Opnieuw een opdracht van verbijsterend uitgevoerd, foto's die tot de verbeelding spreken. Ik heb er drie gekozen.

De prinses

Ik ben als prinses ter wereld gekomen, ik voelde mij gewikkeld in zachte satijnen doeken. Ik proefde romige melk ingevoerd afkomstig van heilige koeien er ontbrak mij werkelijk aan niets. Zo men dacht in mijn omgeving. Blikken op mijn kroon gericht maar nimmer op mijn droeve lege ogen. Ik werd in watten gelegd mocht mij nooit vermoeien, een zware taak in het vooruitzicht gesteld. Ik werd klaar gestoomd om een icoon te zijn, een tere prinses met doorschijnende huid. Nooit werd er gevraagd wat mij deed boeien, nooit een vraag aan mij gesteld. Ik wist niet anders dan te gehoorzamen en schreed voort mijn tempo bepaald door mijn zware juk. In afgunst zag ik blikken doden, handen met kloven mochten mij niet aanraken, ze konden mij openhalen, niet wetend hoe ik hunkerde naar het gevoel van ruwe huid. Ik groeide op als een fragiele, breekbare tempel voor ogen die niet dieper gingen dan de buitenkant. Al snel groeide het besef dat ik mij nooit zou kunnen begeven buiten mijn paleis. Mijn veilige plek de bibliotheek vol mooie oude boeken, niet wetend welk gevaar hier binnen sloop. Ik dook in de woorden en las mijzelf naar buiten nu wetend wat daar was. Ik las over liefde en over wensen, ik las over genot hier ongekend. Vol verwondering las ik over wat het leven had te bieden maar bleef verstoken van mijn deel. Hoe kon ik ontsnappen en de letters ervaren geschreven in deze geschriften. Mijn vluchten in de beschreven beelden hielden me lang om mijn been, maar mijn ongenoegen, mijn verlangen groeide met elk woord. Er werd mij een liefde voor gespiegeld men zou mij sturen in mijn huwelijksboot. Gelaten liet ik me kleden in een witte jurk zonder smet. De prachtig bedekte boot lag aan de oever. Alleen werd ik op pad gestuurd naar een voor mij onbekende bestemming, verwacht mijn leven hier verder door te brengen aan zijn zij.  Dit was niet zoals het in de boeken stond, dit was niet het echte leven. Ik deed mijn ogen dicht en besloot de sprong te wagen. Ik trok mijn mooie jurk uit zag mijn doorschijnende huid. Ik keek naar de steiger van vertrek en keek naar de beloofde overkant. Mijn handen strekte ik boven mijn hoofd slechts een rimpeling op het watervlak achterlatend verdween ik in de dromen van de zee. Als nimf zal ik wederkeren en zweven door het bos, zal ik de mensen aanraken die dit nooit hebben gemogen. Als engel op hun schouder zal ik  hun taak verlichten door  dromen in hun oor te fluisteren. Met de wind laat ik mij waaien naar daar waar ik nodig ben. Mijn leven niet verkwistend ben ik geen icoon maar nu een fabeltje. Bij goede oogst danken zij hun tot nimf geworden prinses, ik aanvaard hun offeringen in dankbaarheid laat mijn ogen flonkeren in de lucht. De kroon nu genegeert blikken gericht nu op  de sterretjes van mijn ogen.

De minnares.

Ik zit in een hotelkamer te wachten, klaar om te ontvangen. Ik kom hier vaak op afspraak, heimelijk en in geniep. Ik mag mij niet tonen met mijn gezelschap in oplettend publiek. Voor de veroordelende buitenwereld besta ik niet. Zijn wens is mijn opdracht, zijn genot is mijn werk, zijn geheim te bewaren een dreiging in het midden. Ik kijk in de spiegel en zie zijn favoriete kleur op mijn gezicht. Hoerenrood op mijn lippen, blosjes van schaamte sieren mijn wangen. Een geur van frivoolheid uit een flesje maskeert mijn geur van angst. Ik zit in een greep van bedreigingen maar leg de feiten vast, op een dag zal ik ze gebruiken om mij te bevrijden van deze last. Hoe ben ik hier gekomen, wat heeft mij hier gebracht? Een droom zo zoet en smachtend naar aandacht van iemand die er toe doet. Maar ik kijk in mijn spiegel en zie waar ik nu ben, nog nooit ben ik zo ver geweest, van iets dat telt.

 

De hoer

Ik ben in afwachting van blikken, ik stel alles wat ik heb ten toon. Geen twijfel maar een zeker weten dat wat ik heb werkt als magneten. Ik doe geen moeite geniet nog even van de rust. Ik zie aan de bar een man met hoed, ik zie hem drinken tot hij de moed heeft om te naderen. Hij staat op en draait zich om, geen moeite nemend zijn hoed te tillen. Zijn minachting spreekt uit zijn ogen ik antwoord met een lieve lach. Hij begint zijn wensen uit te spreken en ik sta op. Ooit droomde ik om danseres te worden maar eindigde aan een paal. Nu droom ik over frisse lucht, weg uit deze donkere muffe bordeel. Ik denk aan de gezinnen waar de mannen wederkeren, genoeglijke gesprekken aan de tafel in een sfeer van bedrog. Wat doet deze mannen vrijwillig kiezen voor een lichaam zonder wil. Wat doet deze mannen kiezen voor een dubbelleven vol leugens. Zouden zij niet beter eens hun tranen kunnen laten vloeien om zo de druk te verlichten. Een voorgeschreven regel te doorbreken een man die niet huilen mag. Ik word een meisje van lichte zeden genoemd maar geloof me maar het is hier donker en zwaar. Een geur van alcohol en sigaretten beneemt me de adem keer op keer.
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.