Voor de verandering ben ik in de huid gekropen van mijn dochter. Een emotioneel verhaal aan de hand van echte gebeurtenissen en gesprekken geschreven.

 

Ik ben een kind van gescheiden ouders.

Als de dag van gisteren kan ik mij herinneren hoe het was toen het hoge woord eruit kwam, hoe mijn thuis aan diggelen ging. Ik zag mijn vader zitten en hoorde hem spreken slechts woorden onthoudend als scheiding niet meer houden van. Paniek maakte zich meester van mijn hele lijf. Ik voelde een arm langs mij glijden maar die arm deed pijn. Ik rende weg, wilde me verstoppen, weg, ver weg van hier. Mijn voeten voelde de glasscherven niet waardoor ik heen liep. Slechts verzengende pijn in mijn hoofd. Ik wilde schoppen, ik wilde slaan maar tegen wie of wat. Mijn kracht nog in ontwikkeling niets zou deze woorden kunnen breken, machteloosheid vierde ik bot op mijn knuffels gooiend ze door de kamer, huilend om wat ik met mijn trouwe zachte beestjes deed. Een bekend gezicht betreed mijn kamer, door gierend verdriet vang ik flarden van woorden, het ligt niet aan mij. Lag het maar aan mij dan kon ik alle scherven vast weer lijmen. Een excuus aanbieden mijn gedrag verbeteren dan kon ik tenminste wat. Mijn  onstopbare tranen vliegen in het rond,  misschien als ze mijn verdriet zien bedenken ze zich nog. Ik hoor gerustellende woorden, ik kruip weg in troostende geboden armen. Hier wil ik blijven hier wil ik niet weg. Acht jaar had ik geluk flap ik eruit nu is dat voorbij. Ik kijk mijn vader aan en vraag hem, wil je dan niet meer bij ons zijn. Wanhopige ogen kijken terug maar een duidelijk antwoord komt er niet. Weten ze zelf wel wat ze doen vraag ik mij af misschien als ik rustig doe geef ik ze tijd om te denken. Misschien gaat dit hele plan niet door. Misschien……………….

Ik gedraag me keurig en hoor tot mijn geluk dat ik papa en mama even veel blijf zien. Ik kom voor de helft in een ander huis te wonen, een huis die voelt als tijdelijk, ik kan mijn draai er niet vinden. Mijn oude kamer blijft bij papa en daar voel ik mij het meeste thuis. Bekende geuren, bekende deuren, mijn plek om weg te kruipen als ik mama mis. Ik ben lief voor mijn broertje we hebben een afspraak gemaakt we pesten elkaar niet meer. In welk huis we ook zijn wij zijn in ieder geval altijd samen we moeten kunnen rekenen op elkaar. Maar ook mijn broertje doet soms raar, boos op papa, zorgen makend om mama. Hij krijgt geen hap door zijn keel en heeft steeds buikpijn. Mama maakt zich zorgen nu ook om hem. Aan tafel is het een gemopper om hem aan het eten te krijgen en mijn verhalen raken kant nog wal. Ik zie mama verdrietig worden in haar nieuwe huis, ze heeft het moeilijk waarmee is mij niet helemaal duidelijk want dat verteld ze me niet. Ze zal papa wel missen, die zorgde goed voor haar. Als mama verdrietig was dan was papa er nog om voor ons te zorgen, als mama moe was trok ze zich even terug en was papa er. Maar nu gaat ze maar door en ik zie haar moeheid. Ik doe mijn best om lief te zijn en vooral niet lastig. Maar als mama dan boos op mij wordt voel ik me zo alleen, zo alleen………………

De vakantie komt eraan iedereen verheugd zich erop behalve ik. Ja ik wil even niet naar school maar waar ga ik heen en hoe. Alles is zo anders, vorig jaar vertrokken we nog met zijn viertjes dit jaar zal ik eerst mama een tijd moeten missen en daarna papa. Mijn buitenkant redt zich maar mijn hoofd barst soms letterlijk uit elkaar, gelukkig heb ik nog mijn broertje met wie ik ruzie kan maken.
Ik wil mijn bekende papa terug en mijn bekende mama ik wil weer terug naar twee jaar geleden toen ik alles nog snapte.

Waarom……………..
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.