Is het dan opgeven? Is mijn strijdlust dan echt weg? Wil ik echt niet meer vechten? Nee, de anorexia is echt te sterk en ik kan er niet meer tegen vechten.
De dip duurt te lang
Degene die het hardst riep dat 2012 haar jaar ging worden, was ik.
Ik zou doorvechten, overwinnen en de anorexia achter me laten, voorgoed.
Het jaar begon anders, het begon met een flinke dip. Een dip die mij nu inmiddels meer dan een paar kilo heeft gekost. Blij? Ja, op de weegschaal ben ik blij.
Voor even ben ik blij, want het is nog niet genoeg.
Dus voor de mensen die zich afvroegen of het wel goed gaat? Nee, het gaat niet goed.
Het is weer zichtbaar voor de buitenwereld. Een wit gezicht, moe, kringen onder mijn ogen en die ''blik'' in mijn ogen. De doodse, bange, enge, dunne blik.
De energie die ik nog heb, gebruik ik om de calorieën te verbranden, wat wil zeggen dat nu vooral mijn huis TE schoon is. Ik ben aan het poetsen, opruimen, nog een keer poetsen, stofzuigen enzovoorts. Ik kan de rust niet meer vinden om even op de bank te gaan zitten met mij laptop en even 'heerlijk' schrijven.
Die vreselijke onrust, die ik een jaar geleden ook had, is er weer.
Stil zitten is verkeerd, daar verbrand je niets mee. Ik moet bewegen, bewegen en bewegen.
Hulpverlening
Weer naar een kliniek? Nee, dat zeker niet. Dat is voor mij niet de juiste hulp.
Ik voel er niets voor om nu, op dit punt, te graven in mijn verleden.
Daar wil ik nu niet mee geholpen worden, wat de oorzaak van mijn anorexia ook is.
De hulp die ik nu nodig heb, is dat iemand mij kan leren anders te denken en om mij weer een normaal eetpatroon te geven.
Die klote anorexia, want dat is het, moet uit mijn hoofd. Maar ik ben de anorexia.
Ik ben zelf die zogenaamde ''ana'' wat ik overigens maar een rot naam vind. Ik ben ik toch? Ik ben toch niet iemand die uit twee personen bestaat? Nee, dat dacht ik..
Ik ben ik maar ik ben ook ik met anorexia. Snap je het nog? Nee? Ik ook niet namelijk..
Het is dat Jacqueline dit vanmiddag tegen mij zei.
Maar welke vorm van hulpverlening is er dan?
Ik dacht dat schrijven mijn hulpverlening zou kunnen zijn en dat is ergens ook wel zo.
Schrijven heeft mij geholpen om dingen kwijt te kunnen raken, een plekje te kunnen geven.
De ontspanning die ik er in kon vinden, heerlijk.
Maar ook het lezen van andere mensen, waar ik veel van kan leren. Dus ja, in zekere zin is schrijven voor mij een vorm van hulp.
Een gesprek met Jacqueline of Lyanne, is voor mij ook een vorm van hulp.
Ook daar kan ik mijn ei kwijt, ook daar kan ik eerlijk vertellen dat het niet goed gaat. Al hoef ik het hun eigenlijk niet te vertellen. De blik in mijn ogen zegt voor hun al genoeg.
Maar ook dit is niet de hulp die mij van de anorexia afkrijgt. Er moet een professional bij komen.
Iemand die echt verstand heeft van zaken, iemand die die vreselijke anorexia echt uit mijn hoofd kan krijgen.
Iemand die mij kan leren dat ik niet dik ben, dat pillen slikken alsof het snoep is heel slecht is, dat ik niet geobsedeerd moet zijn door die klote weegschaal, of door die rot cijfers.
Ben ik dan toch te zwak?
''Ik ga winnen van de anorexia'' riep ik maanden lang. Ik kan het zelf wel. Net als een klein kind, die dacht zichzelf aan te kunnen kleden.
Ik kan het niet zelf. Het lukt me gewoon niet. Ik ben misschien wel sterk ja, ergens, maar niet sterk genoeg om echt te winnen van de anorexia.
Ik ben wel sterk, dat weet ik. Als ik dat namelijk niet was geweest, hadden jullie mij nooit ontmoet. Dan had ik dit jaar niet eens gehaald, want het ging echt heel erg slecht vorig jaar.
