maar helaas hij glipte me net door de vingers

Zaterdag tegen de avond gaat de telefoon.

 

 

Totaal in paniek belt kikafonie me op, geheel buiten adem. Ik hoor dat ze bijna aan het hyperventileren is. Ze brabbelt tussen het hijgen door alleen maar wartaal uit. Er is geen speld aan vast te knopen. Meisje ga eens rustig zitten , leg je hand op je buik en druk je buik bij elke ademhaling zo strak mogelijk tegen je hand aan. Laat daarna je adem los en stuw hem naar buiten. Toe maar in …….. en uit. In ………………en uit. Na een minuut of tien wordt ze eindelijk een beetje rustig. Begin nu heel rustig vanaf het begin te vertellen.

 

Ik merk dat ze weer wat sneller gaat ademhalen.

 

 

Er is echt iets ergs gebeurd, dat is wel duidelijk. Ze begint haar verhaal met…… Ik ging vanmiddag naar de winkel, alsof dat zo bijzonder is , maar oke. Toen ik thuiskwam stond mijn deur open. En wat doet die dapper griet, die belt niet met de politie, nee hoor, die gaat gewoon haar huis binnen. Haar hele huis lag overhoop, echt niet te geloven. Maar gelukkig draagt zij ons geheim met zich mee, wat nog even ondergronds door mag borrelen. Ik bedank haar voor de waarschuwing, ik ben op mijn hoede, en zo nemen we afscheid.

Zie ook  http://www.xead.nl/paniek-alles-op-zijn-kop

 

Brrr kippenvel

De volgende ochtend krijg ik te horen van jack dat hij door meneer van der schaft raadsman is gebeld op een zeer on- christelijk tijdstip. Zeg maar gerust bijna ’s nachts. Dan zijn er dus echt grote problemen, want die  man belt niet zomaar om die tijd , dat mag duidelijk zijn. De geheime diensten alsmede speciale spionage afdelingen, zitten achter het grote xead geheim aan. Dat betekend niet veel goeds , nu moet ik echt maatregelen gaan nemen. Ik vraag hem of hij nog wat van dat “ikkanallesdrankje” van defensie heeft. Snel neemt hij wat druppels in, zodat mijn brein kan gaan werken.

 

Zie ook http://www.xead.nl/het-enorme-xead-geheim-ontrafeld--

 

In een rap tempo ren ik de zoldertrap op.

 

Nadat ik hem uitgeklapt heb natuurlijk, anders kost het mijn tandjes. Daar in een hoekje op de zolder ligt het. Een koffer, nee geen roze deze keer. Dit keer een horrorachtige zwarte. Hierin bewaar ik mijn Halloween spullen allemaal. Ik begin er een beetje de lol van in te zien. Home alone op spookachtige wijze. Ik sleep de zware koffer mee naar beneden, en roep meteen de hulp in van mijn zoon. Ik heb zijn horror technische trucjes nodig om de boel hier af te schrikken. Net zoals hij bij de oppas deed, och als ik er nog aan denk. Die stond midden in de nacht te gillen op de overloop toen ze zijn deur opendeed. Een of ander horror masker kwam te voorschijn. Ze pieste zowaar al gillend in haar broek. Die gozer is echt  goed, dus ik leg hem snel de bedoeling uit.

 

Een brede grijns verschijnt op zijn gezicht.

 

 

Helemaal in zijn element gaat hij aan de gang. Ondertussen zorg ik dat het  geheim van mijn  laptop afkomt, netjes opgeslagen op een stikkie, die ik verberg in het geheim vakje van mijn onderbroek. Een goeie die daar weet binnen te komen. Dat gaat echt niet zonder slag of stoot, zeker niet zonder toestemming. Zo zijn we de hele dag druk, voor de zekerheid de auto ingepakt met wat spullen. Je weet maar nooit, kan beter maar goed voorbereid zijn. Slaapspullen, luchtbedje, kleding, wat speelgoed voor de kinderen, van die digi dingen, waar ze zo heerlijk  zoet mee kunnen zijn. Tegen de tijd dat we klaar zijn met alles, is het inmiddels voor de kinderen tijd om te gaan slapen. Zo nu even tijd voor mezelf, om alles nog eens rustig bij langs te gaan.

 

Amper liggen de kinderen in bed of….

