Prins Alexander komt natuurlijk NIET naar Bartlehiem om de troon te bestijgen. Het was een scoop, die ik alleen met Xead delen mocht, maar nu...met Lech....

Grote teleurstelling in Bartlehiem 

 

 

Het is een gehucht bij Oudkerk en Wijns in de gemeente Tietjerksteradeel,

provincie Friesland, en dat de Koningin die plek had uitgekozen omdat het de bekendste stempelplaats van de Elfstedentocht is doet er nu niets meer toe. Dat ze daar het stokje aan Alexander door had willen geven, is oud nieuws want  daar is nu natuurlijk geen sprake meer van. De tv staat momenteel bol van het ongeluk van haar zoon Friso in Lech. Men zendt iedere tien minuten hetzelfde verhaal uit en ik kan me daar dood aan ergeren. Laat die mensen toch met rust in deze moeilijke tijd.

Ik had het uit betrouwbare bron die ik niet mag vermelden
Het was ook puur toeval, dat ik haar toevallig efkes sprak  hier in de buurtsuper. Ze kwam in cognito dus ik liep haar bijna uit de sokken, herkende haar amper zonder sjawl. Vroeg ze zomaar aan mij waar ze een paar Kadetjes kon scoren en toen zag ik het pas. Ze is echt lief als gewone mevrouw van het volk. Je kunt het bijna niet geloven maar ik zag het met eigen ogen dat ze er meteen ook maar even echte Hollandse Boter met dito Ham en Kaas bij zocht. IK durf te beweren dat niemand in de Super Coop het door heeft gehad...

Maar nu even serieus,

want met die kou van de laatste dagen loopt het rillend uit mijn neus en ik stop niet met roken want hoesten is mijn enige lichaamsbeweging. Trouwens, voor insiders, ik ben ook niet gestopt met drinken want in nuchtere staat kan men me verstaan. Nee ik wacht gewoon tot het vanzelf overgaat, dat verlangen naar...

Hoho, ik ben niet zielig, ben er aan gewend om alleen te zitten. De stille telefoon, de zwijgende deurbel, die al maanden geen kik geeft. Dat is logisch want hij is kapot en het is jammer om hem te repareren, want nu heb ik tenminste nog de illusie dat men had kunnen bellen.
Ik ben het daarbuiten inmiddels ontgroeid. Daar waar jullie allemaal leven, wonen en werken. Een paar jaar geleden, heb me eerst een tijdje teruggetrokken, want het begon allemaal te zeer te doen. Niets lukte meer. Ik maakte meesterlijke plannen, die stuk voor stuk vielen ze in het water. Dat wreekt na twintig jaar, ik ga er zelfs krom van praten en schrijven....

Een keer is zelfs de meest positieve levenskunstenaar aan revisie toe. Dat totale negeren en als een dombo door vegeteren, terwijl ik dacht lief en meelevend te zijn. Telkens werd er venijniger op mij gereageerd. Hoe ik het ook probeerde. Alles viel verkeerd. Bij mijn heeeele familie en dat was toch al een zielig klein groepje van twee. Als je ertegen praat waait het vanzelf weg, alsof je de meest vreselijke dingen hebt gezegd.

Mijn persoon is de enige echte uitzondering binnen de familie want dat buitensluiten doen ze niet bij iedereen!Dat voorrecht heb ik alleen en iets uitpraten is er niet bij. Ik heb zogezegd wat dat betreft de hoofdprijs.
Ik dacht een aardig mens te zijn, met bakken inlevingsvermogen en oneindig veel begrip, zag alle getreiter, het veroordelen en zo door, de vingers. Op het laatst begon ik toch aan hun goede wil te twijfelen. Je kan ook zoveel begrijpen dat je zelf totaal niet meer bestaat en dus wilde ik er wel eens over praten. Een precaire zaak, want het is altijd meer tegen één. Ik hoef geen gelijk, maar mag wel geaccepteerd worden om wie ik ben, dacht ik. Nu heb ik dan aan de lijve ondervonden hoe dat proces gaat zodra je iets veranderen wilt, Ertegen in opstand komen dat men je ziet als een aanhangsel dat zich naar hun regels dient te voegen is funest. Voor leren is het nooit te laat. Mijn familie, ik hoor er nooit meer iets van. Dus nu ben ik voor hen zonder geluid en ondanks die aangekomen kilo’s volkomen onzichtbaar.

Liefde, of wat ik er voor aanzie, is niet in alle leden van de familiegenen aangeboren. Nieuwsgierigheid, belangstelling tonen in wat je voelt en denkt? Dat schijnt in deze tak van het geslacht maar sporadisch voor te komen. Ik denk daarom wel eens dat ik van een andere bloedader ben. Van de andere kant, zal ik maar zeggen. In onvoorwaardelijk geloof ik, maar daar schiet je in je eentje geen sikkepit mee op en als een marionet aan touwtjes te bungelen?

Kijk, ik wil niet achterblijven, probeer hijgend mee te komen in de vaart der volkeren en doe aan de Xeadhype mee, de floorshow, de allerlaatste hit, de echt bloedhete flow. Jack is met de gleuf begonnen en Lucifall nam het over, nadat iemand anders het toverwoord had verklapt.

De grootste klapper is de Elfstedentocht!

Dus zit deze Dolle Mina -wie kent die beweging nog- met opgewonden hoofd een paar stinkend goede zoekwoorden te sprokkelen voor ons aller geldmagnaat Google. Het maakt niet uit of het nergens op slaat. Facebook- ik weet nog helemaal niet zo goed hoe dat allemaal werkt- maar ik doe mijn best er langzaam bij betrokken te raken. Af en toe weef ik ook eens een leutige opmerking door een bloedserieus gesprek bij het Filosofisch café. Goh wat kunnen mensen een eind in de ruimte met kennis gooien.. Hyves en zo, dat vind ik echter nog te eng. Ik Twitter al wel. Sporadisch, zodat ik toch bereikbaar ben, voor noodgevallen. Mijn kind zit in Buenos Aires en je weet maar nooit…wat ze eventueel misschien, wat een wonder zou dat zijn, met me zou willen delen.

Zo nu ga ik -ook geheel op Lucifalls advies- bij koekel wat funny plaatjes jatten want zonder dat komt de score natuurlijk nooit op tien.

Dat is, als ik daarboven in de balk bij de subtitel alweer een plaatje kan plakken, want dat was eergisteren ineens niet meer het geval.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.