Je denkt jezelf goed te kennen en plotseling is daar die ommezwaai

Niets is veranderlijker dan een mens.

Trouw aan wat ik doe

Ik leef op de zekerheden van het leven. Als ik denk, daar ga ik voor 100% voor, laat ik dit niet snel los. Vele lovende verhalen en gedichten heb ik geschreven, over en op mijn vorige schrijfsite. Het was mijn leven, ik voelde me zo dankbaar en ik zou nooit en te nimmer overstappen naar een andere site, totdat, het is ongelofelijk, ik ben overgestapt van de ene op de andere dag. 

 

 

 

Naar  

 

Dit geld ook voor mijn werk

Ik ging er vanuit dat ik structuur in het werk nodig had. Dat ik precies wilde weten wat ik moest doen, het liefst had ik dit op papier voor mezelf staan. Maar zo van lieverlee is dit veranderd in juist onverwachte situaties midden in de nacht. Het werk bij het acute team gaf zoveel dynamiek dat ik het zelfs leuk vond. Hoe meer ik op te lossen had, des te beter. Helaas is dit bijna voorbij, maar het is wel heel verrassend.

Vanuit vroeger

Ik denk dat ik door de onderdrukking in mijn jeugd niet volledig tot ontplooiing ben gekomen en dat dit nu steeds meer gebeurd. Het is een stukje zekerheid die ik nu krijg, door dingen gewoon te doen. Verder ook de overtuigingen los te laten dat ik bepaalde dingen niet kan. Ik ben dit gaan geloven omdat ik het als kind iedere dag hoorde dat ik dom was en dit werkt gewoon door in je leven.

Toch blijft die rode draad wel meelopen, maar het wordt wat milder allemaal.

De ontplooiing = berusten dat ik zoveel tekort ben gekomen

Ik denk dat dit het meer is. Het rugzakje gaat immers mee en je kunt twee dingen doen, of verbitterd zijn en blijven, of toegeven dat je bepaalde dingen nooit onder de knie zult krijgen. Het zogenaamde roeien met de riemen die je hebt.  

 

Verklaringen zoeken

Dit is een zeer bekend gegeven voor mij en dat ben ik steeds meer los gaan laten. Waarom zou ik mij bezig houden om er achter te komen, waarom bepaalde dingen niet lukken. Waarom zou ik mij bezig houden van het waarom?

Dit heeft zo weinig zin ben ik achter gekomen. Daarom is de vraag die ik stelde als thema van dit artikel, waarom ga ik van de ene site naar de andere eigenlijk overbodig. Ik zie het zelf eigenlijk, als een, het er aan toe zijn, om iets anders uit te proberen. Het schrijven hier is weer heel anders dan op de vorige site. Ik heb gewoon wat meer uitdaging nodig en een verbreding met mensen die ook veel schrijven.

De gedichten

Het gedichten schrijven laat ik even los, want dat is gewoon veel te weinig stof om een artikel mee te vullen. Ach, even in de kast zetten kan ook geen kwaad. Gewoon even een zijweg in wat het schrijven betreft en ik zie mij op een gegeven moment wel weer naar de gedichten toegaan, want dat is toch wel mijn grote gave.

Aandacht voor je talent

Durf; bijzonder, eigenaardig, onvoorspelbaar te zijn.

Ieder mens heeft iets waar hij/zij goed in is.
Dit noemen we een gave of talent.

We krijgen dikwijls opmerkingen waar we juist niet goed in zijn.
Je kunt niet worden of zijn wat je niet bent.

Vroeger werd je beroep door anderen uitgekozen.
Gelukkig is dit nu in de meeste gevallen anders.

Meestal wordt je talent zichtbaar voor jezelf.
Maar je moet er natuurlijk wel open voor staan.

Voor mij is dit het schrijven, ik weet dit al jaren.
Toch wordt de drang om te schrijven steeds groter.

Vooral sinds ik schrijf-sites gevonden heb.
Gedachten; worden letters, dan woorden, dan zinnen.

Omgezet in verhalen en gedichten.
Leuk om te doen, leuk om te lezen, leuk om te leren.

Genieten

Eigenlijk doet het er niet zo toe wat je doet. Als je er maar van geniet. Werk, schrijven, sommige dingen ervan zijn minder leuk, maar dat hoort bij het leven. Ik ben best benieuwd hoelang ik hier zal blijven op Xead.

Maar laat ik hier niet teveel mee bezig zijn. Genieten en nog eens genieten. Ik laat de letters rollen tot woorden, zinnen, artikelen. Tjee, weer één  af. Ik moet zeggen, ik ga hier op net zo’n rap tempo als op de andere site. Daar is in ieder geval niets aan veranderd :) 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.