Mijn ontmoeting met een van mijn idolen, Isabel Allende. Verslag van een signeersessie in Utrecht, oktober 2010

Isabel Allende in Utrecht

Donderdagavond, 14 oktober 2010. De avond is gevallen, ik loop over de Oude Gracht in Utrecht, richting de Dom. Ik kijk even in de etalage van Selexyz, door mij nog steeds ouderwets Broese Kemink genoemd, de grootste boekhandel van mijn geliefde Domstad. Ik zie een foto van een dame die mij bekend voorkomt. Ik lees en krijg kippenvel. Isabel Allende houdt een signeersessie! Vlug check ik op mijn telefoon de datum. Ik zie dat de sessie morgenmiddag is. Onmiddellijk besluit ik om morgen een paar uur vrij te nemen; dit is een kans die me niet zal ontglippen.

Vrijdagmiddag, 15 oktober 2010. Ik sta in de rij, die bijna tot buiten de deuren reikt. Ik heb afgesproken met een dame die ik online heb leren kennen. Zij is een groot fan van Isabel; ik heb haar de avond tevoren een sms gestuurd. Ze was dolenthousiast, maar moest een aantal dingen goed regelen om hier te kunnen zijn. Ik heb haar nog nooit live gezien, maar herken haar meteen. De dames om haar heen vinden het geen punt dat ik voorkruip. Het valt me sowieso op dat ik een van de zeer weinige mannen ben in dit gezelschap, dat reikhalzend uitkijkt naar de komst van hun idool.

Wat vind ik zo goed aan Isabel Allende? Ik wist dat zij het achternichtje van president Salvador Allende is, de socialistische Chileense president, omgekomen tijdens de bloedige staatsgreep van generaal Pinochet, begin jaren ’70. Ik weet dat ze elk jaar op 8 januari met een nieuw boek begint. Ik ken haar sinds 1987, toen ik ‘Het huis met de geesten’ las. Ik heb het verslonden. Ze sleurt me mee het verhaal in, weet me continu te boeien en zorgt ervoor dat de personen en hun omgeving voor me gaan leven. Ik zie ze voor me als ik lees, een film die ik maak, aan de hand van haar woorden. En geen moment de behoefte om te zappen. Dat is het wat een verhaal met me moet doen. En ik hou wel van wat mystieke elementen in een verhaal. Zou het mijn Indische achtergrond zijn?

Ze komt op. Bijna tegelijkertijd fluistert iedereen hetzelfde: “Wat is ze klein!”. Maar haar uitstraling is dat beslist niet. Hier staat een sterke vrouw, die heel goed weet wat ze wil en prima weet wat ze wel en niet kan. Ze heeft een strenge blik, maar als ze lacht is ze een en al charme. Vragen beantwoordt ze in het Engels. Gelach en applaus als ze op de vraag waarom ze altijd over sterke vrouwen schrijft, antwoordt: “Oh, do you know any weak ones then?”

Het signeren begint. Omdat ze hierna nog een andere afspraak heeft zal ze geen persoonlijke boodschappen schrijven. Ook, dit vermoed ik tenminste, zal ze alleen haar handtekening zetten en niet haar bekende “bloem” tekenen. Ik kijk om me heen. Ooit heb ik geleerd dat het niet al te beschaafd is om met stapels boeken aan te komen. Ik heb van thuis vier mooie Amerikaanse hardcovers meegenomen. Een dame achter me steunt en zucht onder het gewicht van meer dan tien dikke paperbacks.

Ik ben niet zo onder de indruk van beroemdheid. Ooit stond ik in de buurt van Lubbers, ik heb Den Uyl van dichtbij gezien, liep in Eindhoven wel eens Willy of René van de Kerkhof tegen het lijf en ook Henk Westbroek zat een paar keer aan mijn bar, toen ik nog in de horeca werkte. Maar dit is toch anders. Ik voel ontzag en misschien een heel klein tikkeltje jaloezie? Omdat zij zit waar ik ooit hoop te zitten? Of omdat zij met haar fantasie miljoenen weet te bekoren? Ik voel dat het vooral het laatste is. Kordaat neemt ze mijn boeken in ontvangst en signeert ze snel en geroutineerd. Bij het laatste boek, Zorro, geeft ze me even een haast ondeugende glimlach en een halve knipoog. Alsof ze wil zeggen: “Heb je mijn grapje door?” En ik zie het. Onder haar handtekening staat de “Z” van Zorro. Ik hoor en zie zijn degen een Z kerven in het uniform van een tegenstander. Ik lach en maak plaats voor de volgende fan.

Lopend op wolkjes verlaten wij de boekhandel en genieten nog na, onder het genot van een paar cappucino’s. Enkele dagen later stuurt iemand mij een foto van een krantenartikel over deze middag. Ik moet even een paar keer met mijn ogen knipperen. Wat doe ik op die foto? Toeval, of vond de fotograaf de aanwezigheid van een man tussen zoveel vrouwen opmerkelijk? Ik weet het niet; het maakt me ook niet uit.

Soms droom ik van de dag dat ik een gesigneerd boek van mij aan haar geef. Een mooie hardcover, zoals ze die in Amerika nog maken. Met op de achterflap een aanprijzing van haar hand. Zal me dat ooit lukken? Ik ga het proberen en in de tussentijd heb ik plezier van die droom.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.