Diep geraakt tot in mijn ziel, weet even niet waar ik er mee heen moet.

Een simpele opmerking, een aanwijzing hoe het anders kan.

Ze snijden tot diep in haar ziel. Haar hoofd gaat hangen, ze probeert zich te verbergen. Verder en verder duikt ze in elkaar. Met het dalen van de eigenwaarde , zie je haar kleiner worden. Voorzichtig pinkt ze een traantje weg. Ik zie het gebeuren en ik voel de pijn. De o zo bekende pijn, die ik jaren heb meegedragen. Hoe lang heb ik wel niet geleefd, weggedoken in mijn bunker. Diep gezonken, een put vol pijn, mijn waarde ontkent. Mijn lippen in zwijgen, stille tranen laten gaan. Niemand mocht het zien, niemand raakte het aan. Woorden als dolken staken in mijn hart. Achter mijn masker verborg ik mijn smart.

Maar waar gaat het over, zoiets kleins.

Die ene opmerking we zaten in de auto. Het was warm, mijn raam stond open. Als ook mijn dochter besluit om haar raam te openen, tocht ik bijna de auto uit. Lieverd het is niet handig als je de ramen tegenover elkaar open zet, straks waaien we weg.  En daar ging ze, volledig weg gevaagd. Geen boos woord, geen reprimande, maar gewoon een simpele opmerking, die haar waarde weg nam. Haar een gevoel van afwijzing gaf. En haar bevestigd dat ze ongewenst is. Ik schrik ervan, mijn hart huilt mee. Ieder in onszelf, in onze eigen pijn, vervolgen we zwijgend onze reis.

Eenmaal thuis in alle rust spreken we verder.

Ze komt bij me op de bank zitten, als ik vraag wat er met haar gebeurde. En daar gaat haar relaas. Ik doe nooit wat goed, maak altijd stomme fouten. Maar is het niet zo dat we allemaal fouten maken. Iedereen maakt toch fouten, dat is helemaal niet erg. We zijn hier toch op aarde gekomen om te leren. Er is toch niemand die bij de geboorte alles al kan en alles al weet. Ja maar mam , als dit gebeurd dan voel ik me zo afgewezen, en niet zoveel waard. Daar kan ik niks aan doen, het gebeurd gewoon. Maar schat als je herkent dat dit gebeurd, dan kunnen we er toch ook voor kiezen om anders te denken. Zonder er bij na te denken , rolt de volgende vraag al over mijn lippen. Heb je wel het gevoel dat je gewenst bent, en heftig schud ze nee. Mijn hart breekt en tranen springen in mijn ogen.

Mijn god wat doet dit pijn.

Ik moet echt moeite doen om erbij te blijven. Ik wil zo graag deze ondragelijke pijn bij haar wegnemen. Die o zo bekende pijn die ik zoveel jaren heb meegedragen. Verwerkt, eruit gestapt, allemaal vergeven, maar ik zal hem nooit kunnen vergeten. Nu draagt mijn lieve meisje hem. Als geen ander weet ik ,  wat de gevoelens van je moeder van invloed kunnen hebben tijdens de periode in de buik. Daar is mijn basis gelegd voor deze ondragelijke pijn die ik in mijn leven heb meegedragen. Ik heb het zelf mogen ervaren tijdens een geboorte workshop. Zie mijn artikel www.in-de-buik-bij-mama-opnieuw-je-geboorte-beleven-xead.nl  daar vertel ik er meer over. Tegelijk realiseer ik me wat dit kleine meisje heeft moeten doorstaan, in mijn buik.

Ze kwam bij me om mijn ogen te openen.

Amper vijf weken zwanger, en ik zat thuis. Hondsberoerd, en ontzettend veel pijn in mijn bekken. In de beperking, geen kans meer om te vluchten. Ik kon niet meer vluchten voor dat gevoel dat er iets niet klopte. Nee ik kon niet anders dan het onder ogen zien. De bewijzen kwamen spontaan onder mijn ogen, naast me neer leggen ging niet meer. De stress, opgeslagen in mijn lijf, de schulden als een heet hangijzer in mijn nek. Mijn vertrouwen ernstig beschadigd. Ik voelde me zo ontzettend waardeloos, vernederd, besodemieterd en bedrogen. Uitgekotst door alles en iedereen. Geen enkel benul meer, wat ik in godsnaam nog hier op aarde deed. Ik vocht alsof mijn leven eraf hing, voor het laatste restje van mijn bestaan. Als de deurbel ging, sloeg mijn hart drie slagen over, en hing ik tegen het plafond. Wetende dat er weer iemand geld kwam halen wat ik niet had. Totaal in paniek rende ik de winkel uit, ik durfde mijn laatste centen niet uit te geven.

Mijn god wat was ik blij met het leven in mijn buik.

De helderheid die het me gaf, het antwoord op dat wat ik al die tijd heb geweten, gaf opluchting. Ik was niet gek, al heb ik dat ooit wel gedacht. Maar het zette mijn leven totaal op zijn kop. Stress en angst gierden door mijn lijf, samen met de meest nare gevoelens. Ze moet het gevoeld hebben, want echt zin om geboren te worden had ze niet. Twee weken over tijd, het was niet meer tegen te houden, de natuur volgde zijn weg. Mijn god wat hoor je dan gelukkig te zijn, maar over mijn geluk hing een donkere schaduw. Ik vocht nog door, gaf niet op, durfde niet alleen verder te gaan. Maar uiteindelijk, kwam ik erachter dat ik in mijn eentje vocht. Toen kwam er gauw een einde aan. Ik moest verantwoording nemen voor mijn kinderen, anders zouden we samen ten onder gaan.

Hier zit ik dan met mijn meisje op de bank.

Met dezelfde gevoelens waarmee ik op aarde kwam. Met dat verschil, dat mijn ouders onwetend waren. Zij wisten niet wat er in me omging, want ik kon stoïcijns zwijgen. En al zouden ze het hebben geweten, dan hadden ze echt niet kunnen bedenken dat dit uit de buik kwam. Maar ik weet dat wel, en ik heb het mogen ervaren. Dus tijd om het zwijgen te doorbreken. We zitten samen op de bank en ik vertel haar hoe ik me voelde tijdens de zwangerschap. Dat ik weet dat ze bij me is gekomen om mijn ogen te openen en hoe dankbaar ik haar ben. Dat ik boos werd als mensen zeiden dat ze beter niet geboren had kunnen worden, we gingen immers uit elkaar. Omdat ze zo gewenst was in mijn leven, zo dierbaar, zo’n prachtig mooi geschenk. Dat ook papa haar gewenst heeft, maar niet wist hoe hij er mee om moest gaan. Zoals hij met veel dingen niet wist en eigenlijk nog steeds niet weet. Gebiologeerd zit ze te luisteren. Ik hoop, ik bid, ik gooi het in de lucht, naar wie dan ook die zich daar boven bevind. Dat laat ik  hier in het midden. Dat dit haar verder zal helpen op haar pad. Ik ben mijn tranen weer kwijt, als dit papier was geweest was mijn verhaal nu doorweekt. Opgelucht sluit ik af, verlost van een laatste restje verdriet, wat ik vergeten was om te huilen.

©spiritlady

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.