Raar gevoel. Schrijven doe ik al héél mijn leven. Over al en nog wat. Puur voor het genot van het schrijven. Nu op Xead wordt het gelezen.

Net ingelogd op Xead, en nu ?

Schrijven doe ik al mijn ganse leven, puur voor het plezier om met de toetsen of inkt te spelen.

De geur van inkt, papier is een ervaring op zich. Zo ook het lege scherm waarop zich stilaan een verhaal ontrolt... of niet.

Eigenlijk wist ik niet hoe te beginnen en ... ik ben al bezig :) ... dat is alvast één zorg minder. De vraag is of mensen iets hebben aan wat je schrijft?

Herkent iemand het gevoel van het lege blad... hoe moeizaam komen die eerste woorden

Beginnen schrijven  is zoiets als beginnen schilderen... je weet nooit waar je uitkomt en dat kan best verrassend zijn. Zoiets als plankenkoorts,  die verdwijnt eens je bezig bent.

 

Schrijven of Schilderen?

 

Naar mijn gevoel is er niet zo veel verschil tussen schrijven of schilderen.

Beiden komen voort uit dezelfde creatieve bron en vanuit de behoefte om daar iets mee te doen.

Wat ermee te doen is voor ieder mens verschillend.  Het gaat om de echtheid en het zuivere vreugde gevoel dat je er aan over houdt. Het is graven in je diepste zelf naar die authentieke bron.

 

Blinde verwonde man of Oedipus?

 

Het lijkt wel of een mens slechts tot inzicht en mildheid kan komen als hij eerst door een dal van pijn gegaan is.  De mythe van Oedipus, hij stak zijn eigen ogen uit en kwam dan pas tot inzicht... zover moeten we gelukkig niet gaan. Even stilstaan elke dag. De geest tot rust laten komen geeft ruimte om verder te zien dan dat wat direct waarneembaar is.

Deze man heb ik geschilderd na het zien van de film 'The English Patient'. ( regisseur A. Minghella ). Ontroerende film.

Het schilderij op zich lijkt niets met de film te maken te hebben, waarom leg ik er dan een verband mee?

Na-beelden, flarden van de film die bleven hangen. De gewonde man ( Ralph Fiennes) is stervend en blikt terug op zijn leven.

 

 

 

Alle begin is moeilijk.

Lieve mensen, dit is mijn eerste artikel, beide foto's zijn van mij, schilderij en schaduwbeeld.

De foto van het schaduwbeeld is genomen door mijn kleinzoon thovan. Ik hou van vormen die iets uitdrukken, ook al is de vorm op zich soms niet duidelijk herkenbaar. Het gaat erom wat het voor mij betekend en eens op een tentoonstelling, wat het voor de toeschouwer  kan betekenen.

De criteria die ik hiervoor hanteer zijn op de eerste plaats: raakt dit werk mij? Intrigeert het ?

Kan de toeschouwer hierbij dromen? Is er plaats voor poëzie ?

Tot slot : Locaties van de film: The English Patient.

 

Hoofdzakelijk gefilmd in Tunesië. Prachtige landschappen en natuurlijk een onvergetelijke film

Stof genoeg voor inspiratie.

Dankwoord.

Beschouw dit als een test-ritje. Dank voor het lezen en nog méér dank voor commentaar.

Vriendelijke groet aan allen,

Subo

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.