In mijn ruim 25 dienstjaren bij de politie is er heel wat veranderd. Daar heeft de politiek invloed op maar ook justitie. Ook de mens is mondiger geworden en je zal jezelf ook hierin moeten aanpassen. En of je het nu wel of niet goed doet, er blijft altijd kritiek. Want het is nooit fijn om een bon te krijgen. Maar gelukkig is er meer variatie in het politievak, zoals ik al in andere artikelen heb geschreven. Trouwens in alle beroepen geldt dat en zeker als je met mensen omgaat, zoals een taxichauffeur.

Het mooiste uniform vond ik die vanaf mijn begin in 1977. Daarna kregen we een nieuw dienstwapen en het uniform was niet prakisch meer, Voor 1977 droeg de politie het pistool over de jas. Toen moest het wapen opeens onder de jas. In de nachtdiensten stopte ik mijn pistool altijd in mijn jaszak. Toen we het nieuwe dienstwapen kregen moest er een split gemaakt worden in het jasje; immers moest je het pistool snel kunnen trekken. Toen werd er besloten om een nieuw uniform uit te geven, met een praktische jas. Ook kwamen er mouwemblemen op, zie foto.
Waren we daar weer aangewend, kregen we een reorganisatie en moest er ook een nieuw logo komen, zie de foto met pet. En opeens kwamen er ook minder rangen. De rang van adjudant verdween, letterlijk jammer genoeg, en diverse officiersrangen.
De regiopolitie werd geboren. En in mijn regio had ik de mazzel, dat ik voldoende dienstjaren had om brigadier te worden. Je zal toch met veel bloed, zweet en tranen je B-diploma gehaald hebben om brigadier te worden, als je aan de beurt kwam. Dus dat was een meevaller en ik kon weer doorgroeien in het salaris.
Ook wilde ik doorgroeien als motoragent en we kregen de beschikking over o.a. een rollenbank. Kon je aflezen of de (snor)bromfiets was opgevoerd. De lasergun en flitspalen. Pepperspray en DNA profielen etc.
Als motoragent kregen we ook nieuwe beschermende kleding en dat was zeker nodig. Maar toch werd er in mijn ogen te veel veranderd en ik bemerkte dat ik niet voldoende gemotiveerd was om mijn vak uit te oefenen. Als ervaren diender moest ik weer examen doen in mijn vaardigheden. De politiek had weer een middel gevonden om zich achter te kunnen verschuilen. We moesten opnieuw examen doen in het beoefenen van de wapenstok en handboeien om doen en nog meer van die onnozele zaken. Ik vergeleek het net als bij een ervaren chirurg, die opnieuw examen moet doen in het hechten van een wond. Zou hij het dan al die jaren fout hebben gedaan?
Ook was ik chauffeur op de videoauto en wilde dit graag blijven doen. Mogelijk heb je mij wel eens op TV gezien met dit zinvolle werk. Maar ik moest ook hierin steeds mijn examen blijven doen omdat ik (vuur)wapendragend was.

Eervol ontslag
Na ruim 25 jaar had ik gehoopt dat men mij ergens kon gebruiken, zonder deze poespas. Toen dat niet ging, heb ik maar de stoute schoenen aangetrokken en verzocht om mij eervol ontslag te verlenen. Immers was ik al aangenomen als directie-chauffeur bij een groot taxibedrijf.
En zo heb ik mijn uniform aan de wilgen gehangen. En na ruim 8 jaren heb ik er nog geen dag spijt van gehad. De mooie dingen blijven je bij en vooral de ingrijpende zaken. Vandaar mijn schrijven.

Niet alleen belangrijk is de weg die je gaat, maar ook het spoor dat je achterlaat

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.