Wil ik daar dan weer naar terug? Terug naar de tijd waar ik dan wel dun was, maar niet meer wilde leven? Dat ik zo ongezond was en MOEST gaan vechten om te overleven? Terug naar dat vreselijke ''ik'' persoontje? Nee, dat wil ik echt niet. Maar daarin heb ik geen keuze meer.
Als ik zo door ga zoals ik nu bezig ben, of zoals de anorexia bezig is, dan ga ik daar weer heen. Of ik het nou wil of niet, dat is wat anorexia met mij doet. De enige keuze die ik heb, is hulp zoeken of niet. Beter willen worden of niet, vechten of opgeven. En ik weet wat ik wil. Beter worden, gezond zijn en vechten. Maar dat kan ik niet meer, niet alleen.
Is het dan zwak? Nee, ik geloof het niet.
Misschien is het juist sterk om hulp te zoeken? In welke vorm dan ook? Zegt dat dan niet juist dat ik wel geholpen wil worden? Dat ik dit niet allemaal bewust doe? Dat ik echt van de anorexia af wil zijn?
Ik wil mezelf weer zijn. Weer echt van het leven kunnen genieten, want dat doe ik nu niet optimaal.
Uitzoeken welke hulp er is, wat geschikt is voor mij.
Misschien wel de online hulp, veilig achter mijn schermpje, wie weet..
Ik voel alleen de pijn van "God, waar is ze"
Ik voel alleen de pijn van jou hier bij me missen
En ik kan er niet mee om gaan
Ik kan er echt niet meer mee om gaan
En ik zou wel willen smeken
Je op mijn knieën willen smeken
Als ik wist dat dat nog zin had
Maar de dagen worden weken
En de weken worden jaren
Dit gevecht kan ik niet winnen
Want jij zit veel te diep van binnen
En ik kan er niet mee om gaan
Ik kan er echt niet meer mee om gaan
Delen
Laat een reactie achter
-0
romylisa schreef op 09 Jan 2012 om 16:13
Niet zwak... juist STERK! Je komt er wel meis, al heeft het tijd nodig. Dikke knuff!
-0
Rose_love schreef op 09 Jan 2012 om 16:25
Blijf vechten! Echt! Je kan het! Al ziet op dit moment alles er zo donker uit, weet je nog hoe je aan het eind van het jaar was? Vol goede moed! Probeer dat terug te krijgen! Ik weet zeker dat je het kunt.
-0
Moytie schreef op 09 Jan 2012 om 16:34
Vol goede moed!
Hou je goed: je bent sterker dan je denkt.
Sterkte.
-0
wolf407 schreef op 09 Jan 2012 om 16:40
lieve tijgerin mijn hart huilde toen ik dit van je las
je was zo goed op weg en het jaar begint pas
Het doet me veel verdriet
dit te lezen en dat kan toch niet
lieverd gooi alsjeblieft al die spiegels je huis uit
en de weegschaal er achteraan tot besluit
stop met getallen stop met wat je ziet
luister naar je lichaam dat is je meetpunt de weegschaal niet
wil je wat kwijt mail me gerust wat je kwijt wil
als ik thuis ben zal ik altijd antwoorden geef gerust een gil
Ik blijf vertrouwen in jouw kracht
maar weet dat ik die oude vechtlust van jou verwacht
Kop op er is een wolf die niet wil dat je verliest kleine tijgerkat
zet hem op vecht laat je niet leiden neem zelf de teugels in handen doe dat
-0
Roswitha78 schreef op 09 Jan 2012 om 16:49
hey meissie.. goed dat je dit aangeeft... een schreeuw om hulp laat ook kracht zien! Maar ben toch bang dat je echt wel hulpverlening nodig hebt.. op wat voor manier dan ook. Ik ben bang dat je deze strijd niet in je eentje kunt winnen. Al eens gedacht om naar een paragnost te gaan? cognitieve gedragstherapie? Ik denk nog aan veel meer dingen, dus ik zal je straks als ik thuis ben even een pbtje sturen...
-0
Karazmin schreef op 09 Jan 2012 om 16:52
blijf schrijven en blijf vechten, zorg dat je het contact met ons niet verliest want anders kunnen wij op Xead je niet blijven aanmoedigen of een hart onder je riem steken.
Jij zwak? Absoluut niet, het gaat je lukken.
