Jaren geleden had ik het geluk een uitnodiging te ontvangen voor een ‘housewarmingparty’ van een kersvers lid van het Nederlandse Corps Diplomatique hier in Bangkok.

Een vriendin van mij had de uitnodiging opgeduikeld via een KLM piloot waarmee ze ooit eens slaapkamerverstoppertje had gespeeld. Het op te warmen huis was van een jong Nederlands stel waarvan hij als klerk op de ambassade werkte en zij zich dagelijks een dwarslaesie winkelde.

De vriendin en ik doken in een taxi om een plant te kopen op de plantenmarkt. We konden moeilijk met lege handen aankomen. Een uur later stapten we, kletsnat van het zweet en gewapend met een Heliconia, uit de taxi op Sukhumvit Road, een gigantische verkeersader die helemaal doorloopt tot aan de grens met Cambodja. We liepen de hal binnen van het Four Seasons appartementen complex en namen de lift naar de zestiende verdieping. Ik drukte op de deurbel. Ding, dong…

Een stokoude, graatmagere man, gekleed in een spierwit traditioneel Thais oberkostuum, opende de topzware teakhouten deur. Hij begroette ons met een ‘wai’ en we stapten over de drempel. Er waren al aardig wat mensen aanwezig. De ‘living’ leek net zo groot als de wijk waar ik woonde. Net voordat ik bevangen leek te worden door een aanval van pleinvrees gleed een andere bediende voor me langs met een dienblad met champagne. Een pianist, gezeten aan een mini-vleugel, speelde ‘Geef Mij Maar Amsterdam’. Of was het nou, ‘Doe mij maar Amsterdam?’ Lekker belangerijk.

Ah, daar was de heer des huizes. “Leuk paleisje, Gert-Jan” zei ik opgewekt en overhandigde hem de Heliconia. “Proost, op jullie nieuwe stulp”. “Op de Nederlandse taxpayer” hikte Gert-Jan en hief zijn glas.

Er gingen bitterballen en blokjes kaas rond met Nederlandse vlaggetjes erin geprikt en ik raakte in gesprek met Jaap die een functie had bij de Nederlandsche Kamer van Koophandel in Bangkok. Jaap was een aimabele man en zijn vrouw was een wonderlijke veschijning. Ze had een grijze bob en hele iele armpjes en beentjes waar je alle aderen op kon zien lopen. Op Jaap’s voorhoofd stond geschreven: ‘ik neuk buiten de deur, U ook?

“Bant U al lid van de Nederlandse Vereniging Thailand?” vroeg zijn vrouw met geaffecteerde stem. “Nee, mevrouw, daar is het nog niet van gekomen. Wellicht later” Dit antwoord beviel Jaap’s vrouw maar heel matig, maar ze lachte toch vriendelijk haar kolossale kunstgebit bloot. Wat een apparaat!

De Nederlandse Vereniging Thailand organiseert koekhapwedstrijden, zakloopcompetities en informatieve borrels voor de Nederlandse gemeenschap. Zo hoorde ik dat de  week erop een appeltaartbakmiddag zou plaatsvinden in het Conrad Hotel onder leiding van Sjaan Douwemdrin, erkend kleurenspecialiste.

De vriendin en ik bleven nog een uurtje hangen, verzamelden wat visitekaartjes en maakten vage afspraken met mensen voor zwembadborrels en bitterbalbijeenkomsten. Daarna besloten op huus aan te gaan.

Ik had besloten een doggiebag met bitterballen mee te nemen die ik die avond door mijn rijst prakte…heerlij

(Ik ban nu, tien jaar later, nog steeds geen lid van de "Nederlandsche Vereeninging Thailand". Zouden ze het merken?)

                                                        Ik zit me helemaal de tering te integreren hiero...

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.