Eens moest deze dag komen. Al weken ben ik aan het verzinnen hoe u allen dit toch te vertellen. Ik vindt het bijzonder moeilijk.

Sinds ik hierbij u allen  ben, - is mijn leven verrijkt, alsmede drukker geworden. Dat dan weer wel natuurlijk. Maar goed ik moet ook eerlijk constateren, dat ik er ook veel voor terug gekregen heb. Heel veel. Naast al het drukke leeswerk hier, alzo al die te lezen pb’s, en de ongelooflijke vermeerdering van mail in mijn mailbox, moet ik –inderdaad- gewoon eerlijk zijn. Ik had niet gedacht dat het er zo diep in zou hakken. Het gaat door merg en been. Ik probeer echt wel flink te blijven in deze situatie- ik moet het onder ogen zien- het valt mij écht zwaar. Een mens moet zich immers nooit groter houden dan hij is. Dat is ook lastig leven, nee- gewoon toegeven ,....... dat ik u allen ga missen. Voor mijn gevoel heb ik er best veel Voa’s (Vrienden en Vriendinnen Op Afstand) bij gekregen. Sommige op deze site denken dat ik alleen maar vriendinnen heb. Neen-  het schijnt ook vrienden. Tja of ze moeten mij belazeren- en gewoon doen alsof ze me aardig vinden, dat is vanaf hier natuurlijk geheel oncontroleerbaar. Des te moeilijker is het om nu, de waarheid te gaan vertellen. Het uur van de waarheid is gekomen!

Een artikel schrijven waarom een man eigenlijk geen vriendinnen mag hebben, en een vrouw wél vriendinnen mag hebben, zal me ook niet meer gaan lukken. Het is voor mij onmogelijk om nog langer met u allen via Xead te corresponderen. Ik hoop dan ook - dat u dit bericht aan kunt. Maar langer uitstellen zou de meest grote fatale afloop kunnen creëren! Langer wachten zou denk ik - voor als ik – op de één of andere manier weer terug zou komen, (u weet onkruid vergaat niet) een deuk in de eventuele volgende hiernamaalserelatie (dus na die tien dagen met alle extra tijd) kunnen achterlaten. Dat mag absoluut niet gebeuren, daarbij eerlijk duurt gewoon het langst. Ik heb exact nog tien dagen om mijn hele leven recht te zetten, om in het goede spoor te komen, en tien dagen zijn kort, zeer kort. Als ik vertrek moet de tuin netjes zijn, ik moet zorgen dat de hegjes erbij staan als groene prinsesjes, het gras als een wollen deken voor alles en iedereen in mijn leven zal waken als een tijger. Ik moet mijn voorbereidingen klaar hebben om die Xead wezentjes een dag te geven om nooit te vergeten. Die moeten gewoon genieten op 3 september. Het is voor mij erg belangrijk dat alles klaar staat, het barretje moet glimmen als een verchroomde cilinder van een ouwe stoomboot. Ik moet nog afscheid nemen van mijn kinderen, mijn basgitaar, mijn piano. Die basgitaar en Piano zullen óók moeten glimmen. Als is het niet van schoonte -dan maar van plezier. Ik zal ze missen. Oh ja, en mijn buren en oude vrienden zal ik ook goed verzorgd moeten achterlaten. Ik weet het, nog maar tien dagen hebben is kort, zeer kort. Er zijn zo veel mensen waarvan ik nog afscheid moet nemen, er zijn nog zoveel dingen die ik nog wil doen, zo ook voor mijn kinderen. Ik zal zelfs hun fietsen goed en veilig achter moeten laten. Voor je het weet moeten ze alweer in het donker fietsen!

Het valt me zwaar, écht zwaar. Kijk een aantal echte lieve vriendinnen, zoals Kika, Spirit Lady- Miriam S – Verbijsterend, en een aantal die voor de buitenwereld niet met mij gezien willen worden, heb ik persoonlijk vóór dit schrijven- al ingelicht. Daar heb ik al toestemming van gekregen om nu – vroegtijdig- Xead te gaan verlaten. Er zijn er ook nog die ik persoonlijk een kaartje heb gestuurd. Gewoon eerlijk verteld dat nu ik van Xead verdwijn ze bijzonder zal missen.

 

Ik had die meneer Azijnpisser nog graag willen ontmoeten, die meneer Strooband, daar heb ik ook veel sympathie voor gekregen. Maar het zal mij niet lukken in die laatste tien dagen, helaas zeg maar. Het spijt mij meer dan uit te leggen. Ik zal ze middels een Pbtje maar even apart bedanken dat ze in mijn leven zijn geweest. Tien dagen zijn zo om! Ik zou het niet aan kunnen, als ik de boel niet goed zou achterlaten, het is mijn plicht om tot het uiterste te gaan. Ik zal ook Mark Rutte nog moeten schrijven dat het een ongelooflijke puinhoop wordt in dit land, (zeker na wat er vandaag allemaal weer boven water is gekomen ) dus ik heb nog maar tien dagen om al mijn laatste dingen te regelen. De druk is groot. De tiendagendruk is aangebroken!

Het is vooralsnog een raar gevoel dit artikel te moeten schrijven. Maar om nu zo maar in één keer van de aardbodem te verdwijnen kan niet. Het past ook niet bij me. Ik hoop écht dat u mij gelooft dat ik best nog die laatste tien dagen alle minuten van dat Xead had willen genieten, duimen had willen geven, opmerkingen had willen maken, nog mijn bijdrage aan het Forum had willen geven……….mensen het lukt gewoon niet, sorry daarvoor. Als mijn grote reis gaat beginnen, dan wil ik gewoon het meest belangrijkste in mijn leven, waaronder mijn groentetuintje, geheel verzorgd achterlaten. Het is gewoon mijn plicht. Dus lieve mensen die tien dagen die ik nog heb, moet ik absoluut nuttig gebruiken. Het spijt mij enorm. Als ik vertrek moet alles goed geregeld zijn! Ik zal zelfs de ramen nog moeten lappen.

Ik wens u allen het beste toe………vaarwel mijn lieve Vrouwelijke en Mannelijke Xead vrinden …………………….het gaat ú ook goed ……………………..in de vakantietijd, - alsmede de drukke voorbereidingen daarvoor!

 

 

 

Gebruik uw laatste tien dagen met verstand!

Stress en ongelukken gaan hand in hand!

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.