leuke wedstrijd denk je, en dan val je!

Hoe het begon

Het was een normale zaterdag ochtend en zoals elke zaterdag had ik een voetbalwedstrijd.
De eerste helft ging lekker vlotjes we stonden met 2-0 voor.
En ik had zelfs nog een assist gegeven waaruit gescoort werd.
Dus de eerste helft was voorbij en we hadden rust.
Na de rust gingen we (mijn team en ik) weer het veld op en de tweede helft begon.
Het was weer tien minuten bezig en ik had de bal.
Ik sprinte op volle snelheid op het goal van de tegenstander af en wilde net schieten, en toen.

Het moment van de wedstrijd

Dus ik wilde net schieten toen ik een duw van de zijkant kreeg en viel.
Ik lag dus op de grond en er was niks aan de hand dacht ik.
Ik wilde weer opstaan, maar ik had een erg slaap gevoel in mijn hand.
Ik kijk naar mijn hand en zag dat mijn pols een paar cm hoger zat dan mijn onderarm.
Ik schreeuwde het uit, eigenlijk meer van schrik dan van pijn op dat moment, en vier mensen kwamen mij helpen.
Ik werd omhoog geholpen en mijn rug werd ondersteunt.
Ik speelde jammer genoeg op het veld wat het verste weg lag van het veld waar ik op speelde en moest dus dat hele pokke eind gaan lopen.
Enzo gebeurde het ik liep richting de auto terwijl ik mijn pols ondersteunde met drie bezorgde mensen om mij heen die me probeerde te helpen.
Eindelijk was ik bij de auto en ging erin zitten.
En we reden richting het Juliana Kinder Ziekenhuis.

De rit naar het ziekenhuis

Dan ben je eindelijk blij dat je zit, heb jij bij elke heuvel een pijnscheut door je pols.
En waar dat ziekenhuis ook lag, we moesten eerst langs zes stoplichten die allemaal op rood stonden, en dan verrek je ook nog van de pijn, het was echt een ramp voor mij.
En gelukkigg na alle rode stoplichten was daar het ziekenhuis.

In het ziekenhuis

Ik liep richting het ziekenhuis in mijn voetbalkleren om eindelijk geholpen te worden.
We (mijn ouders en ik) stonden eindelijk voor de balie van spoedeisende hulp.
Een vrouw stuurde me door naar een kamer waar ik moest wachten.
Nu denk je van oke even wachten maar na een uur werd ik pas geholpen.
Ik kreeg twee injecties die lekker groot waren, en echt het ergste vond ik die injecties nog.
Want sinds mijn eerste prik haat ik naalden in mijn lichaam.
Na de prikken moest ik een röntgen foto laten maken.

Het recht zetten

Uit de röntgenfoto's was gebleken dat het wel een goede breuk was en dat er geen operatie hoefde te komen, dus deden ze het recht zetten gewoon met de hand.
Ik werd op een bed gelegd en mijn arm om een steun paal, mijn vingers werden vastgemaakt aan gewichten waardoor er spanning op mijn arm kwam te staan.
De verdoving was al aan het werken en de chirurg was klaar om mijn pols recht te zetten.
Ik vroeg of hij wilde zeggen wanneer hij ging duwen en hij zei "ja".
Vlak daarna zei hij "even voelen" en ik vond het oke, maar in één keer zetten hij heel veel kracht en zette mijn pols recht, en ik had erg pijn zoals voorspelt.
Gelukkig was het voorbij en ik kreeg gips om, en toen lekker naar huis.