Een reactie op tragische berichten uit Afghanistan waarbij vrouwen vermoord worden omdat ze geen zoon hebben gebaard.

Vrouwenhuis

Ik woon in een vrouwenhuis. Mijn vrouw is een vrouw, mijn kinderen worden vrouwen en zelfs mijn huisdieren zijn poezen die zich gedragen als vrouwen. Kom ik als man dan iets te kort? Heb ik de behoefte om met mijn mannelijkheid aan de weg te timmeren?

Wellicht

zou Ik zou wat vaker met een fles bier in mijn hand en de voeten op tafel naar een voetbalwedstrijd kunnen gaan kijken. Of ongegeneerd boeren en scheten laten in het bijzijn van mijn dierbaren. Misschien helpt het als ik mij aansluit bij een ruige motorclub en moet ik mijn lijf voorzien van tatoeages en piercings. Weinig thuis zijn en vervreemden van je gezin tot dat ze zich gaan afvragen wie die man is die op zondag het vlees aansnijdt, is een volgende stap.

Nee, ik voel me prima

op mij gemak tussen mijn meiden. Het is hier ook niet echt een poppenhuis. We hebben er wel één, een hele mooie zelfs, maar de meiden spelen veel liever met dinosaurussen. De T-rex en de spinosaurus eten de barbies op. De benen en armen vliegen in het rond of ze belanden op de  barbecue (vulkaan). Ik ruim de vaatwasser in en ondertussen rukt mijn vrouwelijke vrouw in onze tuin een boom uit de grond.

Dus geen zorgen over morgen,

maar een beetje over de toekomst. Ik moet er niet aan denken dat mijn dochters een vent aan de haak gaan slaan, die zich superieur voelt over het zogenaamde ‘zwakkere’  geslacht.  Ik betrap mijzelf erop dat ik nu al mijn keurende blikken laat gaan over onschuldige jongetjes die bij onze voordeur komen vragen of mijn meiden buiten komen spelen.

Reageren?