Vandaag heb ik een bijeenkomst gehad waarin mij werd medegedeeld dat de organisatie waar ik bij werk, van “rood” naar “groen” gaat. Tijdens deze bijeenkomst kwam ik achter een aantal dingen…..  

Ploegentijdrit.
Om jullie even uit te leggen wat een groene organisatie inhoudt, wil ik een leuk voorbeeldje geven. Tijdens deze bijeenkomst spookte een geweldig hersenspinsel door mijn hoofd, een voorbeeld van een ideale “Groene organisatie”. Namelijk een wielerploeg. De wielerploeg bestaat uit een ploegleider, een mecanicien, een soigneur, een kopman en knechten. Stel je eens voor dat heel dit zooitje een ploegentijdrit moet rijden. De kopman, zal gewoon moeten werken, net als elke andere ploegmaat. Een klimmer of een sprinter uit dezelfde ploeg, zullen iets moeten doen waar ze misschien niet zo goed in zijn. Toch vormt de ploeg één geheel tijdens een ploegentijdrit. Gesmeerd als een geoliede machine rijdt deze ploeg over het parcours. De ploegleider heeft geen enkele invloed op de ploeg op zich. Hij kan enkel hopen dat de samenwerking goed gaat. Hij moet op zijn vingers gaan zitten. Hij kan er ook voor kiezen om door een megafoon van alles te gaan roepen, wat misschien kan werken, maar misschien juist averechts werkt doordat de ploeg niet meer uit zichzelf kan denken en reageren. Van alle talenten in de ploeg wordt gebruik gemaakt. De kopman en een tempobeul, zullen meer van hun competenties laten zien en gebruiken, dan de andere leden van de ploeg. De klimmer zal even op kop gaan en dan weer afgelost worden. Toch moet de hele ploeg tegelijk over de meet. Ze zullen dus moeten samenwerken en hun talenten moeten benutten en verdelen. Zonder samenwerking heeft het rijden van de ploegentijdrit geen kans van slagen.  Een mooie uitspraak hierop komt dan bij me naar boven: “De sterkste is degene die de zwakste bij brengt”. Met andere woorden: De kopman kan zich gaan profileren en gas geven, maar als hij daarmee bereikt dat een aantal van de ploeg het niet bij kunnen houden, zullen ze nooit als ploeg over de meet komen.
 
Groen.
Deze wielerploeg is groen omdat er ruimte wordt gecreëerd voor iedereen in de ploeg. Iedereen mag er zijn. Iedereen mag zijn talenten op zijn eigen manier benutten. Misschien is het juist de klimmer of de sprinter die ideeën heeft over een goede volgorde in de ploeg. Misschien is het de kopman die, vanwege zijn allround kwaliteiten, de aangewezen persoon is om aansturing te geven in de ploeg. De ploegleider, en baas van de ploeg, kan niets anders doen dan kijken wat er gebeurt, kijken hoe het zich ontwikkeld.

Echt groen.
Een echte groene organisatie is een ecosysteem. Stel je eens een stukje natuur voor. Een riviertje met daarlangs de oevers. In het riviertje leven van allerlei kleine kriebelbeestjes en planten. De vissen en andere waterdieren leven van deze planten en beestjes. De oevers staan vol met planten die elkaar de ruimte gunnen om te groeien. Daarlangs staan weer bomen, die weliswaar voor schaduw zorgen, maar meteen weer ruimte creëren voor schaduwplanten en een schuilplaats voor dieren. Tegen de stam van de bomen groeit mos en klimplanten. Allemaal blijven ze in leven door het water uit het riviertje, regen en voedsel uit de grond. Dieren vinden zich een weg door dit groen en leven van elkaar of van de planten. Een ecosysteem zoekt zijn weg, zonder dat er leiding is van bovenaf. Zonder dat er protocollen zijn of regels die nageleefd moeten worden. Het staat op zich.

Nog meer groen.
Een ander hersenspinsel is dat mijn eigen organisatie, mijn eenmanszaak, schrijver dus, ook een groene organisatie is. Groener dan dit kan ik het eigenlijk niet bedenken. Een “rode schrijver” zou zijn boek schrijven, laten uitgeven en dan in de winkel laten leggen om het zo aan de man te brengen. Ik heb het totaal andersom gedaan. Ik heb het “groen” gedaan. Ik heb een verhaal, net zoals elke schrijver. Ik ben een gedeelte van mijn verhaal eerst gaan vertellen, hier op Xead. Toen ik het begon te vertellen kreeg ik feedback op mijn verhaal. Door de feedback, werd ik gevoed om verder te schrijven. Door ideeën van andere schrijvers heb ik een droom gekregen, het schrijven van een boek! Het concept van de realisatie is dat ik eerst lezers heb, die mijn boek willen hebben. Die lezers betalen vooraf door middel van een voorintekening. Uiteindelijk hoop ik genoeg vermogen te hebben verzameld om 100 boeken te laten drukken. Op dit moment heb ik de kosten, zoals een website, inschrijving bij de kamer van koophandel, een map voor mijn boekhouding, een bankrekening en een dummy van het boek kunnen realiseren. Met niets, geen vermogen, ben ik een onderneming aan het opbouwen die transparant is en die gevoed wordt door de afnemers van het uiteindelijke product, lezers! Zonder lezers was dit nooit werkelijkheid geworden. Net zoals velen van jullie heb ik geen vermogen om dit uit eigen potje te kunnen doen. Dankbaarheid is dan ook datgene dat ik voel voor iedereen die een boek besteld. Volgens mij kan het niet mooier voelen dat dat.

Kippenvel.
Is wat ik krijg als ik een bestelling krijg van een lotgenoot. Zo kreeg ik gisterenavond nog een mail van een lezer in Spanje. Zijn bericht was als volgt: “Ik wil je boek bestellen. Ik heb je gepubliceerde pagina’s op internet gelezen en ik ben onder de indruk van je verhaal. Veel herkenning. Ik heb vandaag net mijn relatie met mijn borderline vriendin na 9 maanden beëindigd.. Slopend was het, maar dat weet je.” En een tijd geleden kreeg ik deze mail: “Wat je schrijft is zo herkenbaar, alsof ik de laatste 2 jaar weer beleef. Ik heb van die jaren ook dagboeken en verslagen bijgehouden. Een rollercoaster met ook veel geweld van haar kant. Het dossier is inmiddels 15 cm dik zo veel is er gebeurd. Niet alleen met haar maar ook met de instanties en de mensen in onze omgeving.”

Kun je als schrijver nog een betere referentie krijgen dan dat?

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.