Mijn zoon loopt op die jongens af, ik zie het vuur in hun ogen; ik weet dat er messen zullen zijn, ik weet ook dat ik mij er niet mee moet bemoeien ...

 

Ik maak hem dood!

Het is een zonovergoten dag. Er staat een stevige wind die mijn haar hard in mijn gezicht doet snijden. Grote golven slaan tegen de aanlegsteiger aan. In de verte komt de motorboot aangevaren met twee jongens erin. Eén van die jongens is mijn 21 jarige zoon. Behendig draaien ze de boot tegen onze steiger aan en hij wordt vastgelegd. Ik loop naar binnen om koffie te halen, de kussens hebben we zojuist in de stoelen gelegd en we gaan lekker op het terras zitten.

'Heb je nieuwe schoenen,' vraag ik aan hem terwijl ik naar zijn nike’s kijk.
'Ja, ach … het zijn eigenlijk niet de toppers die ik altijd wil maar deze waren iets goedkoper, meestal kosten die echte goede nikes wel honderdzestig euro maar ja, zo rijk was ik even niet. Weet je nog mam, toen met die nieuwe nike schoenen van mij,' en hij kijkt mij lachend aan. We zitten met vijf mensen aan de koffie, en vijf mensen kijken mij nu hoopvol aan, ze willen het verhaal horen!

 

 

 

 

Oké…
We gingen met een groepje enthousiastelingen een middagje naar de bowlingbaan in Rotterdam. Onder de aanwezigen waren mijn zoon en mijn dochter. We komen binnen en we moeten van schoenen wisselen. Het is de bedoeling dat je speciale bowling schoenen draagt op die baan. Mijn kinderen gaan vaak naar die bowlingbaan dus die weten de weg wel maar ik sta daar even te kijken wat ik moet… Ik pak uit het vak, op ooghoogte, met een goede schoenmaat erop aangegeven, een paar schoenen uit de muur om te gaan passen. 'Mam!' Hoor ik verontwaardigd, 'dat zijn schoenen van iemand anders, je moet de schoenen nemen met zo’n wit/rode achterkant, dát zijn de bowlingschoenen, en dan zet je die van jou ervoor in de plaats terug!' Ja, weet ik veel, blond hè! Enfin, we gaan twee uur bowlen, erg leuk! Het is druk in de tent en er zijn veel buitenlanders die luid aanwezig zijn. Er wordt veel gedronken, maar er is geen ruzie of zo, gewoon gezellig.

 

 

 

 

 

Na die twee uur bowlen, lopen we terug naar de vakkenmuur.
Ik heb mijn schoenen al gevonden maar mijn zoon staat nog te zoeken.
De blik in zijn ogen verandert en ik blijf naar hem kijken. Hij loopt verwilderd heen en weer en schudt met zijn hoofd.
'Wat is er?'
'Ja, wat denk je? Mijn nieuwe schoenen zijn weg! Ik heb ze pas twee dagen, gloedje nieuw, honderdzestig euro … ik maak ‘m dood!'

Meteen maak ik mij ernstig zorgen.
Mijn zoon kan erg lief zijn, zelfs zeer innemend maar hij kan ook beestachtig kwaad worden en er op los rammen … echt helemaal los…
Niet zo heel lang gelden waren er een paar Marokkanen in zijn schuur geweest die zijn scooter hadden gestolen. Mijn zoon heeft vrienden, voor hem is het zeker dat het deze groep jongeren waren, net zoals al die andere keer toen zijn jas was gepikt. Hij zag zijn jack bij één van die gasten maar dan zijn ze opeens in een grote groep en kun je er niets tegen doen. Oh jawel, er waren al represailles geweest, al die blauwe plekken en schaven op de armen en benen van mijn zoon, toen ik hem een keer ’s morgens ging wekken en hij halfnaakt in bed lag… 'Niet zeuren mam, soms moet je voor jezelf opkomen,' was zijn korte uitleg, en toen zag ik ook de kapotte knokkels op zijn vingers… Nee, het is geen doetje die zoon van mij!

Met een woeste wilde kop loopt hij doelbewust af op de groep buitenlanders.
Zijn ogen schieten pijlsnel langs alle voeten, op zoek naar zijn eigendom. Een Marokkaanse jongen die op zijn pad staat krijgt een zet en pakt Justin vast bij zijn arm. 'Hé, wat is je probleem', hoor ik hem zeggen maar meteen ontmoet hij de ogen van mijn zoon en de tekst 'f*ck off', en hij laat acuut los. (verstandige jongen) De spanning steeg, ik stond hevig zwetend de zoektocht te volgen. De groep was al duidelijk in overleg om in opstand te komen tegen mijn brutale zoon die totaal alleen met zijn eigen doel bezig was.

Plots zie ik een andere blik in de ogen van mijn zoon.
Hij loopt van de jongens af naar een andere baan.
'Zeg oma'
'Ja jongen?'
'U heeft mijn schoenen aan!'
'Oh ja jongen? Ik vond ze al zo lekker zitten. Mooie schoenen hoor, ze lopen heerlijk. Ik ben 82 jaar maar ik ga ze ook kopen hoor!'

Er verschijnt een vertederende blik op het gezicht van mijn zoon en samen zoeken ze goede schoenen voor de oude dame. Met tranen in mijn ogen volg ik het spektakel. Als hij uiteindelijk terug komt met zijn eigendom, loopt hij nog even langs de eerder verdachte groep. Eén der leden doet nog een stapje naar voren, richting Justin, die alleen weer zijn woeste blik opzet en 'WHAT!' zegt, dat stapje is weer snel terug gezet.
Dol niet met mijn zoon!

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.