Iedereen heeft het over de tocht der tochten, De Elfstedentocht. Ik heb er zo mijn eigen gedachten over.

Terwijl het nieuws overspoeld wordt met wel of geen Elfstedentocht dit jaar, ben ik allang blij dat mijn ziekte weer voorbij is, en ik weer zin heb om te gaan trainen. Elfstedentocht of niet, het trainen voor de Roparun gaat in ieder geval weer verder!
Vrijdag werd Nederland geteisterd door een grote sneeuwstorm die het hele land platlegde. Zaterdag had ik geen tijd, maar zondag (5/2/2012) wel en ik voelde me weer goed genoeg om even de trimschoenen aan te trekken.
De sneeuw bleef liggen, en lang niet overal was gepekeld dus even aangepaste kleding aan. Normaal heb ik niet zo snel handschoenen aan, je wordt immers vanzelf warm, maar in dit geval toch maar even wel. En dat niet alleen, maar ook maar even spikes mee om onder de schoenen te kunnen binden. Ik heb immers een route uitgezocht van 18 kilometer die waarschijnlijk niet overal gepekeld zal zijn. O ja, en maar eens een fles drinken mee, want die miste ik de laatste keer dat ik van het werk naar huis rende (wel gerend, maar niet over geschreven, was niet veel anders dan de keer daarvoor dat ik naar huis rende).
Eerst richting station Assendelft/Krommenie en vandaar naar Uitgeest.

Verbazingwekkend genoeg was ik niet eens de enige de kou trotseerde, op dit fietspad kwam ik nog een paar lopers tegen.
Bij Uitgeest kwam ik weer bij het punt waar ik in het donker niet verder durfde, nu bij daglicht kon ik even kijken hoe het zat en het bleek mogelijk die weg in te gaan. (inderdaad even door de bosjes heen, maar niet overal zat ijzerdraad.
Het was dan niet donker, maar wel besneeuwd. 2 sporen van banden waar ik kon lopen en dat was het. Op zich was dat prima te rennen, maar helaas ook de nodige auto’s op diezelfde weg, dus steeds uitwijken en dan weer terug naar dat spoor. Niet echt lekker om te lopen dus.
Toen ik uitkwam bij het fiets/wandelpad wat ik zocht (ik liep er zelfs even voorbij, zo anders is het onder deze winterse omstandigheden) ben ik er dan ook maar snel ingedoken. Tenminste geen auto’s meer waar je steeds voor de berm in moest duiken.

Maar ook, zoals verwacht, niet gepekeld, dus spikes onder.

 

In het begin even voorzichtig, hoe loopt dat met spikes? (van die dingen met rubberbanden om je schoenen en aan de onderkant van die metalen punten). Nou, dat viel eigenlijk best mee, liep best lekker!
Alleen ergens om de hoek, daar bleek flinke wind gestaan te hebben die alle sneeuw verwijderd had... dat is dus niet zo handig, want dan loop je met spijkers op asfalt te rennen. Maar stoppen om ze weer af te doen is ook geen optie want 30 meter verderop ligt weer sneeuw, en 10 meter daarna weer niet...Zucht.
dan maar een stukje door de berm, gaat ook goed, als ik mijn enkels maar niet verzwik.
Dat gebeurt gelukkig niet.
Op het fietspad zelf is het stil, het kronkelt door het landschap en is ongeveer 6 kilometer lang. Wie zou hier ook moeten lopen op een niet gepekeld fietspad? Maar dan komt er in ene een hondje de hoek om en naar me toe gerend. Tenminste, dat denk ik. Het hondje schrikt, stopt en rent de sloot over, het weiland door. Krijg nou wat, een haas! Gaaf. En daar, nog 1!
Op de hele route zie ik in totaal 9 hazen rennen. Daar kan ik nou van genieten. Net als de 2 zwanen die over het meer aangevlogen komen, helemaal te gek!

