Anvanya daagde me uit een verhaal over haar te schrijven. Wordt vervolgd.

IK ONTMOETTE ANVANYA OP EEN NATURISTENCAMPING IN FRANKRIJK EN GAF ME OVER AAN HAAR WENSEN.

De hele dag had ik gereden en ik kwam aan in Memisan plage waar een naturistencamping was. Het was een hete zwoele zomer avond. Ik zocht een ruime plek waar ik mijn kleine eenvoudige vier persoons tent opzette, die ik vroeger had gebruikt met de kinderen. Ze waren met hun moeder op vakantie.

Nadat ik wat had gegeten, zette ik me neer voor mijn tent en ik besloot mijn gitaar te pakken en speelde en zong zachtjes Hotel California. De sfeer van het lied kwam overeen met mijn gevoelens. In de campingwinkel had ik een fles St Emilion rouge gekocht en zong we ‘haven’t had that spirit here since 1969’. Op dat moment passeert een waanzinnig mooie Nederlandse vrouw. Deze camping trekt veel Nederlanders. We kijken elkaar aan, ik verdrink in helder blauwe ogen. We geven elkaar een hand: Anvanya , Taco, Dan vraagt ze of ze mee mag zingen. Natuurlijk , graag! Haar stem klinkt als een fluwelen alt: ‘you can check out any time you like but you can never leave’. Het einde van het lied.

Ze zegt mijn tent is vlakbij, ik haal mijn gitaar er bij en als jij de akkoorden speelt, speel ik de melodie. Ik schonk twee glazen wijn in zette een tweede stoel voor haar neer om eerst wat met haar te praten. Ze vertelde me dat ze haar relatie had beëindigd omdat ze veel dingen miste. Haar ex vriend had geen enkele belangstelling voor literatuur en muziek en vooral dat laatste had de doorslag gegeven. ‘Wat een synchroniciteit, of toeval zo je wilt, maar ik ben net gescheiden en wil hier tot rust komen en mijn deceptie verwerken’. ‘Nieuwe mensen ontmoeten en ideeën opdoen voor een boek’. ‘Dit keer fictie. Ik wil mijn fantasie laten werken in combinatie met mijn herinneringen en misschien beleef ik hier wel mooie avonturen’. Ze lachte mysterieus en zei: ‘daar ben ik wel zeker van’.

Ik zette David Grey’s ‘Please forgive me’ in met een paar akkoorden en ze volgde mij direct. Als ik niet zing klinkt haar steel guitar welluidend als The Edge van U2 met die heerlijke hoge tonen. Het leek wel of we vreeën met elkaar, vooral als ze ook nog eens tweestemmig met me meezong. Er hadden zich nogal wat mensen om ons heen verzamelt en ik zei zachtjes tegen haar: ‘ik heb het gevoel dat we met elkaar vrijen’. Ze lacht ondeugend ‘wie weet’. Ik antwoord met een d akkoord en wissel dat af met een g. en begin met ‘So she woke up’ het begin van het anti drugslied ’Running to a Standstill;’ van U2. Mijn God wat zingt ze zuiver en haar improvisaties zijn zo origineel. We krijgen nu luid applaus. Zingen maakt dorstig en ik vis 2 Koenigsberger bierflesjes uit mijn koelbox. Het is zo warm dat iedereen naakt is. En het gevoel van schaamte is ver weg.

Ze pakt mijn hand en neemt me naar een groot bubbelbad dat naast het zwembad ligt. Ik zeg dat ik eerst wat wil zwemmen en daarna bij haar zal komen. Ik doe express de vlinderslag om sneller vermoeid te raken en stiekem om te laten zien dat ik met 62 nog atletisch, slank en tanig ben. Als ik terug kom, trapt ze de deur onmiddellijk in en zegt: en dat voor een 62 jarige. Zij ziet er uit als een ballerina en vertelt dat ze veel danst. We zitten naast elkaar in het bubbelbad en ik voel haar warmte en iets onwillekeurigs. Ze is heel jong en ik vraag naar haar leeftijd, zachtjes, enigmatisch zegt ze vier en twintig. Taco we leven hier en nu en leeftijd is een relatief begrip zolang je gezond bent en over een mooie bouw en musculatuur beschikt. ‘Ik hou van schepen en de bouw van een man moet lijken op de zeeg van een schip’. Maar het belangrijkste is dat we veel gemeen hebben en we het goed met elkaar kunnen vinden. Ze vindt mijn lippen en ik vind haar tong. Dan zegt ze: die kus was heerlijk en voor deze vakantie ben ik je vriendinnetje, mits je niet jaloers bent en ze kijkt me veelbetekenend aan.

