Erg leuk die reacties van iedereen. Ik had niet gedacht dat mijn verhaal zo zou aanslaan. Erg leuk. Hier weer vervolg…

Verschrikkelijk alleen zijn..
De verloskundige reed met Maaike naar het ziekenhuis. Ik mocht even wat spulletjes pakken thuis en ben er achteraan gereden naar het ziekenhuis. Onderweg voelde ik me kei-zenuwachtig. Wat stond me nu weer te wachten? Zou het allemaal goed gaan? Misschien is ze al geboren als ik in het ziekenhuis aan kom? Ik ging van alles uit. Je wist maar nooit met Maaike.
Aangekomen in het ziekenhuis bleek Maaike al in een verloskamer te liggen. Weer met die banden om haar buik enz. De weeën kwamen erg onregelmatig. Ze waren niet zo heftig volgens de registratie. Was ze aan het overdrijven? Voelde ze echt zo’n pijn zoals ze zei? Ze kon in ieder geval niets van me hebben. En ik bedoelde het allemaal zo goed. Ik pufte zelfs met haar mee. Ik was ook nog wat geboortekaartjes aan het afmaken, want we hadden er nog niet genoeg zei ze.
Na een paar uur moest Maaike maar naar een kamer gaan op de kraamafdeling. Het zou nog wel even duren zeiden de verloskundigen en de gynaecoloog. Ik kon maar beter naar huis gaan. Maaike zou morfine krijgen tegen de pijn en de weeën gingen wel door. De kraamverzorgsters in het ziekenhuis zouden mij bellen als de bevalling in gang gezet werd.
Ik ben dus naar huis gegaan. Met lood in mijn schoenen…. Ik ben in bed gaan liggen, maar heb volgens mij niet geslapen. Ik heb nog even met Maaike gebeld en die was zo suf aan te telefoon. Ze praatte met me tussen de weeën door. Ik vond het verschrikkelijk om haar achter te moeten laten. De kraamverzorgsters hadden mij gezegd voor ik weg ging dat de psychiater van het ziekenhuis nog even langs zou gaan bij Maaike. Toen snapte ik eigenlijk niet waarom en heb ik dat gewoon maar aangenomen. Nu na al die jaren begrijp ik dat Maaike zich misschien heeft ingebeeld dat ze echt weeën had ipv de harde buiken die ze voelde.

Een dochter! Zo mooi! Zo lief!
In de ochtend werd ik gebeld door het ziekenhuis. Het was nu echt begonnen. Ik heb me gedoucht en ik ben naar het ziekenhuis gereden om Maaike bij te staan tijdens haar bevalling. We hebben gezellig samen zitten puffen. We hebben gelachen. Ik ben uitgescholden. Ze had me nodig. Ze wilde geknuffeld worden. Het volgende moment moest ik maar weg gaan. Ze haatte me. Wat dagelijks gebeurde, gebeurde nu nog vaker in minuten tijd. Erg vermoeiend, maar ik gaf niet op. Ze vroeg toch steeds weer om me? Na 25 uur kon ze dan eindelijk gaan persen. De vliezen braken en nu moest het echt snel gaan. Onze kleine meid had in het vruchtwater gepoept! Ik heb er echt voor gezeten. Ik heb zitten kijken hoe Sanne geboren werd. Wat een wonder zeg! Ik werd papa. Ik wilde het iedereen vertellen! Het was alleen zo laat op de avond! Maaike wilde iedereen er bij hebben. Ik moest gaan bellen! Ik zei: “zullen we dat morgenochtend doen? Iedereen ligt nu al te slapen!” Die blik van Maaike! Pff. Ik kon er niet eens tegenin gaan. Ik had er op dat moment ook geen energie meer voor. Ik heb dus haar moeder, broer, mijn ouders, zus enz.. gebeld. Ze moesten komen. Dat hebben ze ook gedaan.

