Ik ben niet 100% mannelijk. Ik ben niet 100% vrouwelijk. Ik noem mezelf.....Onzijdig

 

Ik ben……onzijdig!

Van kleins af aan voelde ik het al. Mijn moeder bracht wel eens kleding voor ons mee uit de winkel en ik vond dan de kleding van mijn broer altijd veel en veel leuker. Ik vond al die meisjes kleren maar niets. Maar ik zei daarover niets tegen mijn moeder want was bang dat ik haar zou kwetsen. Jurkjes, broekrokjes en shirtjes met driekwartmouwtjes, ik trok het maar gewoon allemaal aan, maar voelde mij er alles behalve prettig in. Ik zag mijn tweelingbroer dan lopen in een mooie jongensbermuda of een spijkerbroek en was ontzettend jaloers op hem.

 

 

Tomboy

En het bleef niet alleen bij kleding. Ik vond het over het algemeen helemaal niet leuk dat ik een meisje was. Zo speelde ik ook nooit met meisjesspeelgoed, barbiepoppen, hoepels, springtouwen en babypoppen, ik moest er helemaal niets van weten. Nee, ik speelde altijd net als mijn broer met lego en autootjes. Ik klom in bomen en speelde voetbal. Ook speelden we in de buurt wel eens ‘The A-Team’. Maar als er dan werd gezegd dat ik Mini moest spelen, de vrouwenrol, dan was ik verdwenen. Ik wilde Face zijn, of Murdoc.

Later toen ik wat ouder was en toen ik mijn eigen kleding uit mocht zoeken was dit altijd kleding van de jongensafdeling. Ik keek er wel altijd voor uit dat het niet te jongensachtig was, bijvoorbeeld dat er geen hele stoere opdrukken ofzo opstonden. De kleding die ik droeg noemde ik altijd meer ‘onzijdige kleding’. En soms liepen mijn broer en ik dan wel eens in dezelfde kleding, hij in het blauw, en ik in het rood.

Naast dat ik ‘onzijdige kleding’ droeg had ik altijd een jongenssnoetje en er werd vaak aan mij gevraagd of ik nou een jongen of een meisje was. Als ik dan zei dat ik een meisje was, werd er vaak gegrinnikt en gezegd:
“Oh, ik dacht echt dat je een jongen was”.
Waarop ik dan weer zei:
“Waarom vroeg je het dan?”
Ik begon steeds meer en meer te balen dat ik een meisje was. En het feit dat we samen woonden met een vriend van mijn moeder met z’n twee zoons die regelmatig zeiden dat meisjes niets waard waren, maakte het alleen nog maar erger. Ook wilde ik gewoon met de jongens meespelen maar dan werd er gezegd dat ze er geen meisjes bij wilden en als ‘jongens onder elkaar’ wilden spelen. Ik kreeg echt de pest aan mezelf.

 

Middelbare school

Op de lagere school werd ik nog wel aardig geaccepteerd door iedereen en ging alles nog wel goed, maar toen ik het schoolplein van de middelbare school opliep werd ik meteen van alle kanten voor manwijf uitgescholden. Naast dat ik me niet ontzettend meisjesachtig kleedde vonden ze dat ik zowiezo erg raar was dus kreeg het scheldwoord ‘gedrocht’ ook erg vaak te horen. Ik was gewoon wat anders als de anderen. Ik had geen grote bek, en was helemaal niet goed in sociale contacten. Later bleek dus dat ik autisme had maar toen wisten we dat nog niet. Dit werd op mijn 21ste pas duidelijk.

Al vond ik al dit gescheld echt helemaal niet leuk ik was echt niet van plan mij ineens anders voor te doen dan ik was, dus ik bleef gewoon mezelf. Met alleen het gescheld kon ik ook nog wel leven, het was alleen jammer dat het daar niet bij bleef. Ik kreeg regelmatig een klodder tuf in mijn nek, werd na schooltijd opgewacht voor een boxles, en had regelmatig de eer de traptreden van dichtbij te mogen bekijken. Je kunt je dan misschien wel voorstellen dat ik ontzettend blij was toen ik eindelijk mijn diploma in handen had.

Wat is dat nu weer!

