Iedereen lacht om mij, iedereen lacht met mij, ik doe gezellig, ik doe leuk, maar ik doe te vaak en te veel alsof.......
Doen alsof
Ja, ik kan het goed: doen alsof. Ik heb het geleerd in de jaren. Niemand mag mijn verdriet zien, niemand mag mijn pijn zien! Ik heb geleerd, dat je vrolijk moet zijn. Ik heb geleerd dat je er voor een ander moet zijn. Ik heb geleerd dat je niet mag klagen. Ik heb geleerd, dat mensen alleen maar willen dat je doet alsof! Doen alsof je gelukkig bent. Doen alsof je vrolijk bent, doen alsof er niets aan de hand is. Ik ben er een meester in, ik kan het heel goed. Mijn ware gevoelens kent niemand, iedereen denkt: ah, die vrolijke vrouw, zij straalt en lacht altijd! Ja ik doe heel vaak alsof. Ook als het niet goed gaat, ik blijf lachen, ik blijf laten zien hoe goed het gaat. Maar niemand weet hoe het werkelijk gaat!

Waar komt het vandaan?
Een moeder, altijd ziek. Een moeder die steen en been klaagt. Een moeder die alle aandacht opeist. Een schoonmoeder, ook altijd ziek, ook altijd klaagt en zelfs ziek wordt, omdat jij ziek bent. Wil je dan ziek zijn? NEE! Wanneer er weinig, tot geen aandacht wordt gegeven aan iemand die verdrietig is, of pijn heeft, dan voelt het alsof je geen verdriet mag tonen, of dat je geen pijn mag aangeven. Maar ook, het voorbeeld wat je hebt gehad, is afstotelijk. Mensen die alsmaar klagen. Hoe serieus nam je ze nog? Wanneer er werkelijk wat met ze haan de hand is, dan denk je nog steeds dat het niet erg bijzonder zal zijn!

Verdrietig bij je ouders komen, want het gaat niet goed in je huwelijk: dan verwacht je toch een arm om je heen? Je verwacht minstens dat ze naar je luisteren! Maar mijn ouders vonden dat ik niet moest zeuren, ik had zelf voor deze relatie gekozen, dus moest ik de problemen ook maar mooi uitzoeken. Zou ik dan nu moeten laten weten hoe ik me voel? Laat ik dan nu weten of ik gelukkig of juist ongelukkig ben? Nee hoor, ik doe alsof, ik laat niemand mijn ware gevoelens blijken.

Eenzaam
Zo ben je eenzaam, ook al heb je veel vrienden en familie om je heen. Je bent eenzaam, omdat niemand het begrijpt en omdat niemand het weet. Je bent eenzaam met je pijn en je verdriet, zelfs de dierbaarsten in je leven weten het niet. Ik doe alsof ik gelukkig en tevreden ben, ik doe alsof ik vrolijk ben, maar ik ben het helemaal niet, ik heb verdriet en ik heb pijn! Ik mis mijn leven, ik mis wat ik kon, ik mis de vrouw, die ik in werkelijkheid ben. Ik ben eenzaam en alleen met mijn eigen doen alsof. Want dat is mijn redding, zolang ik doe alsof, dan ben ik nog in the picture, maar wanneer ik naar buiten treed, dan ben ik bang dat ik nog meer kwijt raak, dan ik al kwijtgeraakt ben. Dus ik blijf een pretender....

Veel meer mensen
Ik ben echt niet de enige, die zo goed kan doen alsof, er zijn veel meer mensen die het ook goed kunnen. Weet jij wie het zijn? Nee, natuurlijk niet, het zijn de beste acteurs die je je maar voor kunt stellen! De alsofdoeners weten het wel van zichzelf, dus die vinden zich wel in dit verhaal. Beste mensen, probeer eens wat meer begrip voor anderen op te brengen en met elkaar te leven, probeer eens door het schild van alsof doen, door te prikken. Je vriendschap kan dan zoveel meer waard worden. En je zult een stukje eenzaamheid van een ander weg kunnen halen.

