Misschien een heftige openingszin maar dit is hoe ik me op dit moment voel. Schrijf het van je af is 1 van de adviezen die ik regelmatig lees als iemand in de knoop zit dus bij deze.

Ja, ik zit in de knoop. Zo noem ik het ook altijd, geen idee wanneer ik ermee begonnen ben. Maar als ik down ben, of depressief “heb ik een knoop” Een klont in mijn maag die overal tegenaan lijkt te drukken.
Vroeger, als kind kon ik het geen naam geven. “Ik ben bang” – dat benaderde het dit gevoel nog het meest. Waar ik bang voor was, dat wist ik niet. Er was alleen dat gevoel.
Had ik het toen maar verteld, maar dat deed ik niet. Vraag me niet waarom ik die gevoelens voor mezelf hield. Misschien omdat het bij me hoorde, vond ik het normaal om met zo'n knoop in mijn maag te leven. Hoe benoem je het eigenlijk?

Mam ik ben bang.
Waarvoor schatje?
Weet het niet....

Gemakkelijker was om ziek te worden. Dat werd begrepen. Buikpijn kun je benoemen, oorpijn ook.
Dus ik werd ziek.
Thuis was ik veilig – school was dat niet.

Ik hoorde er niet bij, stond alleen in de groep.
Waarom, weet ik niet. Voor een deel mijn eigen schuld denk ik. Ik was en ben niet echt toegankelijk, moeilijk te doorgronden en te verlegen en te sociaal onhandig om naar voren te dringen en een plekje op te eisen.

Nog steeds eigenlijk.
Mij hoor je niet in een groep. Ik voel me ongemakkelijk, weet nooit wat te zeggen. En als ik het weet, zeg ik het niet. Durf het niet, ben bang dat mensen het gek zullen vinden, of nog erger me negeren.
Dus zet ik mezelf bij voorbaat al buiten de groep.

Het is niet zo dat anderen dit doen. Als ik ergens nieuw was, zoals op een nieuwe school werden er wel pogingen gedaan om me erbij te betrekken maar ik hield de boot af.
Bang, onzeker en dodelijk verlegen.

Het is gemakkelijker geworden, ik weet me er vaker over heen te zetten maar het duurt lang voor ik me ergens zo goed op mijn plaats voel dat ik mee ga doen met de groep.
Er zijn plekken waar ik geen schroom heb om me in een gesprek te mengen, of een praatje te beginnen. Het zijn er niet veel maar na een levenl ang zwijgend aan de rand van kring te hebben gezeten is het een vooruitgang.

Laten we het over die depressie hebben.

Al kunnen we het niet zo noemen. Artsen – ja, ik heb medicijnen en therapie gehad – benoemen het als depressiever buien.
Mij maakt het niet uit. Het verandert er niets aan.

Er mist dus een stofje in mijn hersenen en dat is één van de oorzaken, was het dat alleen waren medicijnen de wonderoplosing en dat is het helaas niet. Ze hielpen wel wat maar maakten me ook anders. Ik voelde me er niet prettig bij en ik zal ze alleen weer nemen als het heel heel erg is.
Wat het nu niet is.
Een andere oorzaak is de overgang, had ik er de week voor ik ongesteld werd meer last van nu kan het elk moment gebeuren. Hormonen gieren door mijn lijf. Plus al die andere ongemakken die bij de overgang horen. En ik ben nog geen 45!!!
Maar ja, dat is een familie ding, mijn moeder dacht toen ze 36 was dat er een vierde op komst was. Was niet zo.

Ik begon dit stuk met de zin:
Ik hoor er niet bij, sta overal buiten.

Zelfs hier op Xead bekruipt me dat gevoel wel eens. Ten onrechte, laat ik dat vooropstellen.