Hoe dan ook
-0
RachelenHans schreef op 09 Jan 2012 om 17:13
Winston Churchill hield ooit een toespraak. Een korte, maar krachtige. "Don't give up!"
Weet je, het is op zich echt niet onlogisch dat je een terugslag krijgt. Dat heeft misschien wel iedereen die probeert zijn of haar problemen te overwinnen.
Maar of een mens het inderdaad alleen kan...? In elk geval is het heel sterk en moedig van je om het hier aan te geven.
-0
neerpenner schreef op 09 Jan 2012 om 17:42
Het lijkt me verschrikkelijk zwaar om anorexia te hebben. Zoals jij het beschrijft stel ik anorexia voor als een verslindende innerlijke demon.
Het is en zal vermoedelijk een zwaar gevecht zijn. Wees niet bang om hulp te vragen. Zeg gewoon dat je geen zin hebt om vragen te beantwoorden maar dat je echt hulp wil om anorexia te bestrijden.
Ik vind het heel naar voor je dat je het zo zwaar hebt.
Sterkte en een duim!
-0
Kikafonie schreef op 09 Jan 2012 om 18:11
Het aangeven dat je hulp nodig hebt is heel erg sterk, stel het niet langer uit. Niemand kan het alleen we hebben allemaal op zijn tijd hulp nodig erom vragen is heel moeilijk maar soms noodzakelijk!
-0
SamRain schreef op 09 Jan 2012 om 18:30
Sluit me aan bij alle bovenstaande reacties. Wees niet bang om hulp te vragen, laat je helpen. Schrijven kan misschien wel wat helpen, maar lost het niet op. Je zult het zelf moeten doen, en hulp daarbij is nooit verkeerd. Veel succes en sterkte, zet 'em op, je kan het!
-0
Ingrid2 schreef op 09 Jan 2012 om 19:00
Je bent juist sterk als je om hulp vraagt! Je bent een mens en geen robot, dus zoek gerust hulp! Veel sterkte.
-0
sharonimus schreef op 09 Jan 2012 om 19:00
Meisje, sterkte. Ga terug voor hulp, alsjeblieft. Je kan dit niet alleen.
-0
Mess schreef op 09 Jan 2012 om 19:31
Ik volg je nu al een tijdje, maar ben pas sinds gister officieel fan. Ik wil zeggen dat ik je super sterk vind, dat ik zeker weet dat jij dit kan overwinnen. Om hulp vragen is juist sterk! Doe het alsjeblieft! Sterkte.
-0
Mc-suffie schreef op 09 Jan 2012 om 19:55
Trek eens een blik psychologen open. Misschien ken je iemand die er een aan kan bevelen. Praat met iemand die ervoor geleerd heeft jou weer een handvat te geven om je aan vast te houden.
Wij hier op Xead willen allemaal het beste voor je maar schijnen niet bij machte te zijn je van iets substantieels te voorzien.
-0
Ir schreef op 09 Jan 2012 om 20:05
Ik zelf heb jaren lang boulimia gehad. Gelukkig ben ik er nu vanaf, maar hoe me dat gelukt is weet ik niet. In één keer kwam ik op een keerpunt en wist ik dat ik mezelf voor de gek aan het houden was. Ik weet zeker dat jij ook op dat keerpunt komt. Het van je af schrijven is de eerste stap. Iets waar ik altijd aan moet denken en wat mij helpt is dat mannen graag een vrouw hebben waar wat vlees aan zit en dat een beetje buikje zelfs sexy is. Kijk maar naar een Shakira, mooie vrouw toch? Aan dat soort dingen trek ik mij op, want de boulimia blijft een deel van mij, maar nu heb ik die toch redelijk ver op kunnen bergen. Jij kan dat ook! Je mag me altijd mailen als je wat kwijt wilt. ;) You go girl!
-0
kaninchen schreef op 09 Jan 2012 om 20:10
Het is alvast een goed begin dat je inziet dat het fout gaat, van hieruit moet je verder gaan: neem iemand in vertrouwen en zoek samen naar een betrouwbare professionele hulp! Jammer dat ik zo ver weg zit anders had ik je wellicht kunnen helpen.
-0
Jack-Hage-Sr schreef op 09 Jan 2012 om 20:24
Van hier een arm om je schouder .....van ons dus ! X
-0
yrsa schreef op 09 Jan 2012 om 21:01
aangrijpend, maar zo knap en dapper dat je het verwoord, deelt en die schreeuw om hulp geeft.
ik hoop dat je de juiste hulp vindt!