Rechts in de verte zie ik de nodige schaatsers, die gaan daar over de slootjes heen. Later blijkt daar een tourtocht te zijn georganiseerd. Maar links van me kom ik ook 2 schaatsers op de kant tegen. Links ligt een heel groot meer, helemaal sneeuwvrij, met supergaaf ijs, zo te zien. Maar doodeng. Het ijs dat ik niet kan lezen. Het zegt me niets, het is zwart, maar is het dik, is het dun, wat doen die vlekken daar verderop. Ik waag me er niet op, ook al rijden ze bij wijze van spreken verderop met een vrachtwagen over het ijs, dan nog heb ik het idee dat het mij niet houdt. Ik klets even met de schaatsers-to-be. Ja, ze gaan het proberen, het is zulk mooi ijs, ze kunnen het niet laten. Maar ze zullen langs de kant blijven, dichtbij en in de luwte van de dijk waar ik juist overheen ren. Ze zien er getraind uit, met touwen over hun schouders, ze zullen hopelijk wel weten wat ze doen.

Zoals een paar wandelaars die ik tegenkom mij ook aankijken... Zie die nou rennen, over een besneeuwde dijk, ik hoop dat hij weet wat hij doet. Ik kijk ze vrolijk aan, groet ze en ren lekker door. Niets glad, het gaat lekker.

De route ken ik inmiddels een beetje, deze ronde heb ik eerder gelopen, ik weet inmiddels dat als je denkt dat je er bijna bent, er nog een rare lus komt maar even later kom ik dan weer in de bewoonde wereld uit. Hier is weer gepekeld en mijn spikes kunnen af. Het is er ook meteen weer druk met auto's wat blijkt te komen doordat hier het startpunt is van de schaatstocht. Door velen wordt ik toch wel een beetje aangekeken van 'moet je die zien', ik kan er wel om lachen, krijg er weer energie door en loop stug verder.
Nog even langs fort Krommenie en dan hou ik het voor gezien. Ik zou nog een rond extra kunnen doen, maar we zouden die middag ook nog op visite gaan en ik denk dat het wel mooi is geweest, ik ben zo'n anderhalf uur onderweg geweest. Weer een mooie tocht om te kijken waar ik sta. Het gaat lekker, weinig tot geen last, hooguit van 'tussen de oren', het is soms leuk om even te stoppen om wat foto's te maken en als je dan zwanen langs ziet vliegen dan is het erg aanlokkelijk om een stukje te gaan wandelen om van het uitzicht te gaan genieten.
Maar ach, een training mag ook wel leuk zijn, tijdens de 'echte' trainingen gaan we dan wel voluit.
Trouwens, over voluit gesproken, als ik het goed berekend heb via Google-maps en de computerklok (ik heb nog steeds geen horloge, laat staan een hardloophorloge), dan zou ik 18,2 km hebben gerend, in ongeveer 1:40, dat zou neerkomen op zo'n 11 km per uur, niet verkeerd, bedenkende dat ik op sneeuw heb gerend, onderweg nog even heb staan kletsen, met nog een hond heb geknuffeld (gaaf beest) en nog wat foto's heb gemaakt.

 

Goedendag,

mijn verhalen staan vrijwel allemaal in het teken van de Roparun, een estafetteloop van Parijs naar Rotterdam wat als hoofddoel heeft om geld in te zamelen voor mensen met kanker.
Met mijn verhalen laat ik anderen weten hoe het gaat met mijn voorbereidingen en alles wat daarbij komt kijken.
De Xpoints die ik opgebouwd heb aan de start, worden allemaal gedoneerd aan de Roparun.
Ik vind het leuk als je mijn stukjes leest, maar nog leuker als je reageert. Als je nog geen lid bent van Xead, kan je helaas niet reageren.
Lid worden is echter simpel, dat kan via deze link.
Als je dat doet kan je reageren, als je daarnaast binnen 2 weken zelf een artikel schrijft dat gepost wordt, dan levert dat extra xpoints op en steun je zelf dus ook de mensen met kanker!
Lees en schrijf je mee?!

1e artikel
vorige | volgende

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.