Toch ik ben vaak aanwezig, lees en reageer veel maar heb niet het gevoel dat ik doorkom. Dat ik de finesses van de omgang met anderen niet in de vingers heb.
Wanneer schrijf je bijvoorbeeld iemand een PB, en wanneer wordt dit als opdringerig ervaren?
Hier komt dat gevoel van niet opdringerig willen zijn weer naar boven.

Mijn sociaal netwerk is niet groot. Ook niet op het internet, en eigenlijk hoeft dat ook niet voor mij. De mensen die wat mij betreft mijn verhalen mogen lezen en precies weten wie ik ben zijn op één hand te tellen. Een aantal van hen zijn ook nog VOA (vriend op afstand) en spreken geen Nederlands. Dus dat wordt het niet. Ik promoot mezelf dus niet op Facebook, daar draag ik een onpersoonlijk masker die iedereen mag zien

Jullie, op Xead, weten minder van me maar tegelijkertijd zoveel meer.
De belangrijke zaken, die deel ik hier.
Mijn verhalen bijvoorbeeld.

Valt het jullie op – de genen die ze hebben gelezen – dat ik vaak over buitenbeentjes schrijf? Mensen die er niet helemaal of helemaal niet bij horen?
Het kan zijn omdat ik me vaak zo voel.

Nou ja,
Laat het nou maar eens uit zijn met dat zelfbeklag. Ik schrijf mezelf alleen maar dieper in de put.

IK BEN NIET ZIELIG IK VOEL ME ALLEEN EVEN ZO!

Als je bovenstaande lees kun je denken dat ik een eenzaam en verdrietig persoontje ben. Nee, dus.
Soms wordt ik met mijn neus op de feiten gedrukt dat ik niet veel mensen ken. Met de feestdagen of verjaardagen om maar wat te noemen.
Meteen vraag ik mezelf dan af of ik werkelijk een druk sociaal leven wil hebben.

Een vraag die ik met een volmondig NEE kan beantwoorden.
Laat mij nou maar veel thuis zijn, veel lezen en schrijven. Hier voel ik me veilig, me op mijn best. Laat me er maar op uit trekken met mijn hond, de natuur in.
Niet alleen, mijn zus is mijn beste vriendin en ik heb ook nog een vriendin met wie we al meer dan 25 jaar omgaan. En ik heb de manege waar ik elke week uren doorbreng. Paardrijden en koffiedrinken met een hecht clubje bij wie ik me wel thuisvoel.

Heb dus maar geen medelijden met me.
En uit die depressie kom ik ook wel weer. Het is al een stuk minder dan een paar dagen geleden.

Word fan

Laat een reactie achter

-0

Edwin-Bruinooge schreef op 20 Feb 2012 om 11:26

Karazmin, bij heel veel wat jij schrijft kan ik zeggen: "Me too!" Ik heb ermee geworsteld en gelukkig overwonnen. Ik wens jou hetzelfde toe. En op een of andere manier twijfel ik er ook niet aan.

-0

Neshni schreef op 20 Feb 2012 om 11:28

Heel herkenbaar!
Heel veel sterkte en blijven schrijven, hoor!

-0

Merel schreef op 20 Feb 2012 om 11:28

Sterkte, het komt goed, het voorjaar is in aantocht, de bloemen gaan weer bloeien en de zon weer schijnen!

-0

Ingrid2 schreef op 20 Feb 2012 om 11:35

Goed dat je er over schrijft, uiten is erg belangrijk. Fijn ook dat je je hier toch vertrouwd genoeg voelt om dat te durven. Ik lees je graag, je hebt een prettige schrijfstijl. Sterkte en hopelijk duurt het niet te lang!

-0

RachelenHans schreef op 20 Feb 2012 om 11:38

Ik ben blij dat het weer wat beter met je gaat. Ik vind je niet opdringerig. Als je een pb wil sturen, moet je dat gewoon doen. De meeste mensen zullen dat wel waarderen.

sterkte met alles en weet dat je waardevol bent.

