Hoe vaak gebeurd het niet dat de politie de hulp inroept van het pubiek. Hoe vaak gebeurde het niet dat de politie de hulp inschakelde van de taxichauffeurs. Wij hadden toen nog de afdeling Taxizaken en men hield elkaar op de hoogte van het reilen en zeilen. Ook had men regelmatig overleg met elkaar en wist men zo waar de knelpunten zaten. Maar is het contact met politie en de taxichauffeurs nog wel zo goed? Waarom moeilijk doen als het samen kan. Of vindt men elkaar alleen nog maar lastig. Mijn ervaringen schrijf ik hier.

Voorheen was er een afdeling Taxizaken. Met de reorganisatie werd deze gespecialiseerde afdeling opgeheven. In de nieuwe politie wilde men, dat iedereen overal een beetje vanaf wist. En of dat er nu beter op is geworden. Dat antwoord laat ik over aan U. De praktijk leert ons anders. Soms is een verandering geen verbetering. Er werden veel afdelingen opgeheven, zoals b.v. de adjudant gestolen fietsen en de adjudant die het kwitantiegeld en -, bonnen beheerde. De hoofdagent ZV, zonder vooruitzicht, maar die hele goede zaken deden, zoals de kantine beheren, cellenblok en wat dacht u van ons eigen beheer van het wagenpark, de garage. Het meeste is overgegaan naar burgers. En zo ook is er de kennis verdwenen en het gemakkellijke contact met de burgers, wat heel belangrijk is.
Daarvoor heeft men de wijkagent in het leven geroepen. Maar die heeft het meestal te druk met het opvullen van de onregelmatige diensten.

Nadat ik afscheid had genomen van de politie kwam ik in de wereld van de taxi terecht. Het werd mij al snel duidelijk dat er tussen de politie en de taxichauffeurs geen goede verstandhouding was. Mogelijk kan dat van plaats tot plaats verschillen. Ik merkte dat de politie die ik zag, dienders waren die in hun politieauto surveilleerden. Ik zag de politie te paard en de motoragenten. Ook waren er de dienders die voetsurveillance hielden in het nachtleven. Daar lag het niet aan, politie voldoende. Wat ik niet zag, en vooral miste, was het praatje pot. Even bij elkaar gaan staan en horen wat er leefde op straat. Even uit de pitauto en naar de chauffeurs lopen. De taxichauffeurs doen dit onderling wel.

Wat de politie wel deed was, bekeuringen uitdelen aan de taxichauffeurs. Natuurlijk hoort dat bij hun werk, maar het begrip was ver te zoeken. En ook ik kreeg diverse boetes. Maar die agent had er geen begrip voor dat wij, als taxichauffeurs, de klant ook wel ophalen uit de kroeg. Dan geldt daar 's nachts wel een inrijd verbod maar nee hoor, hart in het gootsteenkastje en wie schrijft die blijft. Tijdens die actie van de politie werd er niet gepardonneerd en iedereen een prent.
Dat inrijdverbod was ingesteld omdat men met de auto naar de kroeg ging. De politie wilde dat het uitgaanspubliek gewoon naar de taxistandplaats zouden lopen. Een goede zaak natuurlijk, maar hoe moet die dronken gast of manke mevrouw dat hele stuk lopen? Maar nee hoor, blik op oneindig en gewoon doorschrijven. En zo verliest de politie het respect en de goodwill van zowel de taxichauffeurs als van de klanten die op dat moment de politie hoort praten.

En als er dan een beroep wordt gedaan, via de mobilofoon, om uit te kijken naar een overvaller, dan begrijp je wel, dat wij die niet hebben gezien. Of toen een agent mij vroeg of ik ook een junkie had vervoerd, heb ik ontkennend geantwoord. Zelfs geen omschrijving gevraagd.
Eenmaal kreeg ik in de nacht ook een bon. In de taxi vervoerde ik 2 klanten. Ik deed mijn raampje naar beneden, omdat het regende. Ik groette de agent en vroeg wat er was. Zijn korte maar zeer onbeschofte antwoord was: "Papieren" Dus gaf ik hem de krant die naast mij lag. Toen had hij natuurlijk de smoor in, mede omdat het ook al regende. Immers een goede diender wordt niet nat. Om een lang verhaal kort te maken, heb ik een klacht ingediend, tegen deze motormuis en op het politiebureau maakte hij wel zijn excuus. Samen met de inspecteur hebben wij hem nog wel even gewezen op zijn manier van doen.

Een onfeilbaar middel om gezag te verwerven, is zich nuttig maken

Word fan