Heel veel sterkte!
-0
Weltevree schreef op 09 Jan 2012 om 21:08
Ik weet dat je zelf de beste hulpverlening al kent. Durf dáár aan te kloppen. Blijf je hart volgen en praat,praat tegen de klippen op en sta open, want niemand kan HET alleen. Je redt het want er zijn er veel die aan je denken, heb ik gemerkt...
-0
madje88 schreef op 09 Jan 2012 om 21:12
Lieve Lianne, laat deze ziekte dit mooie mens niet kapot maken. Iedereen is anders, iedereen gaat anders met verdriet en moeilijkheden om. Maar recht je rug, sla terug. Laat deze ellende je niet zo hard raken. Je bent zoveel meer waard dan dit verdriet, herpak jezelf, zoek hulp... Jij verdient geluk.
Ook ik heb geleden aan boulimia. Is nu niets meer van te zien. Maar ik ben blijer nu dan toen... zelf zónder die controle.
Want lieverd, hou jezelf niet voor de gek: Jij hebt geen controle, ook al voelt het juist van wel. Je ziekte controleert jouw leven nu.. En dat mag niet.. Dat kan niet. Ik hoop dat je vriend in the real world je ZIET en je helpt naar hulp. Liefs, laat je hoofd niet hangen. Je bent mooi, inside ánd out.
-0
Anique schreef op 09 Jan 2012 om 21:34
Er valt weinig toe te voegen aan al deze lieve reacties, toch wil ik ook nog even zeggen dat ik zeker weet dat je kunt vechten, vooral toen je vertelde dat 2012 jouw jaar zou worden! Hey d'r zijn pas 2 weken voorbij, dus geef het niet op, geef alsjeblieft niet toe aan deze "dip"! Vanaf morgen gaat dit jouw jaar worden! Je kunt 't echt meis, zie je, iedereen hier gelooft in je vechtkracht! Zet door
-0
lebonton schreef op 09 Jan 2012 om 21:36
je vecht niet tegen anorexia, je vecht tegen een deel van je zelf. dat maakt het zo verdraaid zwaar, omdat de krachten vrijwel even groot zijn. inzien dat je dit niet alleen gaat doen, hulp nodig hebt, zwakte erkent, getuigt van grote kracht.
-0
Surfingann schreef op 09 Jan 2012 om 22:11
Je bent niet zwak als je hulp zoek, maar juist heel sterk.
Heel veel sterkte.
-0
lucifall schreef op 09 Jan 2012 om 22:11
Lieverd. je kan dit gevecht winnen. Je krijgt zoveel steuntjes in de rug hier; voel die duwtjes die je gegeven worden, de goede kant uit!
Heel veel kracaht jouw kant uit en wat ben je toch sterk dat je het uit!
-0
Toontjehoger75 schreef op 10 Jan 2012 om 00:49
Je zegt: "Weer naar een kliniek? Nee, dat zeker niet." Ben je er geweest voor een gesprek, of heb je ook al een behandeling gehad? Ik bedoel; omdat je ouders er nog niet van wisten (ander artikel). Misschien supermoeilijk, maar wordt het ook tijd voor openheid naar buiten? Als je zegt: "Het is weer zichtbaar voor de buitenwereld", zien zij het dan niet? En wat zeggen ze dat je zo mager bent? Kun je hun hulp accepteren? Maar ook zij hebben hulp nodig jou te helpen, anders vecht je straks tegen hèn i.p.v. tegen die dwang.
Ik hoop dat je een vorm van hulp vindt, die jou kan helpen. En dat je die snel zult zoeken.
Om het maar zó te zeggen: Elke hap die jij te weinig eet, is er één teveel. Snap je? Hoe slechter het gaat, hoe minder jij er lijkt te zijn, al vind ik je ook nu moedig schrijven, dus dàt blijft bij je en dàt siert je. Maar ik wil zo graag dat er in gewicht meer jij komt, zodat er ook in jouw gevoel meer jij terugkomt. Want je bènt iemand. Kom op voor die iemand!
