dan kan ik niet tegen mijn man zeggen dat hij ook niets tegen haar mag zeggen. Wanneer mijn kinderen besluiten om toch naar hun grootouders te gaan, die hun eigen moeder zwart maken en de vernieling in hebben geholpen, dan mag ik niet zeggen dat ze dat niet mogen doen. In een scheiding ligt dit het gevoeligst, de vader en de moeder kunnen soms elkaars bloed wel drinken, maar toch mogen ze dit niet aan hun kinderen meegeven.

Mensen maken fouten en ze doen ook goede dingen, wat is fout, wat is goed? Laat ieder voor zichzelf leren, laat ieder in zijn waarde! Ik heb in elk geval genoeg geleerd en te leren, maar niemand moet tegen mij zeggen wat ik wel of niet moet doen, want dan sluit ik ze buiten!

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.