Hoe een dagje winkelen bij Ikea bijna doet terug verlangen naar de dorpswinkel in huishoudelijke artikelen van mevrouw Jansen, waar zij zich met raad en daad, voortdurend voor je uitdravend uiterst dienstverlenend opstelde.

De winkel van mevrouw Jansen

 

Wat vond ik het vervelend om vroeger voor mijn moeder een boodschap te halen in de winkel van mevrouw Jansen. Zij bestierde de winkel in huishoudelijke- en kadoartikelen in ons dorp. Nooit kon je er zo maar even iets halen. Je was altijd een uitgebreide toelichting verschuldigd. Ik voelde het als verantwoording afleggen.

Service, of bemoeizucht?

Als ik een aantal diepvriesdozen moest halen, vroeg mevrouw Jansen waar het voor nodig was. Ik voelde me dan verplicht om uit te leggen dat de goudreinetten rijp waren, dat we bergen appels hadden geschild, waarvan mijn moeder appelmoes had gemaakt en dat dat nu moest worden ingevroren. Mevrouw Jansen bepaalde dan welke dozen (het type, de afmeting, de vorm) ik daar het beste voor kon nemen.  

En als ik een glazen bloemenvaas als verjaardagskado voor mijn oma wilde kopen, dan vroeg mevrouw Jansen mij honderduit over hoe oma haar huis had ingericht, welke kleuren ze mooi vond, wat ze zoal aan de muur had hangen, om dan uiteindelijk voor mij te beslissen dat een vaas van keramiek in een neutrale kleur het verjaardagskado moest worden. 

Destijds, als meisje van 15, zag ik dit als pure bemoeizucht. Maar je zou het ook dienstverlening kunnen noemen.

 

Ikea

Een groot contrast met de winkel van mevrouw Jansen is de Ikea, dat super grote woonwarenhuis, die megafactory. Je vindt hier werkelijk alles op het gebied van wonen; van gebaksvorkjes en fotolijstjes tot complete woonkamers en inbouwkeukens.

 

Wandelroute

Hier tref je geen mevrouw Jansen. Hier moet je het allemaal zelf doen. Dat heeft natuurlijk wel wat. En het zijn denk ik toch vooral de aantrekkelijke prijzen, die de grote drukte hier in het woonwarenhuis verklaren.  De ervaring leert dat je er even tijd voor moet uittrekken om hier te gaan shoppen. Want je kunt niet even vlug, één, twee, drie op je doel afstevenen, als je van plan was alleen een nachtkastje te kopen.  Nee, de bedoeling is dat je een keurig uitgestippelde wandelroute volgt, om maar niets te hoeven missen van alles wat te koop wordt aangeboden. Wat natuurlijk weer in de hand werkt dat je voor allerlei spullen zwicht, die helemaal niet op je lijstje staan. 

Zo kan het gebeuren dat je, voordat je bij de nachtkastjes bent aangekomen, al een serie opbergdozen, een stapel plactic drinkbekers, een paar fotolijstjes, een voorraadje rustieke kaarsen en een set kleerhangers in je winkelwagen hebt liggen. 

 

Magazijn

En als je dan het nachtkastje dat je op het oog had, hebt gevonden, dan kun je die niet zomaar oppakken en meenemen naar de kassa. Nee, je moet het nummer van het kastje opschrijven en aan de hand van dit nummer het kastje zelf in het magazijn opzoeken. Als je pech hebt ligt ie zo hoog opgeborgen in een stelling, dat je bijna de neiging krijgt te denken: "Laat maar zitten, ik hoef hem niet meer". Maar net op dat moment loopt er een aardige medewerker langs die jij even aan zijn mouw trekt. Dan is het maar even en je hebt je nachtkastje in handen. In een zo platte doos, dat je je afvraagt of die aardige medewerker je wel goed begrepen heeft. "Dit is dus dat nachtkastje?", vraag je nog voor de zekerheid. "Ja', zegt de schat, als hij je vragende blik ziet, "je moet hem nog wel even in elkaar zetten......"

 

Afdeling gordijnstoffen

Maar toch loop ik hier dus opnieuw in de Ikea. Op zoek naar gordijnstof, voor de kinderkamer. Er liggen hier stoffen met zulke prachtige prints, dat ik maar moeilijk kan kiezen. Als ik eindelijk mijn keuze heb gemaakt, ga ik op zoek naar een medewerker, die de stof voor mij kan meten en knippen. Het duurt even voor ik iemand gevonden heb. Maar deze dame maakt mij vervolgens duidelijk dat ik de stop zelf moet knippen. Zelf moet knippen??  Daar had ik even geen rekening mee gehouden. Het gaat om zulke enorme lappen stof, ik weet niet of dat wel goed gaat.

Nou ja, vooruit dan maar. Op een grote werktafel rol ik heel wat stof af, want ik heb in totaal 8 meter nodig. Dan pak ik de mega-grote schaar, die naast de werktafel aan een lange ketting bungelt. Tegenover mij is inmiddels eveneens iemand enkele meters stof aan het afrollen en legt een flinke lap naast die van mij. Een beetje onwennig begin ik te knippen met die grote kleermakersschaar. Maar het gaat goed. Een klein stukje nog. Dan gaat het mis. Net bij het laatste stukje knip ik met die enorme schaar per ongeluk ook nog even in de stof van mijn buurvrouw. Ik schrik er van en kijk wat beduusd. Maar als ik dan de onthutste blik van mijn overbuurvrouw zie, haar mond opengevallen van verbazing, schiet ik me daar toch in de lach. Ik kan er niets aan doen. De hele situatie werkt enorm op mijn lachspieren. En van de weersomstuit lacht mijn buurvrouw mee. Gierend van de lach hangen we over de werktafel met gordijnstoffen. Als we weer wat bedaard zijn, zegt mijn buurvrouw:"Die lap stof hoef ik zo niet meer", en als ze hem omhoog houdt is duidelijk te zien dat er na ongeveer drie meter een flinke knip in de stof zit.

We leggen de situatie uit aan de medewerkster van de gordijnen. Haar reactie doet ons vermoeden dat dit niet voor het eerst gebeurt. "Oh", zegt ze luchtig, "ik knip het af en leg het bij de coupons". Probleem opgelost. Dit soort ongelukjes is natuurlijk de keerzijde van de minimale serviceverlening in deze winkel. 

Die service, of het ontbreken ervan, doet mij nog wel eens terug verlangen naar de dorpswinkel van mevrouw Jansen.    

              

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.