Beroepsdeformatie, we hebben er misschien allemaal wel eens mee te maken.

Volgens Wikipedia treedt “beroepsdeformatie op bij mensen die te lang of te serieus met hun beroep bezig zijn, waardoor ze in hun vrije tijd gedrag gaan vertonen of taal gaan gebruiken die doorgaans alleen op het werk gebruikt wordt. Een voorbeeld is een aannemer die constant over "realiseren" spreekt, of een manager die privé woorden als "focussen" en "een bilateraaltje" gebruikt.”

Beroepsdeformatie kan ook lichamelijk van aard zijn. Deformatie is een medische term voor misvorming van een lichaamsdeel. Beroepsdeformatie is dus een misvorming ten gevolge van langdurig hetzelfde beroep uitoefenen, bijvoorbeeld een muisarm.

Foto rechts: beleg je thuis ook 'familievergaderingen'?

 

Voorbeelden

Een aantal voorbeelden en prachtige citaten ter illustratie die ik op internet vond:

• “Mijn vrouw zegt dat ik sinds ik in de advocatuur werk ook privé meer geneigd ben op conflicten aan te sturen; zelf herken ik dat niet.”

• Mijn vader, op het moment dat de oude poes op schoot springt, tegen de poes: "Hela!, zou jij dit niet voortaan schriftelijk in drievoud aanvragen?"

• De militair die in een openbare ruimte (restaurant, bus, etc) altijd zo gaan zitten dat een “aanval” achterlangs niet plaats kan vinden en dat de gehele ruimte (en met name de entree) in de gaten kan worden gehouden.

• De marinier die in zijn taalgebruik woorden gebruikt als 'herstel' (bij het corrigeren van een fout in een zin) of 'meet-up' (wanneer hij het over een ontmoeting/afspraak 'in het veld' heeft).

• Of: “Trouwen spreekt allang niet meer tot mijn verbeelding. Tijdens mijn studie rechten heb ik in 2 scripties aandacht besteed aan het onderwerp, met een complete beroepsdeformatie tot gevolg. Ik kan niet normaal iemand feliciteren zonder de vraag of huwelijkse voorwaarden zijn gemaakt. Zo ja, of ze dan ook weten welke gevolgen het eind van dat huwelijk juridisch gezien heeft in verschillende situaties. Ik ben officieel juridisch autist.”

• Zelf let ik (Ed Naab) erg op het weggedrag van automobilisten, als ze rijden, maar ook in de file. Verder kijk ik veel naar hoe het ontwerp van de wegen en kruisputnen is gedaan: is het veilig genoeg, had het beter gekund. Ik geef dan daarop commentaar aan mijn familie. Ook tijdens de weekendritjes en vakanties… Kijk maar naar de onderstaande foto's die ik in 2009 in de USA heb gemaakt tijdens m'n rondreis:
Links: hoe ziet de snelweg er daar met carpoolstrook uit?
Rechts: uit hoeveel rijstroken bestaat een weg door een dorpje daar? (antwoord: 7 stroken terwijl het buiten de bebouwde kom er maar 2 zijn...). Een beetje overdreven is dat dus wel.

 

Maar het gaat bij mij vérder dan dit laatste voorbeeld

Vroeger hadden we voor beroepsdeformatie een ander woord: vakidioot. Dat betekende dat je altijd met je vak bezig was en je verder geen echte hobby’s had. Ik geef het toe, ook ik heb ‘het’, zelfs in verergerde vorm. Ik schrijf namelijk zelfs in privétijd artikelen op XEAD om de medeburgers en internetlezers uitleg te geven over het veiliger maken van het verkeer en vervoer in Nederland, hoe een verkeerslicht werkt, hoe je op een turborotonde moet rijden, waarom te hard rijden weinig zin heeft en waarom het invoeren van 130 km/uur niet zo nuttig is of over de ergernissen in het verkeer, de zuinig autoband en de toekomst van ons vervoermiddel.
Ach, je hebt ze natuurlijk allemaal al gelezen. Toch?

