Nee……. ik groei en ontwikkel alleen maar.

Verstoppertje spelen

Ja dat kon ik altijd ontzettend goed. Een aangeboren talent zou ik zeggen, maar geen talent die me verder bracht. Mijn god wat heb ik een hoop gehold in mijn leven, als een speer dook ik voor confrontaties weg. Want stel je toch eens voor , dat iemand er achter zou komen dat ik helemaal niet zo aardig ben als ik er uit zie. Maar ja toen besloot ik toch zomaar, 2011 gaat het worden, dit wordt het jaar dat ik mezelf ga laten zien. Vanuit mijn bedrijf wat ik drie jaar geleden heb opgestart, werkte ik samen met iemand. Of misschien kan ik beter zeggen leunde ik op iemand, want ja zij was natuurlijk veel beter dan mij.

Lange tijd ging dat goed.

Maar met mijn nieuwe voornemen, om werkelijk mee te gaan tellen, mezelf te laten zien gebeurde inderdaad waar ik al die tijd bang voor was. Ze vond me ineens niet meer aardig en we kwamen in een heftige confrontatie. En toen gebeurde het echt, want ik ben niet gaan hollen, dook niet weg, maar bleef staan. In totale verontwaardiging wat er allemaal gebeurde, behield ik mijn standpunt, niet om te winnen, maar uit professionaliteit naar onze cliënt toe. De samenwerking werd abrupt door haar beëindigd en daar stond ik ineens volledig op eigen benen. Het was wat onwennig, de angst voor de confrontatie bleek groter dan de confrontatie zelf, en ik blijk  meer in mijn mars te hebben dan waar ik zelf in durfde te geloven.

Maar dat was niet alles.

Mijn hele leven heeft mijn hart goed op slot gezeten. Niemand mocht daar binnen komen, die oorlog die daar woede hield ik voor mezelf. Mijn god wat lag daar veel opgeslagen. Jaren terug, in een heftige crisis, in zware burn out is die al eens flink overgelopen, maar totaal van de wereld begrijp je dan echt niet waar je tranen heen stromen. Nee het gaat hier om de diep verborgen dingen waarvan inmiddels veel dingen helder, maar niet uitgesproken zijn. Omdat dit toch mijn jaar zou worden besloot ik dus meteen om ook maar dat hart open te gooien. De bunker die zich daar inmiddels gesetteld heeft te reduceren, naar een schoenendoosje, langzaam door naar een klein sieraden doosje, alwaar een prachtige bergkristal uit te voorschijn kwam. En zo voelt dat ook, als een bergkristal zo puur en zuiver. Mijn hart is volledig open, ik heb de liefde voor mezelf ontdekt, ik kan de liefde voor anderen nu ook werkelijk voelen. En nog enger ik durf hem nog uit te spreken ook.

Het voelt als een overwinning op mezelf.

Het daagt me uit om verder te groeien. Tenslotte alles waar ik bang voor was, bleek veel kleiner te zijn dan mezelf. Daar waar ik dacht dat ik mijn bestaan bedreigd zou worden , bleek dat ik gewoon kon blijven ademhalen en mijn bestaan begon te groeien. Dus besloot ik om dan ook maar door de weerstand van het schrijven heen te gaan. Heel voorzichtig begon ik met de eerste woorden, het was een ware worsteling. Al snel begon ik er lol in te krijgen, door de reacties die ik kreeg. Stukje bij beetje ging ik  meer van mezelf laten zien. Tot het moment , dat er een knop omging en ik gewoon begon te schrijven. Alles ja echt alles wat er op mijn hart ligt gooi ik eruit. Oude pijn, nieuwe pijn, heftige belevenissen in heftige stukken. En als ik zie wat het allemaal met mensen op xead doet dan heb ik mijn doel bereikt. Want ik wil niets liever dan mensen bewust laten worden, laten groeien in zichzelf, en dat is wat ik hier rondom me heen ervaar en in pb mag ontvangen.

En in dit hele proces

Ben ook ik vaak te raken, krijg ik mijn spiegels, waardoor ik ben aangedaan. Ze geven me tekenen dat ik verder kan groeien, en die uitdagingen ga ik aan. Mijn gevoel heeft een plekje gekregen, niet langer van mezelf verwijderd, maar binnen in mijn bestaan. En met het op afstand voelen merk ik dat het  volop in ontwikkeling is  naar een nog hogere dimensie.

Ik heb zoveel ontdekt.

Maar met name mezelf, want onder al mijn patronen lagen geweldige talenten begraven. Talenten waar ik dagelijks van in verwondering ben en van geniet. Hier op xead, maar zeker ook daarbuiten, ben ik zoveel aangegaan. Ik ontmoette mijn geduld, mijn emoties, mijn gevoel, mijn eigen waarde. Ik heb mezelf opnieuw als slachtoffer en als dader in de ogen gekeken. Ik heb mijn zwijgplicht doorbroken, en ontdek nu pas hoe goed ik praten kan. Ik ben niet meer alleen leider van het voetbalteam van mijn zoon geworden, ik durf me daar ook te laten zien, en ook nog te laten horen ook. Ik heb met jack en kirsti , zomaar uit het niets, want ja wat weet ik nou van politiek, besloten om een partij te gaan oprichten.  En als klap op de vuurpijl heb ik, terwijl ik toch echt dacht dat  ik niet kon tekenen of schilderen een prachtig schilderij gemaakt, echt mijn talenten zijn ongekend, of ben ik misschien gewoon een talent .

En voor het komende jaar.

Het jaar 2012, het jaar van de veranderingen liggen de  nieuwe ontwikkelingen al weer klaar. Hoe zal ik me gaan ontwikkelen, in de politiek, zal er wellicht een boek gaan komen. Gaan we er achter komen dat ik kan zingen, of is dat wellicht niet zo’n bijzonder talent. En niet te vergeten, hoe zal het me vergaan op de camping deze zomer, waarin ik mijn naakte waarheid onder ogen zal gaan zien. Wie weet wat voor talenten ik daar nog ga tegen komen. Ik heb in ieder geval besloten dat ik de uitdagingen zal aannemen en de veranderingen  zal ondergaan, al zet ik ze wel weg met een positieve intentie. Laten we verder groeien met elkaar in het nieuwe jaar, en heel Nederland verwonderen, door te laten zien dat datgene wat we denken dat we niet kunnen, als je echt wil mogelijk is.

©spiritlady

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.