De eeuwige trouw is misschien wel niet aan de mens besteed of toch wel...

Velen onder ons zijn op zoek naar die ene - de prins op het witte paard. Het ideaalbeeld om eens op een dag de ware te vinden, zit diep ingebakken in de Westerse Cultuur. We krijgen als het ware de norm met de paplepel ingegoten. Ondertussen gaan veel relaties uit en lijkt vreemdgaan wel een hobby. Bij mij reist dan ook de vraag - hoe monogaam is de mens eigenlijk?

Evolutiebiologen
De mens is volgens de evolutiebiologen van nature monogaam wezen. We vormen namelijk vaste paren en blijven in vergelijking tot andere diersoorten heel erg lang bij elkaar. Aan de meeste dieren is eeuwige trouw gewoonweg niet besteed. Ongeveer 3% van alle diersoorten vormt een vast paar.

De evolutiebiologen verklaren het verschil aan het feit dat de meeste vrouwtjes hun jongen uitstekend zonder enige hulp van de vader kunnen grootbrengen. Een mensenkind komt zo hulpeloos ter wereld dat de vader noodzakelijk is om maar een kans te hebben om te overleven. Tegenwoordig wel met de komst van opvang. De natuur bracht volgens de biologen: verliefdheid, liefde en monogamie, om paartjes zo lang mogelijk bij elkaar te houden om hun kinderen en zelfs kleinkinderen gezond groot te kunnen brengen. 

De seks is in de relatie een belangrijke factor. Mensen hebben niet alleen seks om zich voort te planten, maar bij elkaar te blijven. Tijdens de seks komen er verscheidene intimiteits en liefdesstofjes vrij, waardoor we bij elkaar blijven.

 

Vreemdgaan
Over het algemeen is de mens dus monogaam, maar als we om ons heen kijken is de werkelijkheid toch anders. De Rutgers Nisso Groep heeft onderzocht dat in 2009 één op de tien mannen minimaal één keer in de laatste zes maanden vreemd is gegaan. Drie procent van de vrouwen daarentegen geven aan (of zeggen alleen maar) dat zij de laatste zes maanden vreemd is gegaan. Geschat wordt dat een kwart tot derde van de Nederlanders ooit wel eens het bed heeft gedeeld met een ander. Men denkt zelfs tien tot dertig van kinderen door overspel is verwekt.

Volgens de evolutiebioloog kan het stiekeme gedrag verklaart worden doordat het voor de man gunstig is om zoveel mogelijk hun eigen door te geven aan het nageslacht. Voor de vrouw heeft veel kinderen met gevarieerde genen meer kans van slagen om te overleven. 

Veelvuldige relaties
Naast vreemdgaan bestaat er ook nog seriële monogamie. Het houdt een monogame relatie in met opeenvolgende partners. In de westerse wereld komt het veelvuldig voor. In de tienerjaren tot in de twintigjaren huppelt men van de ene naar de andere relatie voordat het leven met één partner wordt gedeeld. Niet alleen in de westerse wereld is het een bekend fenomeen, ook komt het in uiteenlopende culturen voor over de hele wereld.

Antropologe Helen Fischer zag zelf een patroon van seriële monogamie na een analyse van echtscheidingscijfers in 58 samenleving. Zij merkte een echtscheidingspiek op van vier jaar, waarbij mensen na vier jaar huwelijk de relatie verbrak, meestal rond de 27ste levensjaar. Volgens haar heeft het te maken met het broedseizoen van onze voorouders in Afrika. Om de vier jaar kregen zij een kind, waarna de relatie werd verbroken om op zoek te gaan naar een nieuwe partner om kinderen te verwekken.

Conclusie

De eeuwige trouw naar elkaar is waarschijnlijk niet aan iedereen besteed. Toch houden we ons bezig met ringen, bruidsfeest, enzo. Niet alleen de voorgeprogrammeerde genen tellen mee. De gevestigde normen, cultuur en religie heeft grote invloed op onze gedachten, emoties en gedragingen. De waarheid of monogaam zijn ligt dus waarschijnlijk ergens in het midden.  

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.