Ik wil nu toch ook schrijven wat ik al een paar keer eerder dacht: Je noemt je hier Anorexia. Maar elke keer dat jij je zo noemt, bevestig je dat je dat hebt, terwijl je er juist vanaf wilt. Ik bedoel niet dat je moet ontkennen dat je het (nu) hebt, maar jij bènt niet anorexia, je hèbt het. Of het heeft jou, terwijl je er los van wilt komen. Toch? Zou je het niet fijner vinden een mooie, lieve naam te voeren hier? En niet die van iets dat je vijand is? Of voelt dat zo onwennig? Maar als je van die anorexia af wilt, zul je ook aan je nieuwe, etende zelf moeten wennen. Voor nu misschien een gigantische berg om overheen te moeten klimmen, maar elk stapje is er één!
Ik wens je veel sterkte, maar ben blij dat je je niet tè sterk houdt en eerlijk bent!
-0
Remrov schreef op 10 Jan 2012 om 09:41
De kracht om het tr winnen van anorexia zit zeker ergens daar binnen bij jou. Je zegt het zelf....anders had je het waarschijnlijk al niet eens gered. Jij bent belangrijker als die stomme anorexia, jou leven en jou gezondheid zijn veel belangrijker als die anorexia.
-0
leny schreef op 10 Jan 2012 om 11:54
Door dit van je af te schrijven is al een stap in de goede lange richting, je hebt wel degelijk steun nodig bij deze kwaal. Alleen is de weg te lang en duurt het voor je psyche te kort en gooi je misschien de handdoek in de ring. Er is genoeg hulp, maar je moet wél zelf willen, ik wens je alle sterkte met deze ongelijke strijd,
groet van leny
-0
Mereltje schreef op 10 Jan 2012 om 12:04
Jij bent zeker niet zwak, alleen al het erkennen en hier toegeven dat het niet goed gaat, daar is heel wat zelfinzicht en moed voor nodig. Je hebt de strijd al eens gevoerd en was ver gekomen, ook uit dit dal klim je weer omhoog, probeer daar in te geloven, zoek hulp en steun in je omgeving en blijf schrijven.
Ik wens je veel liefs en sterkte, groetjes Mereltje
-0
Barttii schreef op 10 Jan 2012 om 12:31
hoi,
Kan jij mij laten weten hoe jou gezondheid nu is?
In belgie raden de dokters : proteine met water of melk aan voor mensen met anorexia, zodat ze toch nog de nodige vitaminen en eiwitten met binnen hebben dat het lichaam nodig heeft.
bij het starten van zo plan : weeg jij het best elke 3weken zodat je het verschil kan aan zien en kan jij jou dan aanpassen hoeveel je whey proteine moet bij nemen. tot jij jou ideale gewicht blijft behouden. Heb jij een hervalling dan kan je gewoon op nieuw die whey proteine innemen. dit kan je in elke sportshop of apotheek aankopen.
Ik wens jou sterkte en steun van mij: Bart
-0
Taco-Veldstra schreef op 10 Jan 2012 om 14:26
Dear Anorexia, Het vervelende is dat het en ongelijke strijd is. Het zit in je systeem. Ik denk dat eeen goede psychiater[nee je bent niet gek, ik maak er ook soms gebruik van] die mag namelijk ook medicijnen verstrekken. Doe het nog vandaag maak via je arts een afspraak! Duim Taco
-0
assyke schreef op 10 Jan 2012 om 15:20
mooie reactie van Toontjehoger75:
ik ben het met haar eens, dat jij niet je ziekte bent
en dat is anorexia, een vervelende ziekte, waar je maar heel moeilijk van af komt en die nare dingen doet met je gemoed.
Wie ben ik om je raad te geven? Maar je vraagt om hulp en ik denk dat je aan de bel moet trekken, het maakt niet uit waar, als het maar bij iemand is, die je door en door vertrouwt en tegelijkertijd weet wat hij doet. Die persoon kun je vertellen, wat je wel en niet wilt van de hulpverlening en of hij/zij je kan helpen om op de juiste plek te komen. Voor een buitenstaander is het erg moeilijk om de juiste hulp te krijgen. De huisarts, als je daar een goed contact mee hebt, zou daarbij kunnen helpen, of een maatschappelijk werker.
Het benoemen is goed, en je had bijna niets beters kunnen doen. Dus daar moet je zeker mee doorgaan, want van je afschrijven levert heel veel op. Maar professionele hulp is het niet.
