Hierbij even een briefje van mij. Ik mis jullie! Ik verkeer in een vervelende situatie. Ik zit namelijk middenin een rondreis door West Turkije, waardoor ik niet dagelijks met jullie mee kan Xeaden. Vervelend ja!

Ik vlieg, jij vliegt, wij vliegen, ik vlieg op

Dit stuk is internationaal.
Begrijp mij goed, ik blijf in het Nederlands schrijven maar het wordt geschreven in Turkije.  Ik wil graag iets aan jullie kwijt, ik zat in een dilemma!

De vlucht was heel bijzonder te noemen.
We vertrokken vanuit Amsterdam, richting Istanbul.  Alles liep op schema, we hadden niets te klagen dus dat deden we ook niet.  Mijn man en ik nemen plaats in het vliegtuig nadat we de handbagage in de ruimte er bovenin hebben gepropt. Enfin, even voor de achtergrondinformatie:  ik ben 48 jaar en ik zit in een bepaalde periode waar ik niet te erg over uit wil weiden maar het komt er op neer dat ik af en toe even zoveel mogelijk kleding kwijt wil omdat ik volledig in de fik sta. Begrijpt u?

Op de meest ongelegen momenten voel ik het aankomen
Eerst even een klein moment van zuurstof tekort, gevolgd door een heel warm deken, opgevoerd tot een gasbrander. Vooral mijn rug krijgt de volle lading met die temperatuursverhoging. Dus, de motoren staan warm te draaien om op te gaan stijgen en ik begin ook warm te draaien.
‘O dear,’ zei ik tegen mijn man, ‘ik krijg een opvlieger! ‘
‘Oké,’ zei hij, jij gaat alvast, ik kom zo!’
Op zich kon ik er wel om lachen, ik ben niet zonder humor maar ik moet u zeggen: het is bijzonder lastig. Gelukkig krijg ik veel peptalk, zoals de opmerking dat het wel een paar jaar kan duren. Erg fijn!
We stijgen allemaal op, ik dubbel (zekerheid voor alles).  So far, so good.

Net als ik in een oninteressant boekje begin te bladeren gaat het vliegtuig schudden.
Het is best wel een beetje eng maar gelukkig wordt de situatie weer snel stabiel. Ik moet naar het toilet. Dit wordt niet de eerste keer in mijn leven dat ik naar het toilet ga, maar wel de eerste keer, tig kilometer hoog, besef ik terwijl ik de deur probeer open te krijgen om erin te gaan. Alles is een beetje anders dan thuis hè, en ja, je bent blond of je bent het niet dus dan duurt het even.  Maar goed, ik arriveer op dat toilet. Ik ga jullie niet belasten met een of ander schijtverhaal dus dat stukje slaan we over.
Tot mijn grote schrik steekt de turbulentie de kop weer op, en niet zo zuinig ook!
Bent u bekend met een vliegtuigtoilet? Ik zal u vertellen het is een bijzonder smal hokje. Opeens weet ik waarom, want ik word van links naar rechts geslingerd maar blijf toch staan.  Nu heb ik dus een probleem  en de piloten waarschijnlijk ook maar op dat moment denk ik alleen aan mijn probleem, zoals de meeste mensen doen (breek me de bek niet open, daar kom ik later nog een keer op terug) maar mijn broek moet nog dicht! De stewardess, die mij het toilet in heeft zien gaan, klopt luid en duidelijk op de deur dat ik naar mijn stoel moet gaan en mijn gordel vast moet maken, in verband met de reeds eerder genoemde turbulentie. Om terug te komen op mijn probleem: mijn broek heb ik nog steeds niet dicht, die hangt zelfs nog op mijn knieën. “Mrs, please, come out of the toilet, we have Turbulention’.  Echt slim is ze niet want ik heb die turbulentie toch ook op dat toilet!?! Hoe krijg ik die broek dicht? Alsof het nog niet genoeg is, krijg ik weer eens een opvlieging. Ik zweet uit werkelijk elke porie, ik wist niet eens dat ik er zoveel had!

Heb ik u al verteld dat het een georganiseerde reis is met Christelijke mensen die in Turkije in de voetsporen van Paulus gaan om zo de handel en wandel van deze dienaar te bestuderen? Laat duidelijk zijn dat de optie om met een blote derriere het vliegtuigpad door te lopen op zoek naar mijn stoel, al snel laat varen. Geloof me, met elk ander gezelschap zou dit al moeilijk zijn, maar in dit geval vond ik het een té confronterende kennismaking met de medepassagiers waar ik twaalf dagen mee op moet trekken. Begrijpt u? Ik laat mij dus geheel  vrijwillig van links naar rechts slingeren en keihard tegen de muren aankwakken, om de pantalon fatsoenlijk te sluiten. Zwaar beurs, heb ik mij vervolgens heldhaftig naar mijn zetel weten te vechten. Het leek wel of het vliegtuig met de wieltjes over de Mount Everest reed in plaats van er overheen te vliegen.

Dit was even een kort briefje, enkel om u gerust te stellen dat de  vlucht naar Istanbul uiteindelijk succesvol was, inmiddels hebben we al weer een binnenlandse vlucht gehad en we zijn nu, per heden, in Kusadasi.  Wat een ellende, morgen gaan we naar Pamukkale.
Ik ben van plan om mijn inspiratie die ik in deze reis heb opgedaan en nog zal gaan opdoen, enorm te gaan uitbuiten en jullie er  regelmatig mee lastig te vallen. Nu vraag ik u om vergiffenis als ik foutjes heb gemaakt in de spelling of zinsopbouw want ik is moe… deze reis geeft voor mij echt een nieuwe betekenis aan het woord.
 

To be continued …
o dear… ik heb weer een opvlieger …

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.