Mijn naam is Colleen, en ik ben part-time filosoof.

Hallo allemaal, zoals jullie waarschijnlijk zien is dit mijn eerste artikel op Xead. Ten eerste wil ik even zeggen dat er één ding is waar ik een ongelofelijke hekel aan heb: mezelf voorstellen. Bijvoorbeeld, het nieuwe schooljaar. Mijn docente Nederlands gaf de opdracht op om een powerpoint-presentatie over jezelf te maken. Meteen dacht ik, ''Nee hé.'' Het is gewoon dat ik mezelf helemaal niet interessant vind.

Mijn naam is Colleen. Ik ben nog maar dertien jaar oud, maar ik ben geestelijk zo veel ouder dan mijn leeftijdsgenoten. Dit heeft me altijd al achtervolgd, het is een blok aan mijn been, overal waar ik ga en sta. Mijn moeder is altijd heel erg meewerkend geweest, maar als het echt op dingen aankomt, zegt ze toch weer; ''Colleen, je bent nog maar 13.'' En daar kan ik dan zo ongelofelijk boos om worden. Ik ben gewoon in het verkeerde decennium geboren, en hierbij komen we aan bij mijn tweede passie: Muziek.

Oh oh oh, wat vind ik het toch jammer dat ik niet een jaar of 60 ben. Dan had ik echt kunnen leven, dan had ik het allemaal meegemaakt. Woodstock, The Beatles, Pink Floyd, Joy Division, Nirvana, Hole.. ik luister het allemaal. Apart daarvan luister ik naar veel punk-rock uit de jaren negentig, maar ook moderne (punk)rock zoals Panic! At The Disco. Ik speel zelf ook gitaar. Al vier jaar lang speel ik bijna elke dag gitaar, en sinds zes maanden in een band. Sindskort heb ik een Les Paul, mijn kindje. 

Vijf maanden lang ben ik twee keer per week in weer en wind de dijk op gelopen om die zeikers hun zondagochtendblaadje te leveren. Maar, dan heb je ook wat. 

Als ik schrijf, vloeien de woorden. Maar dan op het begeven moment, stopt de ijzeren fabriek in mijn hoofd en pest me. Zo'n goed begin, en dan... stopt het. Dit gebeurt áltijd als ik schrijf, wat ik ook doe. Dus bij deze, adios. 

Dit is een foto van mij.

- Colleen

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.