 

Een van mijn honden, begint zeer agressief te blaffen. Ik ben meteen op mijn hoede, er is iets in de tuin aanwezig. IK vlieg meteen de kamer uit om mijn kinderen weer uit bed te halen. Nu wordt het erop of eronder. Ik zet ze met zijn tweeën in de wc, daar zullen ze hen niet zoeken, en fluister dat ze stil moeten zijn. Op datzelfde moment, hoor ik bij de achterdeur gerommel. Ik sta achter de deur van de kamer met mijn adem in. Ik hoor langzaam de achterdeur opengaan en dan plotseling een ijzige gil. Dat is dat masker wat de hoek om komt zeilen. Zodra hij de eerste stap binnen zet vliegt er een bloedende hand om zijn oren. Opnieuw hoor ik een angstkreet door de stille nacht gaan. Nog even en dan is hij van mij, mijn hart gaat als een razende tekeer. Als hij verder de kamer inloopt, hoor ik een gil en een bonk. Voor mij het teken dat het lichaam wat naar beneden viel hem heeft geraakt, dus ik vlieg naar binnen. Net als ik er boven op wil duiken rolt hij weg, ik kan nog net zijn been lichtjes aanraken, maar ik krijg geen grip. De schrik zit zo in zijn benen dat hij als een bang schaap de achterdeur weer uitrent. Ik bedenk me geen moment, trek mijn kinderen uit de wc, geef ze allebei een hond mee in de handen, en neem ze mee naar de auto. Hier kunnen we niet blijven, die komen heus nog wel weer terug.

Gelukkig is het al laat.

Want ik scheur in mijn turbo autootje door de straten. Hoezo wegen van rechts voorrang, vandaag even niet. Met al die beschermengelen die ik bij me draag moet dat goed komen. Gelukkig heb ik hulp van boven. Als een ware coureur weet ik de auto die me probeert te achtervolgen na drie rondjes door de stille stegen van de stad af te schudden. Voor de zekerheid rijd ik nog een poosje rond, zodat ik zeker weet dat ik veilig bij een paar vrienden kan schuilen voor de nacht. Daar hebben we de nacht en de halve dag in een heerlijk zacht bed doorgebracht. Na het opstaan, Tijdens de koffie , bedenk ik plan B. Ik moet ons in veiligheid brengen ,ik moet naar jack. Kikafonie is daar ook, en de Wolf is ook al opgeroepen om daar te waken in de nacht.

Ik neem afscheid van mijn vrienden en vertrek.

Maar mijn god ik ben de stad nog niet uit, of ze hebben me al weer in de gaten. Voor dat ik het besef zitten ze alweer achter me aan. Mijn voet gaat meteen zwaar op het gas, en ik schiet weer als een speer in zijn vooruit. Als dat zo door gaat wordt ik echt nog kampioen stadsrally rijden. Ik manoeuvreer me als een doldwaze griet door het verkeer heen. Maar ze zijn verdomd hardnekkig. Die k… stoplichten ook, nu in het drukke verkeer kan ik ze niet negeren. Het is net spits , vreselijk, maar weldra weet ik de snelweg te bereiken. Daar gaan we helemaal los, 200 kilometer per uur, blaas ik mijn turbo over de weg. Maar ze blijven dicht achter me.

Daar komt mijn redding.

 

Geweldig, alle zegen komt van boven, thank god. Achter de auto van mijn achtervolgers zie ik een bordje knipperen stop… politie. En al snel zie ik dat ze vaart minderen. Zou dat agent de Jong zijn, die is vast ook al geïnformeerd. Ik blaas nog een poosje in hoog tempo door, maar begin vermoeid te raken van al die adrenaline. Ik zoek in een bijna verborgen dorp een plaatsje voor de nacht. Ik vind het juiste adres met afgesloten parkeergarage, hier kunnen we in alle rust nieuwe energie opdoen.

Het is inmiddels dinsdag.

Na een heerlijk ontbijt , beter gezegd lunch gezien de tijd vervolgen wij onze weg. Op normaal tempo, onopvallend tussen het overige verkeer. In dit geval is het lekker druk op de weg waardoor we minder snel gezien zullen worden. Ik blijf op mijn hoede, maar gedraag me als de eerste de beste toerist. Onderweg stoppen we een paar keer voor een kop koffie en een sanitaire stop. Daar kan je niet onderuit met een paar kinderen. Vrouwen die koffie drinken trouwens ook niet hoor, dat vocht loopt bij hen ook in een keer door. En eindelijk, ja eindelijk hebben we jack om een uur of één nachts weten te bereiken. Terwijl ik mijn verhaal doe, bij Jack, kikafonie en Elise, tik ik meteen mijn verhaal mee op de pc. Ik ben veilig mensen, en het geheim ook. Veilig bij Jack in zijn schuilkeldertje. Daar hoor ik dat er bij Ruud ook al vreemde dingen gebeuren. Maar nu eerst even rust, mijn kinderen naar bed en mama ook

Zie ook  http://www.xead.nl/vreemde-geluiden-in-een-stille-donkere-nacht

 

het vervolg  .................

  http://www.xead.nl/agent-de-jong-vertelt-hoe-spiritlady-en-ruud-ternauwernood-ontsnapten-aan-de-geheime-dienst-

©spiritlady

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.