Kwaliteiten of talenten worden een valkuil als je erin doorschiet. Dat is een vervorming van je talent, de andere kant van de medaille. Je talent wordt een zwakte. Ben je erg besluitvaardig, dan kun je in de valkuil trappen drammerig te worden. Of: als je doorschiet in je zelfverzekerdheid wordt je arrogant.

Weten jullie nog? De titel van dit artikel: “Opeens heb je het. Je praat over niets anders!” Het was een besef van het trappen in een valkuil dit jaar. Klik hier om het nog eens te lezen.

En wat dacht je van dit artikel: “Ze wilde een vinger. Straks pakt ze mijn hele lijf weer!” Net op tijd behoedde ik mezelf er voor om in een “oude” valkuil te trappen. Klik hier om het nog eens te lezen.

Een nieuwe valkuil die ik ontdekte dit jaar is misschien wel dit artikel: “Je hebt een nieuwe reactie op Xead.nl”. Klik hier om het nog eens te lezen.

Af en toe slaan we zo eens een keertje door in wat we graag doen of in wat we juist niet graag doen. We worden dan geleid door emoties, tenminste zo zie ik het. We zijn ineens overtuigd om iets te doen of over-gemotiveerd om iets te doen. Zo schreef ik in het afgelopen jaar zo'n 125 artikelen hier op deze site. Voor die tijd schreef ik helemaal niets! Ik voelde veel, maar schreef niets. Misschien had ik wel die behoefte om te gaan schrijven, maar wist ik net nog niet. Toen ik daar achter kwam, of je zou misschien wel kunnen zeggen, toen ik dat talent ontdekte, sloeg ik vrij snel door. Ik had het over niets anders. Ik was enorm gemotiveerd. Ik liet me vooral voeden door iedereen hierop Xead. Iedereen die ooit reageerde op een van mijn artikelen heeft hier aan bijgedragen.

Voel je jezelf al schuldig? Niet doen. Ik maak immers zelf de keuze om elke keer weer te gaan schrijven en elke keer weer met mijn vingers iets weg te zetten waar ik trots op kan zijn. Ik praat dan over niets anders. Ik heb het dan over mijn “laatste artikel” of over mijn fantastische boek: “Ze kreeg een vinger. Ze pakte mijn hele lijf.” Ik sla dan door. Ik heb het dan over niets anders dan dat. Tot irritatie toe soms van mijn omgeving. Ik beschreef dit feilloos in het eerstgenoemde artikel, hoe dit voelt en hoe ik daar tegenaan kijk.

Daar staat je boek dan in de schappen bij de Bruna.... Gaaf he?

In het tweede artikel wat ik aanhaal hierboven kun je lezen dat ik soms in een valkuil stap die me er toe gebracht heeft om er mijn boek over te schrijven. Soms is die “vervelende” Maaike toch in staat mij zover te krijgen dat ik boos wordt. Dan heeft ze me weer zo ver gekregen dat ik helemaal over mijn toeren ben. Ik zie dan door de bomen het bos niet meer en verlies bijna mijn zelfbeheersing. Waar sla ik dan in door? Misschien sla ik dan wel door in juist die zelfbeheersing. Ik denk dat ik het te hoog laat oplopen bij mezelf en te laat aan de bel trek. Precies “de spijker op zijn kop” waardoor ik bijna onderuit ben gegaan zoals je in mijn boek kunt lezen. Je zou zeggen, na zo'n ervaring, nooit meer doen! Toch zul je in je leven steeds tegenkomen dat je in dezelfde valkuilen stapt. Zo ook ik. Ik zal me moeten behoeden voor de keren dat “Maaike” mij probeert uit te lokken in de val te trappen. In bovengenoemd artikel was ik het voor en ik hoop ook alle komende keren dat ze me uit probeert te lokken.

Een andere valkuil waar ik wel eens in dreig te trappen is dat ik wel eens door wil slaan in mijn enthousiasme. Ik heb het dan over “niets anders”. Ik ben dan helemaal overtuigd van mijn mening of keuze, de richting die ik wil gaan bewandelen. Nu mijn boek geslaagd is in de zin dat ik de kosten heb gedekt, wil ik meer. Is dat vreemd? Dat mag toch wel? Ik mag toch wel meer willen zien dan wat er nu is bereikt? Toch moet ik er voor waken dat ik niet te veel door sla. Ik kan mensen ook te veel vertellen dat ik een boek heb geschreven. Ik kan ook teveel reclame maken en teveel via Twitter berichten sturen dat ze mijn boek nog steeds kunnen bestellen. Maar ik ben zo ongeduldig! Dat zal mijn valkuil dan wel zijn. Samen met mijn lieve Nienke heb ik dromen. We hebben de droom om elk jaar op vakantie te kunnen met de kinderen. Vier kinderen intussen. De motivatie om zo ongeduldig te zijn is mijn gezin. Ik wil het iedereen naar zijn zin maken. Het liefst nog ten koste van mezelf.

Ik ben alleenverdiener. Ik doe het werk dus alleen. Het huishouden verdelen we, of is dat ook werk? Ja, natuurlijk is dat werk. Ik ben geneigd dit ook nog eens naar me toe te trekken. Deze duizendpoot deed dat al eens eerder, in de tijd dat ik samen met die vervelende “Maaike” leefde. Als er een verjaardag wordt gevierd hier in huize de Jong dan zie je mij door de woning vliegen. Ik vlieg van voor naar achter, van links naar rechts. Ik doe alles tegelijk en het liefst nog alleen. Ik neem alle werk uit handen. Ik laat mijn lieve Nienke het liefst helemaal niets doen op zo'n verjaardag. Ik sla door. Ik denk dat ik dan meer overbezorgd ben, een flinke valkuil die me de kop kan kosten. Dat wordt oppassen dus volgend jaar! Maar daar heb ik een volgende schrijfopdracht voor verzonnen....

www.sjoerdjong.nl

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.