-0
Madje959 schreef op 10 Jan 2012 om 16:02
Wat er voor mij is gezegd kan ik natuurlijk niet overtreffen en alles wat ik wil zeggen is al gezegd. Ik hoop dat je steun hebt aan al deze reacties. Dit is tot nu toe het eerste wat ik van je lees maar ik heb het idee dat je al heel erg op de goede weg bent. Ik denk niet dat je van de ene op de andere dag van zoiets af bent maar dat het een proces is met ups en downs en dus ook zo'n terugval hoort daarbij. Het feit dat je het zelf inziet en om hulp vraagt geeft volgens mij aan dat je in dat proces zit en van deze terugval zul je ook weer leren waardoor het steeds beter zal gaan. Blijf knokken hoor! Op een dag lees je dit terug en realiseer je je dat het allemaal achter je ligt. Zoals ook sommige mensen hierboven van boulimia af zijn gekomen. Heel veel sterkte, ik leef erg met je mee.
-0
Josh schreef op 10 Jan 2012 om 16:12
Het is duidelijk , wij willen je allemaal helpen, je staat niet alleen, maar zijn wij kundig genoeg ? ik ben het met toontjehoger75 eens, kies een lieve of grappige naam waar je trots op kunt zijn en wees trots op je eigen naam,laat die anorexia achter je.
Schrijf en blijf schrijven ,want je doet dat graag, maar liever zo`n lief positief verhaal als wat ik pas heb gelezen van jou.
het blijven schrijven over je probleem toont dat je je niet losgemaakt hebt,maar dat je het omarmt als jouw identiteit.
Het is als al schreeuwend verkondigen niet meer te schreeuwen
Ik kijk uit naar mooie verhalen van je die aantonen dat je een brede interesse hebt in het leven.
Tastbare hulp zoeken in je direkte omgeving.
Maar ook vrienden waarmee je je leven zo leuk maakt als het kan zijn.
-0
Ruby schreef op 10 Jan 2012 om 22:52
Ow meiske toch... Wat verdrietig om te lezen.
Heel aangrijpend maar houd moed... Ook deze dip gaat weer een keer voorbij.
Ik denk aan je!
-0
leeuwinnetje schreef op 18 Jan 2012 om 11:48
@wolf407:wat een prachtig gedicht!
vreselijk dat deze ziekte jou in zijn tang heeft en niet meer loslaat. Je bent volgens mij een ontzettende mooie vrouw! En ook jij bent het waard om er te zijn. Misschien is EMDR iets voor je.. daar leer je patronen te doorbreken en anders te leren denken. Met alleen praten bij een psych kom je er niet ben ik bang, jij moet even opnieuw geprogrammeerd worden zeg maar. Ik heb hele goede dingen over deze therapie gelezen. Ik wil je verder heel heel veel sterkte wensen. Ik hoop oprecht dat je deze ziekte kan verslaan en strak trots op je (iets dikkere) lichaam kan zijn waar jij je ook goed en gezonder kan bij voelen. Liefs A
-0
madelonsinjorgo schreef op 02 Feb 2012 om 09:50
Je komt er wel, blijf doorgaan je kan dit echt ! Heel veel sterkte en je krijgt een duim omhoog.
-0
chrisrik schreef op 12 Feb 2012 om 21:59
dat ik deze gemist heb? ik begrijp het niet!
Maar ondertussen ken je me al een beetje om te weten dat je niet alleen bent!
Je hebt geen gemakkelijke weg maar hobbelig kan ook gaan en zeker als we arm in arm gaan!
Duim
Lid sinds 4 maanden
1071 reacties geplaatst
544 artikelen beoordeeld
111 artikelen geschreven
Gerelateerde artikelen
Gesponsorde links
- Alles-in-één voordeel bij UPC.
- Boek nu de zomervakantie 2012. Op D-reizen.nl
- Online winkelen op Wehkamp.
Lianne01 beveelt aan
- De Tuinen van Apeldoorn en Paleis het Loo en de Drimpels van Pork.
- Joepie, ik heb mijn eerste 100 x-points bij xead!
- Liefde en relatie
- Wat mag wel en niet op Xead gepubliceerd worden?
- In zwempak en zwemluier durft ze wel te douchen
- Tranen van geluk.. Ik ben tante!
- Er is een klein wondertje onderweg
chelseabosters schreef op 09 Jan 2012 om 16:08
Ik vind het fascinerend dit verhaal te lezen! Ben ik zo vrolijk en jij bedroefd, de aarde is niet eerlijk verdeeld, veel succes meid !