Al dat werk, waar doen we het eigenlijk voor.

Ik kan er niet meer onderuit.

Het is bijna kerst en die boom  moet van de zolder. Het kan toch niet zo zijn dat wij er geen neerzetten,  mijn kinderen zullen het me niet vergeven als ik dat zou doen. Ik stap dwars door de weerstand heen, hijs me in de benen om naar boven te begeven. Op mijn tenen, weet ik net het luik te bereiken om naar beneden open te trekken. Als ik het trapje openklap stuit ik pardoes op alle rommel die zich daar in een hoekje heeft verzameld. Mopperend klap ik hem weer in om eerst de troep te verwijderen. Wankelend op het randje van de trap naar de eerste verdieping, lukt het me dan toch om het trapje open te klappen. Een raar systeem zo boven aan de trap, maar ja dat zijn architecten hè, die denken niet na.

De trap staat klaar om te beklimmen.

Ik raap mijn moed bijeen om me op dat wankele trapje te begeven. Met mijn hoofd eenmaal door het gat in het plafond heen , zie ik dat de boom ver op de zolder ligt. Al mopperend hijs ik mijn lichaam door het gat en weet ik de bodem van de zolder te bereiken. Ik trek de zware doos met boom richting het gapende gat. Sta even twijfelend te kijken hoe ik in godsnaam weer veilig op dat trapje kom. Ik neem geen risico en ga er rustig bij zitten. Ik steek mijn voeten in het gat en zoek grond onder mijn voeten. IK weet een smal treetje te vinden en voorzichtig laat ik mijn lichaam wat zakken. JA ook mijn tweede voet heeft grond kunnen vinden.

Maar nu.

Daar sta ik dus op het wankele trapje met mijn rug naar de zolder toegekeerd. Niet echt handig als je een doos naar beneden moet dragen. Voorzichtig draai ik me om op het wankele trapje, het zweet staat inmiddels op mijn rug. Ik trek de boom nog wat dichter naar me toe en op de tast weet ik een lagere tree te bereiken. Langzaam laat ik doos het gat in glijden, al het gewicht komt op mijn schouders neer. Zoekend naar nieuwe treden die me langzaam naar beneden brengen. Even wankel ik door het volle gewicht wat op  mij drukt, maar god zij dank weet ik de vaste vloer te bereiken.

Opnieuw hijs ik me omhoog.

Tenslotte wil de boom ook graag wat versiering, dus het hele ritueel begint weer van voor af aan. Met een grote doos vol met ballen zoek ik opnieuw de weg naar de treden van het wankele trapje. Maar halverwege het trapje is de ramp echt ongekend. De grote doos blijft kort ergens steken ik verlies mijn evenwicht en glijd zowaar het trapje af. Recht naar beneden kom ik opgevouwen in het rommelhoekje terecht, aan wordt aangevallen door rondvliegende ballen. Pijnlijk beweeg ik voorzichtig mijn lichaam, maar de schade blijft tot een paar blauwe plekken beperkt.

Mopperend kom ik omhoog.

Nu heb ik helemaal geen zin meer in de kerst, die steeds terugkerende ellende ik heb het er helemaal mee gehad. Boos verzamel ik alle ballen en weet ik uiteindelijk de kamer met alle benodigdheden te bereiken. Woest trek ik die boom uit zijn doos zet hem in elkaar en ruk zijn takken open. Vervolgens duik in de volgende doos alwaar ik de hele bende boven zo weer ingegooid heb. Ik graaf wat naar de bodem en zowaar daar heb ik wat lampjes in mijn hand. Nog enigszins gefrustreerd door het hele gebeuren trek ik de lampjes uit zijn verpakking, en slinger ze zo om de boom heen. Me niet beseffend dat ik te midden van het snoer me nog enigszins moet bewegen en voordat ik het weet rol  ik met boom en al om.

Waar doe ik het allemaal voor.

Voor de visite die niet komt ? De kinderen die hun eigen weg bewandelen ? Nee die gaan echt niet bij me op de bank zitten, is ze ook niet aan te raden trouwens, want zo gezellig zal ik niet zijn. Mijn perfecte plaatje van de kerst is jaren geleden gebroken. Zoals zo vele plaatjes zijn gebroken in de loop der tijd. Alles moet ik alleen doen voortaan, er is gewoon niks meer aan. Ik kwamen nieuwe dromen wensen en verlangens op mijn pad, maar jij zal er ook dit jaar niet zijn. Ik voel me eenzaam en verlaten, lig het liefst de hele dag in bed, en wordt weer wakker als het nieuwe jaar begonnen is.

Maar dit is doemdenken mensen.

Want in werkelijkheid staat het er echt heel anders voor. De boom is zonder problemen beneden gekomen en staat hier fier in de kamer te stralen. De chrismas songs galmen al dagen door het huis. We zijn in volle voorbereiding op de komende gezellige dagen. De eerste kerstdag vier ik met vele vrienden samen de hele dag omringd door de warmte van elkaar. Gezellig samen eten en ter afsluiting verassen we elkaar, met thea time surprices. Voor een klein bedrag een gekkigheid om de lachspieren aan te moedigen, het is elk jaar weer een dolle boel. En de tweede dag zal ik doorbrengen met mijn familie, heb er meteen het knutselideetje van kikafonie ingegooid.

http://www.xead.nl/super-leuke-kerstknutsel-met-lichtjes

 

We gaan er gewoon weer een leuke kerst van maken.

Ik ben niet alleen of eenzaam, ik wordt gedragen door de liefde van mensen om me heen. Dierbaren met wie ik de kerst samen mag vieren. Natuurlijk heb ik mijn wensen, mijn verlangens en mijn dromen, ooit maak ik ze waar. Jij, wat zou ik je graag op die dagen in mijn armen willen sluiten, net als vele anderen die er niet bij zullen zijn. Je hebt in mijn hart, net als de rest een plekje veroverd waar ik je meedraag, zo zal je altijd bij me aanwezig zijn. Tenslotte moeten we keuzes maken, we kunnen niet allemaal samen zijn. Het zou niet eens passen daarvoor is de kamer te klein. Het verleden laat ik in het verleden, de toekomst zullen mooie dromen zijn. Maar ik leef nu, en ik zal genieten van het geluk wat om me zal zijn.

Zalig kerstfeest allemaal.

©spiritlady

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.