Ik zie ze staan, ze wachten op mij. Ieder verlangend naar wat anders.

 

Ik zie haar staan ze wacht op mij.

Ik zie haar staan ze wacht op mij. Slechts een brug te slaan en ik stort in haar warme armen. Ze lijkt op wie ik ben, vergroeid in vlees en bloed. De tand des tijd heeft haar niet aangetast, ze is nog wie ze was. De kloof tussen ons wil ik nu nog niet dempen ik voel het trekken in mijn rug. Twee handjes knijpen in mijn nek, slaan achter op mijn bladen. Ze halen de onzichtbare kabel in en ik stort op twee lijfjes. Lachend pak ik ze terug en geef ze de kieteldood. Ze kijkt toe en glimlacht, ik zwaai! Onder moedersvleugels geborgen, berg ik de mijne op. Haar gezicht vervaagd in vreugde, we scheppen afstand tot hereniging.

Ik zie hem staan hij wacht op mij.

Ik zie hem staan hij wacht op mij. Trots ben ik geboren uit een daad van liefde om deze liefde door te geven. Trots ben ik op verworven zelfstandigheid nog niet bereid me los te laten. Wensen zonder gemeende deler worden niet langer aan voldaan. Een liefdevolle vrouw gevormd door ervaring. Geen hoogvlieger maar beide benen geaard. Verlangend naar zijn zegen! Ik voel de zegen geen woorden meer nodig slechts een blik een kus een weten. We laten elkaar los om vast te houden.

 

Ik zie ze staan ze wachten op mij.

Ik zie ze staan ze wachten op mij, verlangend naar mijn armen. Ze kunnen niet langer wachten de dag duurde te lang. Als jonge honden rennen ze kwispelen op me af. We snuiven elkaars geur en komen thuis.  Kussen tien keer zachte wangen. Blauwe heldere schotels kijken tot in mijn ziel en zien hun eigen schittering.  Vingers verstrengelen in elkaar, huppelend gaan we naar huis.

Ik zie haar staan ze wacht op mij.

Ik zie haar staan ze wacht op mij ze gunt me alle tijd. Ze ziet mijn toekomst naast de hare gelijke match tot kracht in staat. Twee vrouwen kwamen elkaar tegen halverwege om nooit meer los te gaan. Een vertrouwen een band onbreekbaar slechts kwetsbaar door kleine tegenslagen. Ze gunt me rust mijn strijd mijn groei ik heb geduld in wetenschap dat ik straks weer naast haar sta te strijden. Ze wacht tot  mijn vraag, mijn vraag om hulp ze weet dat die niet zomaar komt, bewaakt me op afstand. Aangeboden nog niet in staat tot acceptatie, wacht zij rustig tot ik kom.

 

Ik zie hem staan hij wacht op mij.

Ik zie hem staan hij wacht op mij zijn gezicht  nog ongetekend. Geen naam, geen plaats, geen tijd bekend. Hij is mijn beeld in dromen geschapen verpakt in toekomst. Wij plaveien onze paden richting horizon het einde. In het licht van de ondergaande dag zal hij niet langer willen wachten. Hij treedt me tegemoet en pakt mijn hand. Zijn geur is bedwelmend mijn hart slaat over. In zijn armen vlei ik neer en geniet van ons vooruitzicht.

 

Ik zie ze staan ze wachten op hulp.

Ik zie ze staan ze wachten op hulp, ongeduldig wachtend op die handreiking.

Wacht niet maar treedt tegemoet. Ga helpen en je zal geholpen worden!

Ik zie ze wachten en zoek mijn krachten om tegemoet te treden. 

© Kikafonie

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.