Gekregen van jack, onze humoristische , kritische, groene, man met een groot hart voor ons allen.

Vroeger was ik een dromer.

De wereld van de fantasie was mooier dan de werkelijkheid. Ik keek om me heen , naar alle narigheid, en vluchtte naar een wereld die vele malen beter was. Waar mensen om elkaar gaven en niet genadeloos de grond instampten. Altijd hield ik me bezig met mensen die in het verdom hoekje geschopt werden. Het mensenleed wat leven heet een beetje te verlichten.

Ik was drie jaar

Daar stond ik midden tussen de vlinders in een prachtige vlindertuin. Er fladderde van alles om mijn oren heen, maar ik zag alleen dat ene mongooltje die vrolijk en blij achter het gefladder aanging. Volledig in zijn eigen wereld, vol vreugde dat kon je zien. Met die mensen ga ik werken, zij hebben me nodig. Jaren later maakte ik die belofte waar.

Hadden zij mij nodig, of ik hen.

Tja wat zal ik zeggen, ik denk beide. We hebben veel van elkaar geleerd. Ik weet nog dat ooit iemand aan me vroeg , waarom ben je eigenlijk hier gaan werken. Ik heb er over nagedacht, ik kwam tot de conclusie bij hen kon ik mezelf zijn. Hoe heerlijk is het je dagelijks te bevinden tussen mensen die zodanig in hun denken zijn beperkt dat ze vergeten te oordelen, zich nooit afvragen wat een ander van hen denkt. Ik kan niet anders zeggen , maar leven vanuit je dierlijke instincten heeft echt zijn voordelen. Het is veel minder gecompliceerd. Maar ik heb er ook dingen gezien en meegemaakt die mijn hart hebben laten huilen. Tenslotte hebben we al jaren te kampen met bezuinigingen binnen de zorg. O geen probleem we sluiten gewoon een deel van de afdeling af zodat mijn collega naar huis kan. Twee mensen zijn te duur. Ik heb zelfs op een levensgevaarlijke groep gewerkt in mijn eentje zonder alarm, bloot gestaan aan gevaren waarbij ik het leven had kunnen verlaten. Het was triest, diep triest, het had mijn dood kunnen zijn in dat doodlopende gangetje. Maar dankzij mijn feilloze intuïtie die precies wist wat te doen kan ik dit stuk nog schrijven.

Nummer 102.789

Kent u het UWV ? Voor 24 uur ging ik in de WAO, ik kwam eruit met 18 uur uitkering. Drie maanden wachtte ik op mijn geld. De volgende maand zat ik weer zonder, iemand , de grote onbekende had me ziek gemeld. Heen en weer geslingerd tussen hen en de re-integratie, ja wie gaat er betalen. Vast gezet aan regels , mijn gevoelige ik mishandeld en misbruikt. Contact gezocht met de ombudsman, het resultaat, ja mevrouw u bent nummer 102.789, daar kan ik niets aan veranderen daarvoor moet u bij de tweede kamer zijn. De eerste tekenen werden mij gegeven, maar de energie was uitgeblust. Dus eerst maar de tijd genomen om weer te gaan leven.

 

En dat is gelukt.

Eindelijk kwam ik aan op aarde . In 2008 ben ik begonnen als zelfstandige met mijn eigen counselling/ coachingburo. Het leven begint bij veertig, ik zeg volmondig ja. Mijn leven is daar begonnen, ik kon weer dromen maar nu met mijn voeten aan de grond. Ik werk dagelijks in behoorlijke probleem gezinnen, je wilt niet weten wat ik allemaal tegenkom. Mijn wereld bevindt zich tussen de gemeentes, jeugdzorg, leerplichtambtenaren, GGZ, politie, crisiscentrum, IND, eigenlijk kan ik zeggen vele instanties . En waar ik het meeste tegenaan loop is en blijft toch wel het nummertje trekken, het stempels plakken, Problemen onderdrukken en vooral vergeten om de oorzaak aan te pakken. We vergeten dat achter elk verhaal een mens schuilgaat met zijn eigen unieke ervaringen, die ons mensen eigenlijk mens maken.

Telkens wil ik rechtdoor.

Maar een grote muur van regels houdt me tegen. Maar ergens moet een gaatje te vinden zijn, dus linksom, rechtsom, er overheen er onderdoor. Vechten, vallen en weer opstaan, er moet een uitweg zijn, ik zal hem vinden. Ik manoeuvreer me tussen alle instanties door, weet ze te gebruiken, en te misbruiken. Voor een mens in nood, moet er een oplossing te vinden zijn. Onderweg creëer ik mijn eigen dromen. Ben ik op zoek naar het ideaal. Het kan zo veel simpeler allemaal, als er eens naar de mens geluisterd wordt. De mens in de praktijk, daar liggen de ideeën.

Daar zitten we dan bij jack in de tuin

Er werd iets moois geboren. Een aantal harten kwamen bij elkaar. Ik hoor het mezelf nog zeggen, ja ik ga naakt op het malieveld staan. En echt hoe bang ik ook ben ik twijfel er geen moment aan. Ik roep en schop al zo lang tegen het systeem aan, ik wil mijn daadkracht tonen. Een Nederland zoals in mijn dromen. Een land waar we allen trots op kunnen zijn, een leven vol liefde, zonder pijn. Een land waar we kunnen zeggen , we laten ons geen beperkingen opleggen. Iedereen is hier gelijk, of je nou arm bent of heel rijk. We zorgen met zijn allen voor elkaar, we leggen ons luisterend oor juist daar, waar de mens heerst in nood. Samen maken we Nederland groot.

Ik pas niet meer in het systeem.

Het systeem dat in de loop der jaren door de politiek is gecreëerd.  En ik denk dat ik rustig kan spreken dat dit voor 75% van de bevolking geldt. Nu kunnen we allemaal op geheel eigen wijze tussen alle regels , beperkingen, gaan zoeken naar de mazen in de wetten. We kunnen ook opstaan , zoals we nu doen, om het systeem aan te passen aan de bevolking, zodat we weer mens kunnen zijn. We kunnen blijven roepen het kan beter in Nederland, maar ook onze daadkracht inzetten voor….

NEDERLANDBETER

Ik vond hier een paar harten, die hetzelfde kloppen als die van mij. Eén gevoel, één doel , het maakt me blij, en vele zielen die volgden in deze rij, daarom ben ik er bij………. Samen voor Nederland vrij, Niet langer hangen in het ikje, maar overgaan in wij.

En dan geef ik nu de pen door aan ………………….  Ruud

Deel 1 Jack
  Deel 2 Cisca
  Deel 3 Ruud

Voor de nieuwkomers hier op Xaed; Wilt u de nieuwsbrief gaan ontvangen? Mail ons dan

 

nieuwsbrief@nederlandbeter.nl

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.