Al was ik dan een laatbloeiertje, op den duur zag ik dat mijn lichaam begon te veranderen, en dit vond ik echt verschrikkelijk. Ik zag ineens twee bulten verschijnen op mijn borstkast waar het eerst altijd mooi plat was geweest.
“Waar heb ik dit nou weer voor nodig”. Dacht ik bij mezelf.
Ik vond die bulten echt helemaal niets en vroeg me af of er manieren waren om er vanaf te komen. Maar toen ik erachter kwam dat dit iets was waarmee ik moest leren leven besloot ik ze maar op allerlei manieren te verbergen. Ik wou geen t-shirt meer dragen, die waren zo dun, dan zag je zo de vorm van die bulten er doorheen. Ik droeg vaak alleen nog maar truien, zelf als het ontzettend warm was buiten. Later begon ik wel weer wat t-shirts te dragen maar liep dan wat voorover gebogen en zat steeds aan mijn t-shirt te trekken. En als we dan tegen de harde wind in moesten lopen liep ik achteruit, met mijn rug naar de wind toe.

 

Ik voelde steeds meer en meer dat ik in het verkeerde lichaam geboren was. Ik vertelde mijn moeder dat mijn hersenen gewoon niet bij mijn lichaam pasten. In mijn hoofd ben ik een jongen en mijn lichaam is een meisje. En tot op de dag van vandaag is het nog steeds hetzelfde. Ik voel me niet 100% alsof ik bij het mannelijke geslacht hoor, en ook niet 100% bij het vrouwelijke geslacht. Ik zit er gewoon tussenin naar mijn gevoel. Wel sluiten de interesses die ik heb meer bij de interesses van mannen aan, en ik heb ook altijd meer aansluiting bij mannen als vrouwen.

 

Volwassen?

Maar toch worstel ik regelmatig met mezelf, en met wie ik ben. Qua leeftijd ben ik namelijk volwassen maar mijn gevoelsleeftijd ligt veel en veel lager. Als het aan mij lag zou ik nog lekker buiten verstoppertje spelen. Soms heb ik gewoon het gevoel dat ik in mijn eigen lichaam opgesloten zit. En als ik ‘mevrouw’ genoemd wordt vind ik dat echt verschrikkelijk. En ook aan ‘u’ heb ik een ontzettende hekel. Maar gelukkig komt dit niet veel voor want de meeste mensen schatten mij een jaar of 15. Mijn gevoelsleeftijd is ergens gestopt met groeien toen ik een jaar of 14 was, ik heb ook nooit echt een pubertijd gehad. Maar dit kan ook wel weer wat met mijn autisme te maken hebben.

Al is mijn gevoelsgeslacht anders als mijn biologische geslacht, ik val wel gewoon op mannen. Ik heb een vriend en gelukkig vind hij mij helemaal leuk zoals ik ben. Ik had nooit verwacht ooit een vriend te hebben want welke man vind nou een meid leuk die zich niet vrouwelijk kleed?
Maar gelukkig, mijn vriend is helemaal dol met mij en hij vind dat ik gewoon moet blijven zoals ik ben. ‘Een leuke mix van alles’  zegt hij wel eens.

Als ik kleding voor mezelf koop komt deze meestal van de jongensafdeling. Ik heb nog steeds een kindermaatje 164, lekker makkelijk want kinderkleding is ook vaak goedkoper. Heel af en toe koop ik wel eens kleding van de herenafdeling, maar dit is vaak te groot. En heel zelden koop ik eens wat van de damesafdeling. Ik vind de kleding die op de damesafdeling hangt gewoon echt niet mooi. Korte getailleerde dunne rekbare topjes enzo. Nee!  niets voor mij. Wel denken de winkeliers dat het nodig is, als ik ze iets vraag, mij te vertellen dat de damesafdeling zich aan de andere kant bevindt. En regelmatig als ik een openbare damestoilet bezoek wordt er gezegd dat ik verkeert zit en dat het herentoilet zich ernaast bevind. Wat denken ze nou, dat ik blind ben ofzo?

Eerder schaamde ik mijzelf er altijd voor dat ik nou eenmaal wat anders ben als anderen. Maar ik heb door de jaren heen geleerd dat ik niet de enige ben maar dat het vaker voorkomt, en het heet genderdysforie.

Maar mij maakt het niet zoveel uit hoe het heet. En wat anderen ook van mij zeggen, en hoe raar ze het misschien ook vinden. Ik ga mezelf niet anders voordoen dan ik ben. Ik blijf wie ik ben.

Ik ben niet vrouwelijk. Ik ben niet mannelijk. Ik ben….ONZIJDIG!

 

 

 

 

 

 

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.