Waarom maken mensen het elkaar zo moeilijk? Wat gebeurt er met het kind als de ouders gaan scheiden? Hier het verhaal van een 14-jarige dochter in de scheiding van haar moeder en stiefvader.

Dit verhaal is non-fictief.

 

'Ik moet je iets vertellen'. Daar begint het altijd mee. Met een zucht draai ik me om, ik heb al een vaag vermoeden wat er gaat komen. Eerder vandaag was er een vrouw in gesprek met mijn stiefvader en mijn moeder. Mijn moeder is nooit echt getrouwt geweest met mijn vader, maar de man waarmee ze nu getrouwt is is mijn stiefvader. 

Mijn moeder staat naast me. 'We gaan misschien scheiden.' Zegt ze zachtjes. Het komt niet als een echte schok. Het gaat al langer niet zo goed tussen hun. Ik knik. 'Wat rot voor je, mam.' 

Ja, wat kan ik anders zeggen? 'Jullie hadden nooit moeten trouwen, jullie hadden altijd te veel meningsverschillen?' Dat klinkt nou niet echt vriendelijk. Ik blijf rustig, ook als mijn moeder me vraagt of ik wel contact wil houden. 'Af en toe in het weekend.' Antwoord ik. Ik bezoek mijn echte vader ook eens in de paar weekends.

Pas als ze weg is zucht ik diep. Het is niet makkelijk, om met je moeder, een stiefvader en een half-broertje van bijna twee te leven. En nu komt er ook nog een scheiding bij. Ik voel me écht rot voor mijn moeder. Na meerdere mislukte relaties dacht ze eindelijk dé man te hebben gevonden. En nu blijkt het toch niet waar te zijn. Al zat het er al een beetje aan te komen.

'Waarom heb je die in je broekzak?' Vraagt mijn moeder, en ze pakt een paar sokken van mijn halfbroertje uit de zak van mijn stiefvader. 'Die doe ik daarin zodat ik ze niet kwijt raak, als ik hem omkleed.' Antwoordt hij. Ik sluit mijn ogen, ik weet wat er nu gaat komen. 'Ja, maar die leg je dat toch gewoon op de commode?' Mijn moeder klinkt al licht geïrriteert. Dit is niet de eerste keer dat ze om zoiets simpels discussiëren. 'Ja maar..' zegt hij, maar mijn moeder kapt hem af. 'Nee, laat maar zitten.' Met een zucht zakt ze weer terug op de bank, en het moment is voorbij. Ik haal opgelucht adem. Als ze ruzie maken weet ik nooit hoe ik moet reageren. Of ik me ermee moet bemoeien. Of ik maar even weg moet gaan. 

Misschien, als mijn moeder gescheiden is, wordt het weer wat rustiger. De laatste dagen heb ik het gevoel dat mijn hoofd uiteen spat van de dingen die gebeuren. Daarom schrijf ik ze ook op. Anders zou het ondragelijk zijn. 

Meestal houd ik me buiten de ruzies. Maar soms wordt het me te veel, en dan schreeuw ik mee, waarna ik naar boven ren. Dan hoef ik de eerstkomende paar uur niet beneden te zijn.

Ouders in een scheiding, ben jij daar de dupe van?

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.