Ik ben van plan om moeder te worden van zijn zes kinderen! En vandaag ga ik beginnen!

Vrijdagrijders in de regen

Vrijdagrijders zijn mensen die thuis willen zijn nog voor het weekend begint. Ze rijden als malloten en manoeuvreren zich door het verkeer heen als opgejaagd wild...En de politie? Die is nooit daar. Was die er wel dan was de staatskas in een uur tijd sneller gevuld dan de bezuinigingen aangekondigd kunnen worden.
Integenstelling tot zondagrijders zullen vrijdagrijders zelden tot nooit gas terug nemen. Ze gebruiken de claxon als afstandsbediening en geven de dagelijks aanbevolen lichaamsbeweging aan hun middelvinger.  Op en neer - op en neer.

In de kilometers die ik vanmorgen af moest leggen om van A naar Beter te komen, kwam ik tot de absolute conclusie dat het overgrote gedeelte van deze weggebruikers een auto rijdt die Henk en Ingrid niet betalen kunnen of een Duits merk adoreren waarvan de geluidsinstalatie nog duurder is dan de auto zelf...om over het bereikbare volume in ongemeten decibel maar te zwijgen en dat vrijdagrijders zich absoluut niets aantrekken van weersomstandigheden...met als gevolg een aanrijding waarvan de klap harder was dan het lichamelijke letsel.

Het doorwipmoment

Ze rond het middaguur had ik een doorwipmoment. Zo'n loos half uurtje waar je niets mee kan. Het wordt je verplicht gegeven, zodat aangetoond kan worden dat er de gelegenheid gegeven wordt om te eten. Volkomen zinloos natuurlijk en tamelijk weekendverkortend ook. Liever ga ik door, maar helaas kreeg ik die mogelijkheid niet en zat er niets anders op dan even huiswaarts te keren.
En wat doe je daar?

Het gebruikelijk. Ik raapte de post op, slenterde met de psot in mijn handen naar het Senseo apparaat en besliste in een nanoseconde het eten te laten zitten voor een extrap schep suiker in de koffie.
In de secondes die het duurde voor het apparaat zich had opgewarmd opende ik de brief van de zorgverzekeraar in de veronderstelling dat het een kostenplaatje zou betreffen voor het aankomende jaar.
Een kostenplaatje was het?

500 euro!
En dat voor mindfucking bij de beul in rok!
Het wensenpakketje van een gelukkig 2012 ontbrak nog net in de brief en geergerd smeet ik de brief van me af.

Gott sei dank, es iest freitag!

In de wetenschap dat het niet erger meer kon worden, begon ik aan de laatste uren naar het weekend toe en wist absoluut zeker dat ik het weekend met luid gejuich in zou luiden, maar voor ik dat kon doen reed ik langs de tweede aanrijding van die dag. Werd ik gedwongen te stoppen voor een stelletje hondencursus aanbidders waarvan een aantal honden duidelijk nog niets opgestoken had van de cursus. De groep werd afgesloten door een yuppie met een opwindhondje. Zo'n hondje dat mijn kinderen jaren geleden van de sint gekregen hadden. Fur real friends...  Afstandsbedieninkje erbij en het hondje keft wel sjokt wel. Sjokken ja...want haast had het beest niet... zoals ik de tijd niet had om nog langer te wachten.
''Hé...kun je niet uitkijken. Dit is een zebrapad. Wij horen er ook bij hoor'''  hoorde ik.
Ik voelde de neiging om te roepen dat ik geen verschil kon opmerken tussen het witte opwindhondje van enkele nanocentimeters  groot en de grote witte streep van het zebrapad, maar verzuimde daarin en vervolgde mijn weg.

Ik werk in de zorg en kom aan op afspraak. Soms iets later, maar dat ietsjes later is altijd wel op een vierentwintiguursklokje te berekenen.
Ditmaal was ik maar enkele minuten te laat. Er werd echter niet opengedaan. Ook op mijn tweede keer bellen niet.
Zomaar weggaan was geen optie. Duizend redenen waarom de deur niet open gedaan wordt, waarvan een aantal ernstige scenario's. Om die reden liep ik om het huis heen, om via het raam naar binnen te kunnen kijken. Eén blik was voor mij voldoende om te zien dat de aandelen in gehoorapparaatbatterijen gezakt was en meneer in kwestie de hele deurbel niet gehoord had.
Mijn zwarte Pietbons op het raam moest hij wel horen en via gebarentaal maakten wij elkaar duidelijk dat ik weer naar de voordeur lopen zou.

