Wat een verdriet; haar laatste adem uitgeblazen ... Maar waar ben je nu, lieve meid? Je geloofde niet in God!

Gelukkig liet je het mij weten.

geheel onverwacht aangevallen
gevangen in een cel van zwart
vechtend met of tegen het gevaar
van de tijd, die het leven tart …

onzichtbare vijand
ben je in een donkere situatie gesluisd
nee, deze lugubere tegenstander
in je eigen vertrouwde lichaam gehuisd

van binnenuit een attack
zoek dan maar een grof verweer
zonder jezelf te bezeren
in dit gevecht …
sorry, uitgesloten dit keer

Wat een verdriet, mijn zusje overleed op 25 februari 2011 aan een hersentumor.

Het voelt allemaal nog zo onwerkelijk aan, ze is zomaar opeens weg.
Zoveel verdriet.
Ze is katholiek opgevoed maar het geloof huist niet in haar hart. Door bepaalde gebeurtenissen in haar leven heeft zij de kerk de rug toegekeerd. Ik geloof, ik ben Christelijk geworden. In het Christelijke geloof is het zo dat je in Jezus moet geloven, in zijn voetsporen wilt treden, alleen dan kan je in de Hemel komen. Op het moment dat je Jezus aanvaardt zijn je zonden vergeven en kan geheel vrijmoedig de toekomst inkijken. Ik heb zelf nog genoeg vragen, maar hier houd ik mij wel aan vast.
Maar mijn zusje dan?
Zij was een engel!
Echt een lieverd, een heel goed mens!
Zij troostte ons nog vóór ze stierf!
Zij wist dat haar leed dan voorbij zou zijn, en het onze pas zou beginnen.
Maar nu?
Waar is ze nu dan? Ze heeft het geloof niet!

Een vriendin komt bij mij op bezoek. Ik ben in tranen en vertel haar dat ik er zo mee vecht, dat ik niet weet waar ze nu is. Ze troost mij en gaat, om de sfeer iets luchtiger te maken, praten over iets wat zij heeft meegemaakt. Door een aaneenschakeling van ‘toevalligheden’ was zij tot bepaalde goede dingen gekomen. Zij is net als ik, Christelijk en in toevalligheden geloven we dus niet. God heeft alle touwtjes in handen en stuurt mensen in je omgeving aan om een bepaalde richting aan dingen te geven.

Opeens zit ik rechtop!
‘De rouwkaart!’
Diana kijkt mij vreemd aan, ‘hoe bedoel je’, vraagt ze.
‘De rouwkaart!’
Luister:

het is nu tijd, ik moet nu gaan
ik zal geen afscheid nemen
kijk naar me uit in de regenbogen
hoog in de lucht
als de zon weer opkomt
en de hele wereld nieuw is
kijk dan naar me uit en hou van me
zoals ik van jullie gehouden heb

 

Haar man wist het niet!
Mijn vader en moeder ook niet!
Niemand wist van mijn gedichten!

Luister, op 17 februari heb ik dit geschreven:

"De zon zal opkomen"

iedere morgen
mag ik zien en ik voel
hoe de zon weer opkomt
een dag met een doel

soms is het koud
de wind waait zijn strijd
maar toch
de zon zal opkomen
dat is zekerheid

ook na een bericht
het monster heeft gewonnen
zal de zon opkomen
het begin van het einde
is voor haar begonnen

vanmorgen was het koud
kouder dan ik dacht
maar ik zag het licht
lichter dan verwacht

wellicht mag ik hopen
dat er na het einde voor haar
een begin mag komen
helder en zonneklaar

op de rouwkaart: als de zon weer opkomt!

en op 21 februari 2011 deze:

Onderstaand gedicht is gebaseerd op de manier hoe Yvonne leefde!
Kijk om je heen, geniet van elke minuut, loop niet onnodig te zeuren en lach!

"Ruik de rozen"

elke dag leer ik bij

voel me niet verloren
maar ben niet slim geboren

tikje blond wellicht
kan ik niet ontkennen
maar snap jij het dan
waar het om draait
of loop je mee te rennen

"ruik je nooit aan de rozen
zie je de regenboog dan niet
heb je de wind wel echt beleefd
een moment om mee te beginnen
anders heb je nooit geleefd"

dat hoor ik wel eens zeggen

heb erover nagedacht
en weet je
opeens,
als je het niet verwacht
voel je het
en je

ruikt aan de rozen
voelt de wind door je haar
de regenboog met zijn kleuren ...

is het dan toch
echt waar

Op de rouwkaart:
kijk naar me uit in de regenbogen
hoog in de lucht
Hij heeft de tekst gekozen en is ‘gestuurd’ tot die woorden.
Yvonne vertelt mij hiermee dat het goed is!
Het is goed!

 
Tijdens de begrafenisbijeenkomst wordt er gesproken.
“Yvonne mag dan het geloof niet in haar hart gedragen hebben tijdens haar leven, maar wellicht heeft zij in haar doodstrijd toch de Here God om kracht gevraagd”.
Met honderd mensen baden wij het Onze Vader

Dan ben ik aan de beurt.
In eerste instantie wilde ik mijn speciale twee gedichten voordragen, zonder het persoonlijk achterliggende gevoel maar doordat we net gebeden hebben voel ik de kracht om de aanwezigen te vertellen dat ik weet dat het nu goed gaat met Yvonne. Ik haal de tekst van de rouwkaart erbij en ik leg de link.
Het is stil in de zaal.

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.