Het geld geilt meteen door de gleuf met de juiste zoekwoorden. Tot Wikipedia protesteert …

Op mijn wenken bediend door onze jarige lieve scheet, 

Xeadvriend, Jack de Bosche Bol Poweet.

Nogmaals dank. Ik had er notabene net een artikeltje over in schets gezet... omdat men bij mij had gezocht op ‘standje lepeltje lepeltje’. Te gekke porno of niet?

Wat een flauwekul gelul, maar goed, een mens is braaf zijn eigen slaaf. De letterlijke lust tot copulatie is me vergaan maar ik wil wel effen (met een uitgestreken smoel) de net niet roomwitte oksels van Thaise Cor beffen.  Orgasme waardig. Zulke oksels vindt men daar geweldig, las ik. Mooi blank wezen terwijl de strakke Nederlander het juist graag bruin bakt. Altijd al een goede handelsgeest gehad, die Pay Bas sers.

Van pure raddraaierij vervoeg ik mij bij Swami Paco die ik op een Fries terrasje verwissel met Taco en bestel een hete Senseo, zonder dingetje Kloenie, die ooit in ER begon als doktersassistent. Die hunk is bloedje bekend. Geheid dat men mij een iPad aansmeert, maar zelf drinkt de geletterde Swami zijn koffie liever verkeerd.

Zo, goed begin, de zoekwoorden zitten erin.

Mijn beurs staat alvast open. De peepshow van de goede oude tijd glijdt met glibberig gemak naar vergetelheid en tegenwoordig raak ik steeds meer jonge zekerheden kwijt.

 

Xead: een uitkomst, hangplek voor leergierige dwarse bejaarden

die ondanks onnut tenminste nog wat galgenhumor bewaarden. Hier kan men zichzelf delen, ieder in eigen tempo. Ik ben er zeker van dat men is wat men schrijft/kiest. Zo zou ik willen spioneren welke favoriete verhalen jullie hebben. En passant stiekem loeren wat door Google wordt gevonden. Rete interessant. Vroeger liep je bij iemand langs de boekenkast. Ik dacht dat het iets zei over hen. Dat was in de vorige eeuw waarin het leven zich net voor mijn gretige ogen ontrolde. Als kakelverse designer in mijn eerste baan was ik nog erg onzeker en hoopte overal iets wetenswaardigs op te steken. Bij aardig wat kennissen stond de boekenkast vol met een bepaald genre, series van dezelfde schrijver. Dat dwong mijn ontzag af: hij/zij was een expert want die keuze was vanuit het hart gemaakt. Tot ik met afgrijzen merkte hoe die aanname er faliekant naast zat.

Discussiëren. Ik was nog niet losgekomen van de studietijd,

waar zelfonderzoek een authentieke creatieveling van je maakte. Met zijn allen op de grond bij pastel kleurige druipkaarsen. Camembert op toastjes die snel klef werden en ondertussen bekers leeg lurken uit de zoveelste fles Sjattoo  du Boo-Rjien Bocht.

Nu zaten wij  echter opgeprikt op de reepjesleren bank te yuppen, al was dat woord toen nog helemaal niet in zwang
“Zo te zien houd jij van Konsalik?” vroeg ik.(Agatha Christy, oude meesters, of wat in hun kast stond) Waarom men schichtig wegkeek? Had ik iets onbetamelijks aangekaart? Om door de grond te zakken. 

"Waarom is dat zo belangrijk?"
“Ik vind het interessant om te zien wat er in iemands boekenkast staat.”
“Hoezo dat dan?” was men gepikeerd op hun hoede, kauwde ietske hardvochtiger op de Sjanghai nootjes die men modieus bij hoge glazen rode wijn serveerde. In van die gure oranje vingerbakjes.
“Ik heb het vermoeden dat je er aan kunt zien wie iemand is,” stamelde ik dan pioenroos rood.
Meestal werd het gesprek fluks een andere kant op gefrommeld. Over de nieuwe auto, of later over de baby. Als ik doorvroeg bleek hoe lullig die aanpak was.

“Besteld bij de ECI boekenclub. Het staat gezellig, maar voor lezen ben ik veel te druk.” Het klonk als een verwijt, alsof ik mijn geld met luieren bijeen schraapte. Sorry, dan kon iedere worst op vier poten aan mijn kop zien hoe verbaasd ik was. Ik wist nog niet hoe neutraal kijken moest. Mijn eerste kennismaking met …

Zelfgekozen imago’s en zoals de waard zijn gasten vertrouwt?

 

Is men zichzelf trouw of geslepen, dom geboren en simpel gewiegd gebleven? Wie schrijft, die blijft, zei mijn pa altijd. Ach, de goede oude tijd. We veroverden de ladder van het succes via overwerken en doorzettingsvermogen, geloofden: zo gewonnen, zo geronnen. Een promotie verdiende men met bewezen bekwaamheid. Hoe anders is het tegenwoordig met een dosis geluk en instant succes. Zoekwoorden. Of niet? Alhoewel. Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan? Paradoxaal. Het gaat wel erg snel allemaal. Of zie ik spoken? Beoordeelt men een boek nog steeds via de kaft?
Iemand die achter het toetsenbord kruipt, neemt er de moeite voor om zich te profileren. Of zie ik het verkeerd dat ook het kiezen van plaatjes iets zegt over de auteur?

Doet men alléén bij Xead aan zelfreflectie?

 

Luistert men daarbuiten naar zijn lijf of loopt men achter zijn erectie aan? Oneliners hebben de plek ingenomen van redelijk overleg. Debat? Ah Bah. Verleidelijke geile ophitserij die de national sensatiezucht van de media bevredigt en studieboeken zijn ingekort tot snelle schema’s vol hoogstandjes. ‘Koppensnellers’ racen door de krant aan de hand van vet gedrukte titels? Een vluggertje geil steekwoorden sparen om INFOBESITAS te voeden en wat niet bevalt zet je naast al het andere in de kast. Ongelezen, voor later met het felbegeerde  pensioen, dat er dan niet meer bestaat. LEEF NU!
Hoewel Xead een afspiegeling is van de maatschappij onderscheidt een schrijversites zich duidelijk van de buitenwereld. We zijn een club creatieve mensen die dezelfde belangstelling hebben:

Het door ons geschreven woord. 

Gaan we katten?
 

Nee. Het klopt. Het leven speelt soms rare spelletjes met ons.

Vroeger dacht ik dat de mens alleen maar wijzer worden kon. Nu weet ik steeds minder.

De kennis is veel groter maar niets staat nog onomstotelijk vast en het is uit de mode geraakt om een oudere op zijn ervaring te waarderen, zoals de Indianen dat deden.

Als je pech hebt zijn familiebanden

tot smalle reetveters of bloedgeile sexstring ingekort.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.