Lijd ik aan XEAD-deformatie?
Ja, een beetje wel: ik kijk af en toe op m'n werk op Xead.nl om te zien of er nog reacties zijn, of ik al eens een keer in de top van de dag sta... Ja, ik geef het toe.
OK, m’n beroepsdeformatie is erger: ik verzamel zelfs locaties waar turborotondes zijn aangelegd in Nederland én in het buitenland. In mijn database heb ik inmiddels van 150 locaties de gegevens van de turborotonde opgenomen: de locatie, wie de wegbeheerder is, wanneer deze turborotonde is gerealiseerd en wat de straatnamen zijn. Zelfs heb ik links opgenomen van google.nl/maps en bing.com/maps om de locatie in beeld te krijgen.

Is dat erg? Kun je nog geholpen worden?

De vraag is óf ik nog geholpen wil worden of dat ik het wel goed vind. Op m’n werk merk ik namelijk dat collega’s niet alles weten en bij mij informeren hoe zo’n verkeersontwerp opgelost moet worden of wisten niet dat je op een fietsstrook (zo rode strook met een fietssymbool er op) niet mag parkeren. Als ze mij als vraagbaak bevragen, vind ik dat wel leuk om weer m’n kennis te kunnen overdragen. Net zoals ik dat nu ook weer aan jouw heb gedaan door over die rode fietsstrook met fietssymbool te vertellen.
Nee, ik wil dus niet ‘geholpen’ worden en lijdt in deze graag aan beroepsdeformatie op het gebied van verkeerskundige zaken.

En je XEAD-deformatie dan?

Wat doet het met je als je eenmaal bent begonnen met schrijven voor XEAD. Is het een virus en moet je doorgaan of kun je ook stoppen en de ‘pen’ zomaar neerleggen. Één van de mede XEAD-schrijvers heeft die worsteling omschreven. In een eerste artikel werd aangekondigd dat er gestopt zou worden, maar twee dagen later verscheen een doorgaan-artikel dat start met de zin “Mijn stilzetknop hij werkt echt niet. Ik kan het niet, ik moet schrijven, ik moet het kwijt."

Als je diepgaand bent ingevoerd in deze site en meeleeft met de medeschrijvers dan is het een zeer leuke hobby. Zelf artikelen schrijven maar zeker ook artikelen en verhalen van anderen lezen, van een pluim of commentaar voorzien, of meegaan in de discussie over een onderwerp.
Nee, ook van de XEAD-deformatie wil ik niet af.
Ach, het zij zo.

 

Mijn slogan is daarom (vrij naar Descartes):

Ik schrijf, dus ik besta

 

René Descartes zei het namelijk zo:

Cogito ergo sum
Ik denk, dus ik ben

 

 

Toegift

Op internet kwam ik deze anekdote tegen, van oorsprong in een artikel uit Financiële Dagblad over beroepsdeformatie:
“Een Australische blogger die decennialang als computerprogrammeur heeft gewerkt, schetst op internet hoe zijn beroep hem heeft geconditioneerd en hoe dit zijn vrouw soms tot razernij drijft. Geconfronteerd met een tastbare uitdaging - bijvoorbeeld het in elkaar zetten van een keukenkastje - beschouwt hij zijn taak als volbracht wanneer hij heeft uitgevogeld hóe hij dit tot een goed einde kan brengen. Probleem opgelost, want het programma is klaar. Dat er intussen nog niets is gebeurd en het keukenkastje in losse onderdelen op de vloer ligt, acht hij zelf een verwaarloosbaar detail.”
 

Colofon

Geplaatst: 5 mei 2011
Tags: beroepsdeformatie, verkeerskunde, XEAD, erg of niet, ik schrijf, dus ik besta
Copyright 2011 Ed-Naab
© Dit artikel mag niet overgenomen worden zonder voorafgaande toestemming van auteur.

Wil je ook over interessante onderwerpen schrijven?
Meld je hier gratis aan.

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.