Mijn vriendin en haar vriend staan bij mij in de buurt en nu het wat kouder wordt kunnen we beter iets aantrekken. Als ik een warme sweater en spijkerbroek aan doe, zegt ze zachtjes: ‘mijn vriendin heeft niet zo lang meer te leven’. Als ze chemo en bestraling krijgt kan ze het nog wat rekken. Maar dat wil ze niet. Ze beseft dat dat ten koste gaat van de kwaliteit van haar leven. Haar laatste jaar wil ze volkomen hedonistisch leven. Carpe Diem elke dag. Ze heeft recepten meegekregen o.a. morfine pleisters om eventuele pijn te verlichten.

Als ik Ilse ontmoet, doet niets mij bevroeden dat ze ernstig ziek is. Ze zijn beiden nog ongekleed. Ze is heel opgeruimd, vrolijk en vriendelijk tegen mij en ze is prachtig om te zien, pronte borsten, blond, bruin en lichtblauwe ogen. Ze stelt Glenn haar vriend voor, een schitterende jonge gevluchte Kenyaan, zo weggelopen uit het erotische foto boek van Leni Riefenstahl met naakte en halfnaakte Nubische en Kenyaanse mannen en vrouwen. Hij is bijna 2 meter lang en een meter breed en alles in de juiste proporties. Wat me voor hem inneemt is zijn lieflijkheid ten opzichte van Ilse. Zonder dat het opvalt, geeft hij haar alle liefde en aandacht die ze nodig heeft. We zingen nog ‘Come as you are’. En Glenn zegt dat we morgen om een uur of 9 naar Bordeaux moeten gaan, om samen op te treden op het stadhuisplein en we zullen daar veel geld verdienen. ‘Speel daar tot lunchtijd en rust dan uit hou een siësta want om ongeveer 4 uur gaan we naar het naaktstrand van Memisan Plage en we gaan daar orgiastisch genieten’. ‘En nu naar bed allemaal’. ‘We zijn allemaal moe en morgen moet je goed uitgerust zijn’. We lopen terug naar onze tenten en we kussen elkaar uitgebreid. We kunnen elkaar moeilijk loslaten.

Uiteindelijk slipt Anvanya onder mijn armen vandaan en duikt haar tent in en roept: ‘Tot morgen vroeg’.
Ik ben een matineus type, douche me snel en zorg voor een heerlijk ontbijt met hete, sterke koffie, croissants, boter en bosbessen jam. We rijden om negen uur de camping af, terwijl Ilse en Glenn nog slapen. Hun tent is nog dicht. We installeren ons midden op het plein in Bordeaux op een kleed en twee stoelen. Ik heb een hoed mee genomen. En we spelen wat we gisteren al mooi geoefend hadden maar ook een Frans nummer dat we regelmatig herhalen en waar we groot succes mee hebben: ‘Des vieux Amants’ van Jacques Brel. Ik heb het veel moeten oefenen en veel naar Brel gekeken en zijn uitspraak doe ik volgens Anvanya perfect na. Het geld stroomt binnen. Totdat twee opgeschoten Fransen beginnen te sarren. Grandpere!, quelle pedo! In het begin lach ik er om maar dan richten ze zich op Anvanya. Petit seins noemen ze haar en mijn Frans is goed genoeg om te begrijpen dat ze haar borsten bedoelen. Een van de jongens staat vlak bij de hoed. Ik doe net of ik de hoed weg haal maar haal dan uit van onder naar boven een hoek op zijn kaak en een linkse directe op zijn neus. Dat is de beste plaats om iemand ongevaarlijk uit te schakelen. De ander kijkt me aan en ik zeg: ‘Toi aussi une frappe de grandpere? Avec plaisir’ maar helaas rent hij heel hard weg met zijn maat. Ik krijg een kus van Anvanya en voel me even un hero!