http://www.youtube.com/watch?v=1ujv9aEUSyQ&ob=av2n
Oh yes I'm the great pretender
Pretending I'm doing well
My need is such I pretend too much
I'm lonely but no one can tell
Laat een reactie achter
Kirsti schreef op 11 Oct 2011 om 14:07
Hij is weer heel mooi en zo herkenbaar! Ik hoor graag de verhalen achter de maskers maar het blijft moeilijk om je eigen masker te laten vallen. Liever een diepgaand treurig gesprek dan alleen maar vrolijke oppervlakkige nietszeggende verhalen. Waarom is het dan zo moeilijk om je eigen masker te laten vallen? Omdat ik er ook van uit ga dat mensen vertrekken als mijn dip te lang duurt. Lief en leed, over en weer! Ik zeg zo vaak als ik mijn problemen bespreekbaar maak, ik klaag niet! het is ook geen klagen maar het benoemen bespreken van problemen om samen tot een oplossing te komen of gewoon gedeelde smart!
rinajansen schreef op 11 Oct 2011 om 15:07
in jezelf laten kijken is het moeilijkst dat er is :( op dat moment ben je kwetsbaar
Ir schreef op 11 Oct 2011 om 15:44
Herkenbaar artikel. Als je zegt dat het niet zo goed met je gaat, praten de meeste mensen er overheen en beginnen over zichzelf. Ach ja, denk ik dan, ik heb in ieder geval niet gedaan alsof. En als het niet zo goed met me gaat, blijf ik in ieder geval wel lachen, want anders zak je alleen maar verder af. ;)
Ben schreef op 11 Oct 2011 om 15:59
Een plus. Laat het je leven niet lijden. Leid je eigen leven want dat doen anderen ook.
romylisa schreef op 11 Oct 2011 om 15:59
Bij een aantal mensen ben ik wie ik ben, maar meestal net zoals jij; lachen, vrolijk en gek doen... "Voor jou zet ik mijn masker af, en hoop dat je dan ziet... dat ik gewoon een joker ben, die lacht om zijn verdriet" *Marco Borsato*
Tandra schreef op 11 Oct 2011 om 17:11
Ik doe zelden alsof en men vind mij dan ook vaak een dwarskop en een pessimist... het is een kwestie van kiezen, zoals met vrijwel alles in het leven!
stormerwout schreef op 11 Oct 2011 om 17:18
het draait allemaal om zelfvertrouwen en zelfbeeld, een enorme valkuil voor vele mensen. Je hebt dit fantastisch onder woorden gebracht!
Bea68 schreef op 11 Oct 2011 om 18:58
ik wil hierop graag antwoorden met een gedicht van mij.
Ik heb mijn masker op vandaag,
waarom, vraag dat maar niet.
Mijn masker lacht altijd vanzelf,
en mij, mij lukt dat niet!
Ik heb mijn masker op vandaag,
omdat verdriet me overmand.
Maar niemand zal dat zo maar zien,
omdat mijn masker lacht!
Ik heb mijn masker op vandaag,
en hoop dat niemand t` ziet.
Omdat achter dat lachende masker,
schuilt 1 klein hoopje verdriet!
Nickelton schreef op 11 Oct 2011 om 19:09
mooi gedicht van bea en ik herken het wel een beetje. Maar ik ben een kerel, zal er wel minder last van hebben denk ik.
Jack-Hage-Sr schreef op 12 Oct 2011 om 09:11
Zeer mooi geschreven, altijd je zelf kunnen zijn, niet onbelangrijk !d
yvonne-luten schreef op 18 Oct 2011 om 15:19
Het is een herkenbaar fenomeen, vele onder ons leven zo.
Kolina schreef op 20 Oct 2011 om 17:42
Mooi geschreven. En ja ook ik herken dat. Heb jaren lang zo geleefd. Nu niet meer, nu mag ik zijn wie ik ben en weet je wat, door het masker te laten vallen ben ik toch vrolijk gebleven omdat mensen me nu waarderen voor wie ik ECHT ben. Probeer het, stapje voor stapje en je zult echte vrienden leren kennen.
Lid sinds 2 jaar
3290 reacties geplaatst
4038 artikelen beoordeeld
575 artikelen geschreven

Gerelateerde artikelen
Merel beveelt aan
- Multimiljonair zonder iets te doen!
- Genezing, een knipoog van God
- De koningin van de disco: Donna Summer overleden 17 mei 2012
- Aanpak van Loverboys en Pooiers (1)
- De nieuwe ‘Steve Gadd’, drummer bij Eric Clapton?
- Eelt op je voeten. wat kan je eraan doen?
- Wat verstaan we onder naastenliefde









verbijsterend62 schreef op 11 Oct 2011 om 13:21
Volgens mij zijn dat er velen die doen alsof; over je problemen praten wordt in deze wereld al snel als klagen gezien; dat mag niet, je moet positief zijn, niet zeuren enz. Ik denk dat de meeste mensen geen trek hebben in iemand die niet vrolijk is; dat is te confronterend. Heel goed artikel, denk dat bijna iedereen dit wel herkent!