Ik ben een week naar Londen geweest deze zomer, wat een ervaring! Het is echt een ontzettend leuke citytrip geworden.

Ook al is mijn grote droom nog steeds om New York City te bezoeken, Londen was een acceptabele – en vooral budgetvriendelijkere – tweede keus!
Mijn beste vriendin – die nu vijf jaar geleden verhuisd is naar Zweden – had een studiebeurs gewonnen voor een weekje Londen en ze vroeg mij mee. Het hotel was betaald, maar voor al de rest heb ik zelf gewerkt vorige zomer in Plopsaland. Leek een geweldige job, maar als je van elf uur ’s ochtends tot elf uur ’s avonds werkt met een half uur pauze, verandert je mening wel! Maar goed, die lange uren hebben me een aardig zakcentje opgeleverd, dus ik kon helemaal losgaan in Londen!

Ik vertrok met de beste vriendin van mijn moeder, die in Engeland woont. Eens de Eurostar op, begon mijn English adventure! Ik had me voorbereid op veel ontbijt met bonen, een glimp op te vangen van mijn number one ginger allertijden – Harry Potter’s Rupert Grint – en hé, als we toch bezig zijn… een date met prins Harry!

We zetten snel wat spullen af in het hotel en vertrokken naar onze eerste stop: Saint Paul’s Cathedral. Daar kregen we een gids – het schattigste, kleinste omaatje allertijden die ons alles over haar grote liefde Christopher Wren vertelde – die ons anderhalf uur in de wondere geschiedenis van de enorme kathedraal onderdompelde.

De tweede dag bezochten we Buckingham Palace (waarvan je blijkbaar de ‘h’ niet mag uitspreken, als je niet heel erg amateuristisch wil overkomen) en Westminster Abbey. En als je die twee plekken ziet staan, denk je natuurlijk meteen aan het volgende begrip: royal wedding. We zijn er wel uren over bezig geweest, maar in het kort kwam het erop neer dat ik met prins Harry zou gaan trouwen en heel het Engelse wetboek zou veranderen. Hij had ook nog vliegende paarden waarmee hij me zou ophalen voor onze dates en mijn beste vriendin kreeg een hele vleugel in het paleis om sleepovers te organiseren, maar ik bespaar jullie de details. We gingen ook nog met een guard praten, maar toen bleek dat die niet eens wist welke dag we waren, was meteen duidelijk dat ik mijn volk snel wat alledaagse dingen moest bijbrengen.

Later gingen we naar de McDonald’s – voor één van de vele gezonde maaltijden die week – en terwijl haar ouders binnen bestelden, zochten wij een tafeltje op het overbevolkte terras. Al snel hadden we een tafel gevonden… zonder stoelen. Na wat zoeken hadden we er twee van de vijf, tot een medewerker op ons kwam afgestapt.

Medewerker: Can I help you?
Natalie: We need chairs, can you get us some?
Medewerker: Where are you from?
Natalie: I’m from Sweden, she’s from Belgium.
Medewerker: Oooh, well, and how come you’re here together?
Natalie: We met here, now can you get us some chairs, please?
Medewerker: *kijkt mij aan en vervolgt tegen Natalie* Your friend is very lovely…
Natalie: Wonderful. But we really need chairs.

Uiteindelijk heeft hij de tafel van een andere familie ingepikt en die aan ons gegeven. Allemaal dankzij deze lovely friend hier. Later die dag zijn we ook een kijkje gaan nemen bij de Big Ben…

… en hebben we in London Eye gezeten…

De volgende dag stond volledig in het teken van shoppen. Hello, Oxford Street! Hé, wat had je anders verwacht? Twee meisjes op citytrip? We maakten kennis met het (heel erg goedkope) concept van Primark, en ik denk er serieus over om heel het gebouw over te kopen en er permanent te gaan wonen (helaas is dat niet mogelijk, aangezien mijn nieuwe stulpje al Buckingham Palace is geworden).

Als echte Sex and the City-girls gingen we na een lange dag cardio-training (beter bekend als shoppen) relaxen in de bar met een Cosmopolitan in de hand.

De laatste dag was een baaldag van formaat. Ik had heel de trip uitgekeken naar dit gebouw…

MADAME TUSSAUDS! En omdat er een rij stond die minstens drie uur zou duren, had niemand er echt zin in, dus gingen we… nog meer shoppen. En niet dat ik niet blij ben met mijn aanwinsten van die dag, maar ik zou ze allemaal terugbrengen als ik Madame Tussauds er voor in de plaats kreeg. Want ik wilde graag naast Justin Bieber gaan staan met een foto van mijn neefje en de tekst: “Mijn neefje wordt de nieuwe Justin Bieber, maar dan beter en mannelijker.”

Als ik Londen in één woord zou moeten beschrijven zou het zeker en vast niet ‘atrocious’ zijn (een woord dat ik geleerd heb die week!), maar eerder iets als ‘supercalifrastiligicexplialidocious’ (en ja, dat heb ik helemaal zelf geschreven en niet ge-copy-pasted!)
En nu ga ik mijn trui aandoen, want de boodschap die erop staat is helemaal op zijn plaats: I love London!

Word fan