Lekker even wegdromen. Dromen over dingen die ik graag zou willen. Dromen maken je leven leuker...

Ik zou zo graag...

Een keer een nummer 1 artikel geschreven hebben en dan ook nog eens een medaille! Wanneer je zo'n felbegeerde medaille krijgt weet ik niet eens. Daar heb me niet in verdiept. Maar wat zou het mooi zijn.... Even lekker dromen, hoor..................................... Anyhow, je krijgt dat wat je verdient. Nou, dat zegt dus genoeg. Hahaha! Maar.... wat niet is kan nog komen, toch? Wat een oubollige uitspraken heb ik weer. Dat overkomt me vaker. Wie weet is dat het waarom mijn artikels niet medaillewaardig zijn. Wie het weet mag het zeggen. (haha, nog zo een) ;)

Ik zou zo graag...

willen dat er naar mij uitgekeken werd. Dat je het merkt dat mensen het leuk vind als jij ook eens langskomt. Tja, dat is iets wat je nooit met zekerheid kan zeggen. In ieder geval niet hier op dit dorp. Hier in dit dorp weet ik af en toe echt niet waar ik aan toe ben. Het ene moment ben je alles voor iemand, het andere moment ontwijkt deze jou alsof je een ongeneeslijke, besmettelijke ziekte hebt. En ook nog liegen in je gezicht. Dat is iets waar ik niet tegen kan, recht in mijn gezicht staat liegen. Via een sms vind ik het ook niet echt helemaal geslaagd. Kortom, ik hou niet van liegen. Ik verafschuw het. Werkelijk en wezenlijk waar. En zeker als het om iets gaat wat gewoon uitgelegd en begrepen kan worden. Echt duidelijk ben ik misschien niet, maar de kern van het verhaal vat je vast wel. In ieder geval, ik zou graag graag gezien willen worden. Dat mensen blij zijn met mij en dat niet alleen met de post, maar van mensen die ik graag vrienden zou willen noemen. Wat een gezeur allemaal, Ir. Sorry, maar het lucht enorm op om even te zeuren en te zagen. Dat is er uit!!! Wat ik nog meer zou willen???

Ik zou zo graag...

Shoppen till I drop. Je kent het vast wel en ziet het ook wel eens op tv. Lekker nergens naar te hoeven kijken, of juist wel natuurlijk, maar ik bedoel je hoeft niet elk dubbeltje om te draaien en de knip hoeft er niet op. Nee, je hebt genoeg om uit te geven en neemt daarbij een personal assistent mee om al je tassen te kunnen sjouwen, want met je handen vol werkt dat shoppen ook niet. Dan kom je uiteindelijk na een bevredigende dag thuis met al je tassen die je PA voor jou al binnen heeft gezet. Je zet je PA de deur uit en dan.... dan komt het leukste. Je gaat al die tassen uitpakken om te kijken wat je allemaal gekocht hebt, want dat ben je ondertussen alweer helemaal vergeten. Het zijn ook zoveel tassen............. Vol verrassing en zo blij als een kind begin je al je tassen uit te pakken. Ik neem dan aan dat de WOW-factor hierbij wel degelijk gaat opsteken. Oh wat mooi, geweldig, dit vind ik zooooo mooi..... etc. etc. Met rode wangen van verrassing op verrassing en geluk ga je uiteindelijk voldaan achterover zitten om je buit eens van een afstandje te bekijken. Wat een verwennerijg. En, wie weet heeft mijn kledingkast er een kleurtje bij gekregen. Mijn zwartogende kledingkast opgefleurd met een kleurtje? Wie weet. Maar eerder denk ik dat het verschillende kleuren en stofjes zwart zullen worden, met een vleugje paars hier en daar.

We gaan verder... Terwijl ik aan het schrijven ben komen er meer en meer dromen naar boven borrelen. Uiteraard in random order... Het ene moment staat de ene droom bovenaan, het andere moment de andere droom.

Ik zou zo graag...

