Het is een doodlopende straat waar ik sla, een straat waar ik niet verder kan. De straat loopt dood en toch loop ik verder.

 

De weg

Waarom ik deze straat weer inloop, ik heb geen idee, misschien hoop ik, dat er toch nog een steegje is, waar ik verder kan gaan? Ergens een uitweg, terwijl het bord toch duidelijk aangeeft, dat de weg doodlopend is. Al zo vaak nam ik een verkeerde afslag, stapte ik op de verkeerde trein of belde ik bij het verkeerde huis aan. Al zo vaak, kwam ik erachter dat ik zo niet verder kon, dat ik zo niet op mijn bestemming zou aankomen. Wat is het, dat ik toch steeds, eigenwijs dat ik ben, doorga op de route die ik zelf koos? Ik wil gewoon niet van mijn koers afwijken, maar het blijkt maar eens te meer, dat ik de verkeerde koers weer heb gekozen.

De straat loopt dood en er is alleen nog maar de weg terug, een weg die ik niet terug wil lopen, de weg is te lang, te moeizaam en eigenlijk kan ik ook niet meer terug, want dan ben ik de weg helemaal kwijt. Ik wil mijn eigen koers varen, maar die is zo moeilijk, vooral als de weg niet verder gaat, dan moet ik stoppen, dan is dit het einde van de reis.

 

Vliegen

Kon ik vliegen, dan kon ik mijn route gemakkelijk bijstellen. Dan vloog ik naar de mooiste plaatsen, daar waar de zon schijnt, daar waar geen verdriet is, daar waar niet geoordeeld wordt, daar waar ik geaccepteerd wordt, waar ik niet met mijn hoofd tegen een muur loop, dan kom ik op mijn bestemming, hoe dan ook en dan hoef ik niet terug, terug naar de verkeerde plaatsen, de verkeerde momenten, de verkeerde gewoontes en niet naar de gedwongen situaties, dan deed ik gewoon wat ik wilde, dan vloog ik weer op, als de plaats me niet beviel.

Wanneer ik kon vliegen, dan was de wereld van mij en niet ik van de wereld. Dan was er niemand die mij vast kon houden, me op mijn plaats zette, die mij kon kwetsen, want ik ging dan gewoon weer verder op mijn eigen koers. De koers, die ik voor mezelf bepaalde, die ik wil gaan, die mijn leven is, mijn leven wat al genoeg is geleefd door anderen en bepaald is door anderen. Vliegen moet zo mooi zijn, maar ook daar zal de weg niet zonder obstakels zijn. Er zijn altijd roofvogels, die mijn pad zullen kruisen, of jagers, die me vleugellam proberen te maken. Toch is vliegen de beste oplossing, vliegen zou een stuk veiliger zijn en mij brengen waar ik naartoe wil, mijn einddoel.

 

De treinreis

Ooit stapte ik op de trein, met als doel, de wereld te verkennen. Ik leerde er mensen kennen, ik nam afscheid van mensen, ik wist dat de reis vervolgd moest worden, zonder die mensen, die ik liever mee had genomen op mijn reis. Zij namen een andere route, zij gingen verder met een ander vervoermiddel. Ik vervolgde mijn reis, maar op een gegeven moment stapte ik uit, de trein ging niet verder en om mijn doel te bereiken, nam ik de bus. Maar ook deze kon mij niet brengen waar ik wilde zijn. Dus vervolgde ik te voet mijn weg. Ik liep een verkeerde straat in, kwam iemand tegen, die me de weg wel zou willen wijzen en samen gingen we op weg. Het leek de goede kant op te gaan, we liepen en liepen, maar ik werd moe en kon deze persoon niet meer bijhouden. Hij liep verkeerd, we kwamen niet op het einddoel terecht, maar in een vreemde, donkere straat. Ik besloot terug te keren, maar moest eerst even uitrusten.

 

Een nieuwe koers

Ik besloot, na een poosje te hebben uitgerust, mijn weg weer te vervolgen. de weg was niet zonder hobbels en ook was er niet overal verlichting, zodat ik in het donker amper doorhad of ik wel de goede kant opging. Mijn voeten deden zeer, mijn maag vroeg om eten en mijn verstand zei me dat ik nu maar eens een plekje moest gaan zoeken om dat als doel te stellen.

En ja, ik zag het plekje, ik nam mijn rust, begon mijn maag te vullen en mijn verstand te gebruiken. Nu zou ik mijn dromen waar kunnen maken, mijn einddoel was binnen handbereik. Ik zou er hard aan moeten werken om mijn einddoel vast te kunnen houden en dat lukte, maar ook nu kruiste er weer iemand mijn pad, die me zou kunnen helpen mijn doel vast te houden. Samen zouden we de reis maken om dit doel te bereiken, maar helaas, hij ging op reis en mijn einddoel werd niet bereikt. En weer ging ik op pad, zoekend naar een straat, zoekend naar mijn nieuwe uitdaging. 

 

De doodlopende straat

Toen ik dacht, dat deze straat het zou moeten zijn, bleek hij doodlopend te zijn. Waarom vind ik niet het warme welkom, waarom vind ik niet dat, waar ik naar zoek, waarom is mijn doel nog niet bereikt en geef ik het op? Mijn einddoel is wel in zicht, het zal uiteindelijk daar zijn waar het mooi is en rustig is en waar iedereen van elkaar houdt, waar geen gemene dingen worden gezegd, waar geen bedrog is, waar niemand gekwetst wordt, waar liefde is en waar ik me welkom voel, waar ik me geliefd zal voelen. Ik ben aan het eind van de doodlopende straat, ik wacht nu maar gewoon af.

 

 

 

 

 

 

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.