In het donker ren ik naar het viaduct bij Uitgeest. Gedachten over een naderende RopaRun beginnen te komen en laten me niet meer los. Zal ik...?

De gedachte laat me niet meer los

16 november 2011.
Op het werk zie ik een oproep langskomen waarin wordt opgeroepen om je aan te melden voor de Roparun.

Het zaadje is gepland en laat me niet meer los. De gedachtes beginnen. Roparun, extreem, goede doel, lange afstand. Volgens mij is dit precies waarop ik zat te wachten, dit is wat ik wil.

Al zolang ik me kan herinneren doe ik aan hardlopen, in de straten rondom mijn ouderlijk huis, een rondje om de Amsterdamse Bosbaan, kilometers door het bos op de Veluwe en van Amsterdam naar Zaandam (Dam-tot-Dam-loop). En er volgde nog een Dam-tot-dam en de afstand werd verder opgevoerd totdat ik zelfs een halve marathon kon lopen. En ook deze werd herhaald op meerdere locaties in Nederland. Al rennend leg ik honderden kilometers af en uiteindelijk kwam mijn einddoel in zicht, de echte marathon van Amsterdam.

Na een flinke training hiervoor wordt deze gelopen en ik ben blij, heel blij. De marathon wordt doorgestreept op de lijst met 'ooit eens doen'.
Maar met de euvorie kwam ook de vraag 'wat nu dan?' want als je je einddoel bereikt hebt, dan is er eigenlijk niet veel meer. Als je niets meer te dromen hebt, begint de nachtmerrie pas echt.
Triathlon? Dat is echt te gek, van een marathon kan je je al afvragen of dat wel gezond is, laat staan een triathlon. Bovendien gaat er zoveel tijd zitten in de training voor een marathon, dat wordt alleen maar verdubbeld, wat zeg ik, verdrievoudigd bij de triathlon. Maar zoveel tijd heb ik nou ook weer niet.

Het stopt daar een beetje voor me, totdat ik iets lees over de Roparun, een paar jaar geleden. Op mijn werk blijkt er een team te zijn dat daaraan meedoet en ik vraag of ik ook mee kan doen. Dat kan, maar niet nu, want ze staan vlak voor de start van die run. Over een half jaar zullen ze wel contact met me opnemen en dan kijken we verder.
Maar het half jaar gaat voorbij en ik hoor niets en zelf ben ik op dat moment eigenlijk ook al dusdanig druk met andere dingen dat het eigenlijk wel prima is. De Roparun blijft op het lijstje staan. Wie weet, later ooit nog eens.

En nu, een paar jaar later, zie ik weer een soortgelijke oproep en de gedachtenstroom begint. Ik wil, ik wil, ik wil!

Het is 16 november, we komen in het donker thuis vanuit het werk dus ook het hardlopen gaat in het donker. Ik hijs me in mijn renkleding, klik 2 fietslampjes vast en ren de provinciale weg af richting het viaduct bij Uitgeest, daar puf ik even uit, draai me om en ga weer terug.

Thuis zoek ik de route nog even op. 9,5 Kilometer.
Zelfs in het donker is het lekker!

Goedendag,
mijn verhalen staan vrijwel allemaal in het teken van de Roparun, een estafetteloop van Parijs naar Rotterdam wat als hoofddoel heeft om geld in te zamelen voor mensen met kanker.
Met mijn verhalen laat ik anderen weten hoe het gaat met mijn voorbereidingen en alles wat daarbij komt kijken.
De Xpoints die ik opgebouwd heb aan de start, worden allemaal gedoneerd aan de Roparun.
Ik vind het leuk als je mijn stukjes leest, maar nog leuker als je reageert. Als je nog geen lid bent van Xead, kan je helaas niet reageren.
Lid worden is echter simpel, dat kan via deze link.
Als je dat doet kan je reageren, als je daarnaast binnen 2 weken zelf een artikel schrijft dat gepost wordt, dan levert dat extra xpoints op en steun je zelf dus ook de mensen met kanker!
Lees en schrijf je mee?!

1e artikel
vorige | volgende

Reageren?