Vaak mis ik vroeger. Voor mij is 'vroeger' misschien minder lang geleden dan voor sommigen van jullie, ik ben immers pas 15, maar dat zegt niets over de verschillen tussen toen en nu. De verschillen die ik mis.

Dagboek

Laatst vond ik mijn oude dagboek opeens weer. Vroeger had ik soms opeens van die momenten dat ik heel veel in m'n dagboek ging schrijven. Of ik kreeg een dagboek voor mijn verjaardag en vond opeens dat ik alles moest opschrijven. Zo nu dus ook. Ik was jarig, ik was 9 geworden en had van mijn oma een zilveren dagboekje gekregen met een hangslotje. Ontzettend volwassen voelde ik me toen. Er stonden geen hartjes of beertjes meer op: ik voelde me echt heel groot. Dit stukje dagboekverhaal typeert echt hoe ik vroeger dacht, hoe ik in het leven stond. Ik verander af en toe wat spellingsfouten, anders is het een beetje vervelend om te lezen.

Jarig

Ik ben jarig!!!!!!!! Ik ben 9 jaar nu!!!! Ik ben nu ouder dan Floris!! Vandaag was heel leuk! Toen ik wakker werd waren me beste vriend Floris, papa mama en Louis aan 't zingen voor mij! En toen kreeg ik kadootjes bij het ontbijt. Mama maakte pannekoeken en we mochten er hagelslag op! Van louis kreeg ik een spelletje voor op de computer, van floris kreeg ik een heel grote knikkerzak met heel mooie knikkers. Floris zegt dat het planeten zijn, goed hè! En van papamama kreeg ik een fiets!! Een nieuwe fiets! Hij is rood met witte handen en witte banden. Hij is zo mooi!! Floris en ik gingen naar school toe, en ik mocht al op mijn nieuwe fiets. Hij rijdt echt leuk en iedereen keek naar mij! Op school mocht ik ronddelen. Ik had taart met een soort zacht laagje erop wat zoet is, heel lekker!! Iedereen vond het leuk en lekker. Toen na school kwamen we de buurman van Floris tegen en mochten we van hem de eendjes in het park voeren van brood dat hij niet lust. Er was 1 eend die op een kip leek en dat was grappig! Floris heeft ook nog wat van het brood gegeten. Toen zei ik dat hij ook een eend was!! Toen we thuis kwamen waren opanoma er en kreeg ik dit boekje! Ik vind hem zooooo mooi. Alles was leuk vandaag!! Nu ga ik sjieps eten!

Veranderd

Ondertussen is mijn beste vriend overleden aan kanker, word ik dag in dag uit gepest op school en worden de eenden door jongeren met stenen bekogelt. Ik mis vroeger. Ik mis de tijden dat ik achterop de fiets zat bij mijn moeder en 'grappige' dingen aanwees die mij toen boeiden. Hoe ik bij mijn opa en oma thuis zat en ze mij verhaaltjes vertelden. Hoe mijn vader me wijsmaakte dat er krokodillen in de vijver zaten en hoe ik vervolgens de krokodil wilde gaan vangen met mijn beste vriend. Hoe ik toen ik drie jaar was op vakantie met mijn broer door de modder sprong en op de rug van een koe door een weiland hobbelde in mijn blote kont. Ik mis hoe naïef ik was. Waarom zou je ook zo sikkeneurig doen als je ook wat van het leven kan maken?

Alles is veranderd. Hoe kan alles in een paar jaar tijd zo ongelooflijk veranderen? Natuurlijk heeft het te maken met hormonen, maar niet alles. Ik heb soms gewoon het idee dat alles is verpest in deze paar jaar. Natuurlijk is dat niet zo, en hou ik nog steeds wel van het leven, maar wat veranderd er in je hoofd als je ouder wordt?

Natuurlijk wordt je ouder, volwassener. Oké, ik zeg nu echt niet dat ik volwassen ben hoor (integendeel), maar ik praat nu toch duidelijk anders dan toen. Vroeger was ik naïef, vond alles leuk. Kijk maar, al die uitroeptekens, alles wat grappig was en wat heel erg leuk was en mooi en lekker. Er komt niks negatiefs in voor, dat is echt een enorm verschil met nu.

Puberteit

Het heeft te maken met de puberteit. In de puberteit krijg je andere gevoelens, gedachten, ervaringen. Ik weet nog wel dat ik op de basisschool zat, en in sommige groepen vond ik jongens ronduit stom. Echt mooi niet dat ik daar mee om ging, of iets dergelijks. Vanaf groep 5 werd ik juist een beetje een badgirl, en ging ik alleen nog maar met jongens 'spelen', maar niet om indruk op ze te maken of om bij ze in de smaak te vallen. Ze waren gewoon grappig, en speelden wilde spelletjes. Pas vanaf groep 7 raakte ik een beetje geïnteresseerd in jongens in de zin van 'ze zijn leuk'. En zie nu dan. Je moest me eens tegenkomen op straat en er een beetje leuk uit zien *wenkbrauwwiebel*.

In de puberteit krijg je ook meer te maken met concurrentie. Natuurlijk in de liefde; je vind een jongen leuk en je vriendin ook en HELP HELP wat nu... maar ook gewoon in de klas. Om erbij te horen moet je soms veel doen, mocht je het willen, en dat kan uit de hand lopen.

Onzeker

Veel jongeren zijn onzeker. Door veranderingen aan hun lichaam, door de druk om erbij te horen, door prestaties op school of door hun thuissituatie... En het is ook moeilijk. Je kunt niet alles goed doen. Welke spijkerbroek is er op dit moment in? Of moet je een broek met een hangend kruis kopen? Of juist eentje met een hoge taille? En moet je iemand nou een high-five of een box geven? Of een kus? Vanaf welke leeftijd moet je elkaar sowieso begroeten met een kus? Of drie? Ik heb werkelijk geen idee. En als je er ook nog eens niet bij hoort in de klas, wellicht vanwege een verkeerde spijkerbroek, dan wordt je helemaal onzeker. Wat moet je doen?

Wees wie je bent

Natuurlijk ben je wie je bent. Maar forceer je eigen ik niet. Je hoeft niet persé maatje 32 te hebben, je hoeft niet uitsluitend tienen te halen of bij het populairste groepje van de klas te horen. Je bent wie je bent, en dat moet je accepteren. Misschien heb je wel een moeilijk verleden, maar dat geeft je niet het excuus om niet gelukkig te zijn. Het verleden heeft je gemaakt tot wie je bent, wees die gene dan ook. Hou jezelf geen masker voor, want het is nergens voor nodig. Plak jezelf geen label op, maar wees blij met het leven en kijk vooruit in de toekomst. Je bent leuk, en onzekerheid is zonde van je tijd.

Word fan

Laat een reactie achter

-0

Hondfikske schreef op 05 Feb 2012 om 16:03

Mooi verwoord,meisje....zo jong....je hebt nog en lange weg met v�le veranderingen te gaan ....succes...Duim!

-0

Lovely schreef op 05 Feb 2012 om 17:14

Ik denk dat dat bij vele mensen geld hoor... Ook ik mis vroeger soms ook :) Duim!

-0

kaylee22 schreef op 05 Feb 2012 om 18:21

Moooi voorwoord! Respect.
dikke duim!

-0

Karazmin schreef op 05 Feb 2012 om 18:47

Er is dan ook heel veel gebeurt in die 6 jaar, geen wonder dat je naar die tijd terug verlangd. En ja die hormonen h�, als je kon afschieten zal dat soms een opluchting zijn.