Rachel

-0

Aicha1968 schreef op 20 Feb 2012 om 11:44

Ik lees juist altijd heel graag jouw reacies onder mijn artikelen en ook onder die van anderen. Voor mij ben je juist door deze reacties altijd duidelijk aanwezig hoor. En dat je wel weer uit die depressie komt geloof ik ook wel weer. Dat van je afschrijven helpt misschie toch wel een beetje.
Dikke duim.

-0

Roswitha78 schreef op 20 Feb 2012 om 11:55

dit is ZO herkenbaar voor mij! Ik probeer gewoon te accepteren dat ik geen groepsmens ben en dat ik af en toe gewoon echt niet weet wat ik zeggen moet.. heb het opgegeven om mijn best te doen.. this is me... Vind het heel openhartig van je dat je dit schrijft en geeft me een enorm gevoel van herkenning.. je ben dus niet alleen hierin..

-0

yrsa schreef op 20 Feb 2012 om 12:01

herkenbaar idd. sterkte!

-0

tipgever83 schreef op 20 Feb 2012 om 12:02

zeker herkenbaar ! duim voor je artikel !

-0

Ben schreef op 20 Feb 2012 om 12:15

Een duim omhhog. Wat een trauma. Cijfer jezelf nooit weg en wees trots op jezelf dat je er nog bent.

-0

pooky schreef op 20 Feb 2012 om 12:31

ik heb diep respect voor je dat je je verhaal hier met ons durft te delen, wens je heel veel sterkte duim voor je artikel

-0

galaxy schreef op 20 Feb 2012 om 13:25

Heel veel sterkte.
Duim.

-0

Miesje11 schreef op 20 Feb 2012 om 15:14

Het is heel dapper van je dat je dit hebt gedeeld met ons. En het is ook heel juist geweest want zoals je kunt zien wil iedereen je een hart onder de riem steken, je laten weten dat je gewenst bent en kostbaar! Ik heb in verschillende artikelen geschreven dat mijn dochters parels zijn maar dat ben jij ook! Jij bent waardevol en uniek. Je bent bijzonder gewenst en geliefd.
Kop op hoor meiske, echt, er komt een tijd dat je de vogeltjes zult horen fluiten en de zon op je gezicht zult voelen.

-0

Rose_love schreef op 20 Feb 2012 om 18:02

Blij dat je dit hier kan delen! Echt waar. Ik ben altijd blij met jouw reacties en pb's hoor! Geloof maar in jezelf... ik weet dat het moeilijk is.. Maar alles komt toch zoals het komt. Ik hoop dat je er snel bovenop bent. x

-0

angy schreef op 20 Feb 2012 om 20:56

Goed zo! Je bent een nadenkende individualist, iets om trots op te zijn. Duim en fan erbij!

-0

oussamaz1 schreef op 20 Feb 2012 om 21:10

fan en top man dikke duim en groetjes ous

-0

Henie schreef op 20 Feb 2012 om 21:22

Heel goed geschreven, sterkte!

-0

theun50 schreef op 20 Feb 2012 om 22:01

Het feit dat je erover schrijft is de garantie dat je er wel uitkomt.
Duim voor zoveel openhartigheid!

-0

alleen-16 schreef op 20 Feb 2012 om 22:04

Annelies, je hebt misschien gewoon een winterdip. Dat komt veel voor, vooral bij vrouwen.

-0

doortje schreef op 20 Feb 2012 om 23:51

Kijk eens hoeveel mensen er last van hebben! Gedeelde smart is halve smart (heet dat toch? ik maak er wel eens een zooitje van.. dat terzijde) Maar meis, ben blij te lezen dat het alweer wat beter gaat. Kijk in de spiegel en lach naar jezelf! Dat werkt weet je... ;-)) x

-0

Sandra-Philippo schreef op 21 Feb 2012 om 00:39

Herkenbaar. Sterkte jouw kant op..

