Ze lopen altijd in de weg die gehandicapten met hun karretjes.

Ik haat rollatorduwers!

 

Het wil met boodschappen doen maar niet opschieten als een rollatorduwer in de supermarkt het pad induikt waar jij ook moet zijn. Als de rollatorduwer iets uit de stelling nodig heeft zet hij zijn rollator midden in het het gangpad op de rem om tijdens het graaien in de stelling houvast aan een handgreep te kunnen vinden. Probeer maar niet de rollator netjes aan de kant te schuiven om er langs te kunnen, je krijgt van zo’n asociale gehandicapte subiet een grote bek. Behalve als ze jou nodig hebben.

'Ach mijnheer, wilt u voor mij een pot appelstroop van de bovenste plank pakken, ik kan er net niet bij?’
Met de nodige tegenzin pak je een pot Rinse appelstroop van het schap en stopt dat in het mandje aan de rollator. ‘Alstublieft!’
‘Nee, nee, dat is de verkeerde appelstroop, die is veel te zuur. Staat er geen appelstroop van Frutessa op de plank?’
Je zet geïrriteerd de pot terug en gaat op zoek naar Frutessa. ‘Ja, die staat er, wilt u die hebben?’
‘Kost ie?’
‘Twee euro negenendertig.’
‘Is ie niet in de reclame?’
‘Zo te zien niet.’
‘Wat kost de Rinse?’
Frutessa teruggezet, Rinse maar weer gepakt. ‘Eén euro negenennegentig.’
‘Dat scheelt een stuk’, zegt de rollatorduwer peinzend.
‘Ja, veertig cent. Maar ik heb meer te doen, wilt u de Rinse hebben?’
‘Nee, laat maar. Ik kijk eerst bij Lidl wat ie daar kost. Bedankt hè!’
Binnensmond vloekend liep ik met een winkelwagen - die om de een of andere reden altijd naar één kant trekt - langs de rollator en pakte mijn boodschappen uit de schappen. Snel het volgende gangpad in om wijn in te slaan. Alle mazzel van de wereld, er staan geen rollatorduwers die het gangpad blokkeren. Je staat gebukt bij de vele merken wijn – die flessen  staan vrijwel altijd op de onderste schappen - en probeert een keuze te maken.‘Aú! Godtyfus!’ Je hebt niet zo zachtjes een rollator tegen je schenen gekregen. ‘Kun je niet uitkijken met dat klotending ouwe!’
Er wordt gefrunnikt aan een gehoorapparaat. ‘Wablief?’
‘Dat je uit moet kijken met dat ding eikel!’
‘Heb ik u geraakt dan?’
Omstanders beginnen zich ermee te bemoeien. ‘Kun je wel tegen een gehandicapte?’ roept een vrouw.
‘Hij heeft volkomen gelijk’, roept een man. ‘Ze moeten speciale koopuren voor gehandicapten instellen, na twaalf uur ’s nachts lijkt me een ideale tijd voor die lui!’
De rollatorduwer haalt zijn schouders op en schuifelt verder. ‘Mevrouw, wilt u voor mij een pak appelsap van het schap pakken.’
‘Ik werk hier niet, vraag dat maar aan een vakkenvuller.’ Die vrouw was echt slim, je kon merken dat ze vaker met het bijltje had gehakt.

En zo beweeg je je dan door de supermarkt om uiteindelijk aan te komen op het duivelspunt van de winkel, de kassa! Want daar kom je ze allemaal weer tegen, de rollatorduwers die het vertikken om met een pinpas af te rekenen. Geld wordt uiterst traag uit portemonnees gehaald, hoofdzakelijk muntgeld natuurlijk. Aha, de rollatorduwer voor mij komt vier euro drieëndertig tekort. Geholpen door de caissière wordt er een product tussen zijn boodschappen uitgehaald van ongeveer die waarde. Na tien minuten zijn de zaken geregeld en krijgt de man nog tien cent terug. Ik vervloek gehandicapten.

Begin vorig jaar let ik even niet goed op en kom vreemd te vallen. De dagen daarna kunnen mijn benen me niet meer dragen, ook mijn armen en handen houden ermee op. Een incomplete hoge dwarslaesie heeft mijn leven op zijn kop gezet. Na zeven uur opereren kom ik bij in bed. Mijn vingers tintelden en in mijn benen zat weer wat gevoel. Via intensieve revalidatie kon ik mij na maanden in een rolstoel voortbewegen. Ik kwam weer later vanuit de rolstoel achter een rollator terecht en kon met begeleiding door een supermarkt lopen. Ik haatte het dat ik een rollator voort moest duwen, maar het alternatief was thuisblijven en dat is ook niet best. Op een enkele uitzondering na werd ik door iedereen met veel begrip en vriendelijk bejegend. Ik rekende wel met een pinpas af. Nu kan ik met een wandelstok een flink eind lopen en met een beetje geluk, kan de wandelstok over een paar maanden worden opgeborgen.

De moraal van dit verhaal laat ik graag aan de lezer van dit stuk.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.