Leven als een kunstenaar/schrijver in Parijs of New York. In een mooi oud appartement woon ik dan a la Sex and the City (zo'n appartement als Carrie). Me helemaal kunnen storten op mijn passies en daarbij ook de financiele middelen te hebben zodat ik ook nog een beetje kan leven. Er moet immers ook gegeten worden tussendoor en af toe gezellig op stap met de vele vrienden en vriendinnen die ik dan heb. Ook a la Sex and the City. Meiden onder mekaar, elkaar alles kunnen vertellen zonder dat er dingen achter je rug om gezegd worden. Gewoon eerlijk tegen elkaar zijn en alles van elkaar kunnen hebben en accepteren. Wat zou dat mooi zijn! Maar ook het romantische Parijs... daar droom ik ook van... Die droom kan ik ook elk moment van de dag afspelen in mijn hoofd. Ik zie het helemaal voor me... Flaneren door de straten van Parijs. Oké een leuk dorpje in Italië mag ook, zeker wel. En dan ook nog de taal vloeiend kunnen spreken en helemaal opgaan in het Franse leven of  het Italiaanse.

Hiernaast zie je een voorbeeld van waar ik dan mijn appartementje zou willen hebben. Ik zie het al helemaal voor me. 's Ochtends lekker op mijn balkonnetje met koffie en een croissantje... Daarna met op het bijenwas en/of schrijven storten om vervolgens een wandeling te maken door het Parijse.

Zo zie je, ik begin te dromen over New York, beland vervolgens in Parijs en in een dorpje in het Italiaanse. Keuze te over om over te dromen!!! Wat zou het mooi zijn! Mijn ideale leventje... Natuurlijk met mijn Frank erbij en de kinderen. De kinderen zijn dan natuurlijk perfecte kinderen, net zoals in een film. Gezelligheid ten top! Lekker blijven dromen, Ir........ En wie weet....

Ik zou zo graag...

Willen doorbreken met mijn bijenwastekeningen en analyses. Het fijnste werkt het als ik op verzoek bijenwastekeningen mag maken en analyseren. Oké, ik wil er dan ook wel wat mee verdienen, maar ja, er moet toch echt brood op de plank komen. Uiteindelijk wil ik dan stoppen met de post om me op mijn werk te kunnen storten. Of eigenlijk moet ik zeggen op mijn passies. Ja, het zijn mijn passies. Ik zal het nooit als werk kunnen zien. Het zijn dingen die ik graag wil doen, waar mijn gevoel ligt en in ligt. Met al mijn liefde en passie te kunnen tekenen en schrijven. Eerst nog even aan mezelf werken, mijn zelfvertrouwen wat meer opschroeven, mezelf nog meer leren kennen.

 

Maar...

Wat ik het aller aller liefste zou willen is..................... mezelf door en door kennen en liefhebben. Weten wat ik wil en wat ik kan. Zeker zijn van mezelf en van mijn kunnen. Mezelf steunen door dik en dun. Mezelf accepteren hoe ik ben. Ik ben op de goede weg, dat weet ik wel, maar er is meer en dat wil ik ook uitvinden. Ik ben hier, net als andere, met een grotere reden, de reden van het bestaan de reden waarom je bent zoals je bent. Alles is er nog niet uit, maar gaat er uit komen, alleen weet ik nog niet wanneer. Vrede met mezelf hebben en weten hoe ik in elkaar steek. Juist reageren. Dingen tot mezelf betrekken die ik tot mezelf moet betrekken en dingen die niet bij mij horen loslaten. En wederom gaat het mij weer duizelen. Ik weet mezelf niet goed te verwoorden in dit geval. Ik weet alleen wat ik voel en dat wat ik voel dat voel ik om een reden. Een reden die niet te omschrijven valt. Snappie?

Ik probeer mezelf te snappen, maar het valt niet mee wanneer je bepaalde dingen voelt en bemerkt die je niet kunt beschrijven. Waarschijnlijk zijn dit dingen die belangrijk zijn voor mij. Die zijn niet uit te leggen. Die zijn.

Tot zover mijn filosofisch kwartiertje. Tot zover mijn dromen, mijn duizelingen.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.