-0

Taco-Veldstra schreef op 21 Feb 2012 om 10:26

Daer Karazmin, Ik herken veel in je verhaal en ik beken ik heb ook wel eens een melancholische bui!
Duim Taco

-0

Babbelaarstermetdiepgang schreef op 21 Feb 2012 om 11:35

Het feit dat je het erkent en er bewust van bent is een schone zaak. Ik ben overtuigt dat je het overwint en dan als persoon nog sterker en krachtiger in het leven zal staan. Duim

-0

claire001 schreef op 21 Feb 2012 om 13:20

ik vind je verre van opdringerig in tegendeel ik vind het heel fijn dat je reacties plaatst jij bent overal bij en je kan altijd op je steun rekenen en dat vind ik een topper! Ik weet dat je wel zo goed als altijd een reactie bij me plaatst geweldig toch. En ik herken er heel veel in. Dus heel veel knuffels en sterkte maar vooal kom er doorheen, en wij nemen je er wel helemaal bij! knuffels claire

-0

madje88 schreef op 21 Feb 2012 om 13:24

Ik vind je betoog hier duiden op veel kracht, moed en inzicht. Je bent een sterk persoon in mijn optiek, je durft je open te stellen, je kwetsbaar op te stellen en je te uiten. Ik heb respect voor je hoe je met alles omgaat. Ik heb geleerd dat ik niet voor anderen moet denken. Ik voelde me ook vaak en snel 'teveel' of 'er niet bijpassen'... als je dat zelf altijd zo invult, ontneem je anderen de kans om je erbij te laten. Anderen hebben een eigen visie, en een eigen mening. Als mensen me opdringerig vinden,of me er een keer liever niet bij willen hebben, durf ik er nu op te vertrouwen dat ze dat zullen zeggen. Op die manier ontneem ik mezelf dat soort kansen niet meer. Jij bent een mooi mens, jij mag er zijn. Precies zoals je bent, precies wie je bent. Met alles erop en eraan. Voel je niet schuldig, laat je lekker gaan. Wie het lezen wil leest het, wie reageren wil, reageert. En wie niet, die hoeft niet. Vrijheid, eerlijkheid, openheid.. Iedereen in zijn waarde. Je depressie is moeilijk kan ik me voorstellen, ik zit nu een maand aan de antidepressiva.. merk nog weinig, maar probeer bewust met mijn eigen negatieve gevoelens om te gaan. Ups en downs he.. ;) Sterkte, laat je niet gekmaken. Ook niet door jezelf ;)Liefs! en Duim.

-0

Mivak schreef op 21 Feb 2012 om 21:26

Ik denk dat je een vorm van faalangst hebt. Daar kun je je prima voor laten behandelen.Kijk eens in de bieb of ze een boek hebben van Emiel Ratelband. Sterkte,
Mivak

-0

Kaatje1970 schreef op 22 Feb 2012 om 10:12

Ik zit op dit moment in een dubbele depressie, dus snap een beetje hoe je je voelt. Sterkte ermee!

-0

Frietje-Goulash schreef op 22 Feb 2012 om 10:25

Wat mij betreft hoor je er wel helemaal bij.
Vele 'buitenbeentjes' samen vormen ��k een groep!
Sterkte, en vooral schrijven blijven.

-0

Katinka900 schreef op 22 Feb 2012 om 12:56

Heel goed dat je er over durft te schrijven. Heel veel sterkte!

-0

Liraatje schreef op 01 Mar 2012 om 17:13

Heel veel sterkte. Het alleen voelen. Bijna onmenselijk eigenlijk. Ik schreef er vandaag nog een artikel over.

-0

Carina82 schreef op 19 Apr 2012 om 23:23

Diep respect! En op veel punten herkenbaar. Las vorige week een artikel over introverte mensen, denk dat ik dat ben. En ik vind het prima. Heb me er bij neergelegd dat ik sociaal gezien niet zo goed uit de verf kom. Fijn om met de hond erop uit te gaan he, net als schrijven, ik kan me heerlijk uitleven in schrijven.