Ik droom van een klein hutje op de hei. Meestal staat dit kleine hutje op de hei voor het terugtrekken uit de maatschappij in eenzaamheid. Nou droom ik van een deel. Ik droom van het terugtrekken uit de maatschappij maar niet in eenzaamheid.

Ik droom van een klein hutje op de hei.

Meestal staat dit kleine hutje op de hei voor het terugtrekken uit de maatschappij in eenzaamheid. Nou droom ik van een deel. Ik droom van het terugtrekken uit de maatschappij maar niet in eenzaamheid.

Ik zie om mij heen hutjes staan met rookwolkjes die puffend uit de schoorstenen komen. We worden gewekt door het fluiten van twee Merels,  Jack verdwijnt in het bos met een kar om hout te hakken, de mist nog aanwezig de dauwdruppels op de bladeren als glinsterende kralen. Marloes maakt hier prachtige kettingen van.  ’s-Middags komt Jack langs de hutjes om te vragen wie hij kan verblijden met blokken hout voor de kachel en het fornuis, keer op keer wacht hem een warm onthaal, ontvangt in retour zoveel liefde en dankbaarheid. Dit doet zijn eigen kachel branden, zijn hart dusdanig verwarmt hij kan al zijn blokken weggeven.

Mijn buurman, Jos,  staat op en gaat naar de tuin, hij verbouwt daar de gewassen voor alle mensen in ons kleine dorpje van hutjes. Jos brengt de appels naar mijn buurvrouw Doortje.  Doortje bakt appeltaart samen met Talia en om vier uur is het hier geen tijd voor cup-a-soup, nee we drinken brandnetelthee met zelfgebakken appeltaart. We zijn allen afgekickt van de Senseo. Om vier uur luidt geen klok, die is verbannen, de geur op tafel zegt ons genoeg en uit alle hoeken komen we aan. Allemaal tegelijk nemen wij dit moment om te delen, in alle rust en harmonie genieten van die heerlijke appeltaart. 

Ik zie single sokken slingeren overal en nergens. Alle kinderen trekken met mandjes aan hun armen door het dorp op zoek naar single sokken. We brengen ze naar Yrsa en vragen aan Yrsa onze sokkenspecialist of ze er een match bij wil breien. 

In ons magazijn liggen stoffen, heel veel stoffen, overgehouden aan onze tijd toen we nog midden in de drukke wereldse maatschappij meedraafden.  Overal hadden we toen stoffen voor, ons hele grote huis met teveel kamers was van onder tot boven gestoffeerd. De stoffen worden nu verknipt en veranderd in dekens en kussens. We lappen onze kleren ermee op en naaien nieuwe. Aan de grote tafel zitten we met een aantal personen in ons naaiatelier. Gebruiksvoorwerpen die nodig zijn, niemand heeft hier meer 10 tassen in huis, 20 gordijnen, 30 paar sokken, 40 handdoeken, 50 zakdoeken………nee we hebben hier in huis wat we nodig hebben.

Er is wel één minpunt hier, Lucifall struint de bossen af op zoek naar gratis etenswaar. Er zitten veel lekkere dingen tussen hoor, die brandnetelthee is gezond en de smaak went wel. Maar Lucifall wil ons ook vlees laten proeven. Het begon met muizen, koken, bakken, braden, grillen, drogen ik heb ze op veel manieren al geproefd maar echt muizen eten ik kan er niet aan wennen. Ik werd voor de keuze gesteld, wil je vlees? Moet eerlijk toegeven ik hou wel van een stukje vlees dus antwoorde ik met ja. Ga dan maar mee op jacht en we zullen zien waar we mee terugkomen. Al snel zagen we een huppelend konijntje en het water liep me in de mond. Heel gemeen draaide het konijntje zich om en keek recht in mijn ogen! Hij huppelde weer verder en ik had het lef niet om in te grijpen. We zagen een hert en ik dacht, ha lekker veel vlees! Opeens kwam daar uit de struiken bambi naast haar moeder staan. Vertwijfeld dacht ik na over het eten van vlees, dan maar een stukje extra appeltaart! We kunnen ook overstappen op vis, of steek ik dan mijn hoofd onder water, ik hoef in ieder geval niet in zielige ogen te kijken?

Weet je wat zo mooi is aan de avonden. We maken een kampvuur en zetten ons er omheen. We hebben een gemeende deler. We houden van schrijven, het maken van verhalen en het luisteren naar elkaar. Elke avond is er iemand anders aan de beurt die zijn of haar verhaal mag vertellen. Vol belangstelling zitten we in een cirkel verwarmd door het vuur en de vrienden om ons heen. Vol aandacht luisteren we naar elkaar, naar wat de ander graag wil vertellen. Soms zijn het lachwekkende verhalen, soms hartverscheurende verhalen, soms kan je nauwelijks bevatten wat er wordt verteld.
Samen beuren we elkaar op en zetten onze schouders onder problemen.

Ja het is een heleboel inleveren en als je nu direct denkt, maar dat zou ik toch wel heel erg missen, denk dan nog eens na over waar het om draait in deze wereld!

Ik geef geen antwoord, ik weet de mijne maar het kan voor iedereen verschillen en het is ook iets om even bij stil te staan en je eigen conclusie te trekken!

 

Iedereen wordt geaccepteerd zoals hij of zij is, ook klungel
Luister eens naar dit liedje ik vind het zo leuk

© Kikafonie

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.