Het werk zat me niet mee.
Ik had met mijn werk geregeld, dacht ik, dat ik een week vrij zou zijn. Ik liep nog stage als politieagent. Volgens mijn stagebegeleider had ik nog niet genoeg uren gemaakt en moest ik toch echt nog een paar dagen komen werken. Ik snapte daar niets van, want ik had toch echt genoeg uren gemaakt. Maaike vertrok naar het kraamhotel. Dat hadden we goed geregeld. Echt heerlijk zo’n kraamhotel. Je hoeft niet te wassen. Je hoeft geen eten te koken. Als er kraamvisite komt maken ze beschuit met muisjes en de koffie. Het is echt een hotel! Wat een rust! Maaike voelde zich daar helemaal op zijn plaats want ze hoefde maar te bellen en er kwam een kraamverzorgster. Voor het eerst sinds 9 maanden hoefde ik niet steeds te komen opdraven om prinses Maaike te bedienen. Dat voelde als een opluchting en ik had ook echt het gevoel dat we dichter tot elkaar kwamen hierdoor. Dat ik een paar dagen moest gaan werken vond ze niet leuk, maar dat kon ik gaan doen zonder problemen. Twee dagen waren het slechts. Een dag daarvan moest ik naast het ziekenhuis een verhoor doen van een verdachte. Dan snap je wel dat ik even met mijn collega naar die kleine meid kom kijken toch? Helaas voor Maaike was mijn collega een vrouw. Ze kon zich weer van alles inbeelden. En ja ik moest toch weer echt mijn best doen om Maaike er van te overtuigen dat ik toch echt niets anders deed met die collega dan werken. Ja maar vind je dat niet sexy dan een vrouw in uniform? Vond je haar knap? Vond je haar knapper dan ik? Mijn roze wolk was snel over helaas. Gelukkig was het mijn stagebegeleider die diezelfde dag belde dat hij een fout had gemaakt. Ik was vrij, voor de rest van de periode.

Thuis.
We kwamen thuis met de kleine meid. Alles was mooi gepoetst, de was was aan kant, want als Maaike haar middagdutje deed samen met Sanne in het kraamhotel ging ik even naar huis met de fiets, om te poetsen. Maaike was daar blij mee en voelde zich welkom thuis. We gingen een leuke tijd tegemoet en het ging ook lange tijd goed. Ondanks de slapenloze nachten hebben we echt een paar maanden heel fijn naast elkaar geleefd. Het was leuk en nieuw, papa en mama zijn. Voor een baby’tje zorgen. We hadden soms ruzie wie de fles mocht geven of wie haar in bad mocht doen. Erg herkenbaar voor alle ouders denk ik. Leuk toch? Sanne groeide als kool. Na een paar maanden sliep ze echter nog steeds niet door. Ik werkte full-time in de onregelmatigheid en kon soms geen zicht houden op de dagstructuur die Maaike had voor Sanne. We hadden een huilbaby zei ze. Dat had ze ergens gelezen. Huilbaby’s zijn ontroostbaar. Als Sanne bij mij op mijn buik lag te slapen was ze toch echt heel tevreden en sliep ze de hele nacht door. Weliswaar op mijn buik, maar ze had haar rust. Voor ik het wist had Maaike toch weer contact opgenomen met hulpverleningsinstanties omdat haar dochter een huilbaby was. Ze had hulpverlening nodig voor haar dochter (of voor haarzelf?).

En hulp kregen we…
Een troostkoffer. Muziek om je baby rustig te krijgen. Allerlei boeken waar in stond hoe je met een huilbaby moest omgaan. Ze kreeg een cursus om in te bakeren. En dat ging allemaal maar door. Ik was in die tijd op mijn werk enorm in ontwikkeling. Ik werkte in de noodhulp en reed meldingen voor alles waar 1-1-2 voor gebeld werd. Alle mogelijke traumatische gebeurtenissen gingen aan mij voorbij. Mooie, moeilijke, slechte dingen. Keuzes maken, beslissingen nemen. Zwaar werk, maar dankbaar werk. Ik kon het niet mee naar huis nemen. Ik kon het ook niet ventileren. Ik zou een boek kunnen schrijven over mijn ervaringen als politieagent. Geweldige job, erg veelzijdig en ambitieus. Geen enkel moment was hetzelfde, geen enkel moment was gepland. Alles kwam zoals het kwam, maar wanneer ik thuis kwam was Maaike degene die de aandacht nodig had. Ik kreeg een kind in mijn armen gedrukt en Maaike pakte haar rust. Ze had echt even geen energie om naar mijn verhalen en ervaringen te luisteren van de o zo heftige dingen die ik die dag weer had meegemaakt. Maaike had een hulpverleenster die haar kwam helpen met dagstructuur. Die een luisterend oor had. Ik stond voor haar klaar, 24 uur per dag. Want als ze me ’s nachts belde dat er een inbreker in de tuin stond wist ik haar via de telefoon over te halen om het buitenlicht aan te doen en er van de overtuigen dat het misschien een kat was en dat de achterdeur zomaar niet open te breken was.

Wordt vervolgd….

Interesse in het boek? www.sjoerdjong.nl
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.