Misschien is het u wel eens opgevallen, maar steegjes tussen huizen hebben stoeptegels zonder profiel. Omdat de zon er nooit opschijnt en de aanslag bij regen gladder kan worden dan ijs, gaf ik ongewild een genante demonstratie door gigantisch op mijn bek te gaan.
Geloof me... het ging sneller dan vastgelegd kon worden op camera, zoals ik me ook sneller dan het geluid overeind bracht. De schade zou ik later wel opnemen...eerst wilde ik uit het oog verdwijnen van mensen die het misschien gezien zouden kunnen hebben.
Bij meneer voor de deur, zag ik, gezien zijn tempo een groot gat in mijn broek zitten waar zich al bloed in het vermengen was.
Ik vloekte inwendig maar produceerde een intens lieve glimlach toen meneer de deur opende.

Hoewel ik mijn been en knie wel voelde, ebde dat eigenlijk direct weg bij de situatie die ik aantrof. Meneer was ziek. Goed ziek en de twee meter naar zijn voordeur voelden voor hem als de New Yorkse marathon in beworteld kwartdraat. Hij hijgde piepend als een muis en zag grauwer dan dat ik de dag gezien had.
Volgens hem had hij de huisarts al gebeld en die was onderweg.

Productief in hekelen

Zoals elk mens heb ik aan veel dingen een hekel. Sommige dingen scoren zelfs extreem hoog. De maandag is daar een voorbeeld van, maar ook gele bloemen en doktoren in alle vormen en maten.  De laatste groep heb je bij hoge uitzondering nodig, maar dan alleen als je merkt dat die tupperwaredoos echt niet gelogen heeft met haar messenslijpset en het mes er zo scherp uitkomt dat het niet alleen worst snijdt zonder drukprestaties maar ook halve vingertoppen.
Je zou er bijna je geld om terugvragen!

Hoe dan ook, ik deed mijn ding en had mijn plan al getrokken om zo ver mogelijk bij dokterlief uit de buurt te blijven. Ik zou de deur openen en me wel bezig houden met mijn foontje en internetverbinding er op. Niet zo snel als thuis, maar effectief om op xead even te kijken of een ander lid nog productief geweest is is pb'tjes. (En dat was je :-))

Tring!

Om meneer de rit naar de voordeur te besparen open ik voor hem de deur. Ik had nog net geen rollator klaar staan voor een gefrusfreerde huisarts die iets langer op zijn pensioen moest wachten en wilde me al omdraaien om heel sociaal met een armbeweging duidelijk te maken dat zijn patient in de woonkamer zat, maar mijn zere been bleef steken... mijn ogen hangen en mijn tong... die droop nog net niet langs mijn kin naar beneden.

Ken je dat?

Ken je dat? Van die momentopnames dat de wereld volkomen anderes is dan dat je dacht dat het was. Dat toen, toen niet meer was, omdat het heden alleen nog maar telt.
Dat je als een vis op het droge staat te happen naar iets zinvols, terwijl je er als een achterlijke randdebiel staat?   
Ik sinds vandaag ook, want het was geen bijna pensioengerechtige, arrogante arts, maar een engel uit de hemel.
De genezer. Het licht. Mijn droombeeld. De man van wie ik ter plekke een heel elftal aan kinderen wilde.

 

Hij glimlachte vriendelijk.  Vond schijnbaar mijn vertoning wel amusant. Stapte de drempel over en sloot zelf de voordeur, terwijl ik...ik mij met hem bevond in één ruimte. De hal. Een oppervlakte dat zo groot niet was.
God, wat een heerlijke dag!

Nog voor ik daar een urenlange fantasie op los kon laten, klonk het alweer, ''Dag.''
Dag?
Nu al?
Ik had nog niet eens hoi gezegd.

Uitstrijkje

 

''Ik ga maandag van huisarts wisselen''  vertelde ik Emma bij thuikomst aan de telefoon.
''Alweer?''
''Ja, maar nu  stap ik niet meer over... want ik heb hém ontmoet!!!
''Wie?''
''Je zwager!''
Het bleef even stil en ik besloot zelf die stilte maar te verbreken door haar het hele verhaal te vertellen.
Ik kreeg een lach als antwoord.  
''ik ben behoorlijk visueel ingesteld''  legde ze haar lach uit, ''maar tijdens het uitstrijkje worden wel eens een keer de webben weggeragd door degene die jij leuk vindt...Behoorlijk genant.''
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.